Tuesday, December 03, 2013

Sunday, October 27, 2013

Nogmaals ZP


Ik las zojuist op de website van de Telegraaf een alleraardigst verhaal, al dan niet op werkelijke gebeurtenissen gebaseerd.


Wednesday, October 23, 2013

Spot the differences


Two different stories of two different IDF soldiers, one from Denmark and the other from the US. Read about their motives and you will probably know which one I admire (and identify with) more.

Sunday, October 20, 2013

Goed gezien


Een van de alleraardigste en meest realistische reacties op de compleet idiote en uit de hand gelopen Zwarte Piet 'discussie' las ik op de website van de Volkskrant, van de hand van Malou van Hintum. Vaak denk ik als ik nieuws uit Nederland of Israel lees, "Het moet toch niet gekker worden!", maar tot mijn verbazing wordt het dat dus wel, zowel hier als ginder.

Saturday, October 19, 2013

Thank G'd for the UN


Innocent people in Syria are suffering and being murdered on a daily basis, largely partly because the UN has been unable and unwilling to act against those who murder them and make them suffer. But now the meaningless important and impotent powerful organization has found a worthier cause: the Dutch tradition of Sinterklaas and Zwarte Piet. According to this article on the website of the Dutch newspaper Telegraaf, after complaints from politically correct individuals and organizations (those same organizations and individuals that you will never hear complain about anti-Semitism, but then, why would they), four (4!!!) UN reporters have asked the Dutch government to clarify the celebration of Sinterklaas. 

Tuesday, October 15, 2013

Met zulke vrienden...


En nog steeds, ondanks alle bewijzen voor het tegendeel, zijn er onnozele zielen die geloven of beweren dat Geert W. een vriend van Israel en 'de' Joden is.

Monday, October 14, 2013

Nobel 2013


This article, which was publised on Times of Israel earlier today, is an updated and expanded version of a piece that I wrote in 2005 for the Jerusalem Report. Its main idea are still relevant and true, which is why I thought it was time for an updated version.

Wednesday, October 09, 2013

Aanbevolen leesvoer


Twee uitstekende artikelen op de opiniepagina van de Volkskrant, van Evelien Gans en Ian Buruma.

AMEN!


I have been saying this for years (Yes, of course, I know I am not the only one).

Wednesday, September 25, 2013

Geert W., Draco M., Jan Peter B., and Harry P.


These days I am (finally) reading the Harry Potter series. The books are very entertaining, I enjoy reading them very much, and - I must be honest - so far I have learnt several lexical items from them (words that exist, that is, I am not talking about words invented by the author). In between I also watch the movies. I cannot help it, but Draco Malfoy, Harry's nemesis, reminds me of Dutch politician Geert Wilders. This is particularly ironic when you take into account that former Dutch Prime Minister Jan Peter Balkenende (who was PM when Wilders started his crusade against Islam, Dutch politics and politicians, the EU, etc. etc. etc. - had 'Harry Potter' as one of his nicknames.


Darco Malfoy (Tom Felton) 

Geert Wilders

Harry Potter (Daniel Radcliffe) 

Jan Peter Balkenende

Monsters, Animals, and Humans


When I read this article earlier this morning, I was reminded of an article that I wrote nine years ago for the Jerusalem Report, after another gruesome terror attack that was carried out by Islamist terrorists, in a different part of the world. The article's message still stands. Notice that some of the leaders mentioned are still in power: presidential candidate Kerry lost to George W. Bush but today is Secretary of State under Bush's successor. Vladimir Putin is still (or rather, again) Russia's President. Poor Ariel Sharon has been in a coma since 2006.

Tom Janssen on Russia, the US, and Syria


Two pain- and powerful recent cartoons, found on the website of Dutch cartoonist Tom Janssen.


"...Let me handle it.....!"

(Rusland = Russia; Syrie = Syria; Poetin = Putin)

Leren van Poetin, Erdogan, en Rohani


Het volgende artikel stond gisteren in het Friesch Dagblad.


Al ruim twee jaar woedt de burgeroorlog in Syrië. Af en toe kwam er een (verdwaalde?) granaat Israëls kant op, en Israëlische ziekenhuizen en veldhospitaals hebben al vele tientallen Syriërs (kinderen en andere burgerslachtoffers, maar ook gewonde strijders) behandeld, maar voor de rest volgen wij de gebeurtenissen en ontwikkelingen hier net als u in Nederland via de televisie en het internet, alleen met iets meer belangstelling. Toen er sprake was van een mogelijke luchtaanval op Syrische doelen keken wij weer even of onze gasmaskers nog in orde waren en of we genoeg water en andere noodvoorzieningen in huis hadden, en luisterden we net iets aandachtiger dan anders naar het nieuws en naar overvliegende vliegtuigen.

Van deze kant van de grens bezien lijkt de crisis weer redelijk bezworen, al houden we onze 'bunker' in huis paraat. Ik kan niet zeggen of een aanval gerechtvaardigd of zinvol was, of Assad beter of slechter is dan de diverse alternatieven, en waar de arme Syrische burgers het meest mee gebaat zouden zijn (er zijn zoveel soorten hel). Wel is het overduidelijk dat die rotoorlog die hemelsbreed nog geen 100 kilometer van ons huis vandaan woedt nog verre van afgelopen is, dat het Syrische volk verdeeld is en nog veel ellende tegemoet kan zien, en dat de laatste crisis rond hun land vooral verliezers kent. Met één belangrijke uitzondering: Vladimir Poetin.

De Russische president heeft wederom bewezen dat hij meer dan één vinger in de regionale pap heeft. Terwijl de Verenigde Naties, diverse Europese landen en de Europese Unie, Obama en de Verenigde Staten serieuze imago-averij hebben opgelopen, hebben Rusland en Poetin juist punten gescoord, en hun positie in het Nabije en Midden-Oosten versterkt. Ooit, heel even – onder Jeltsin, en diens Minister van Buitenlandse Zaken Andrei Kozirev, die een lakei van het Westen werd genoemd – was Ruslands rol vooral positief en bemiddelend. Sindsdien, en helemaal onder Poetin, bestaat die rol wederom vooral uit militaire, economische en diplomatieke steun aan en samenwerking met regimes als die in Teheran en Damascus. Aan de Palestijnse zaak bewijst Moskou slechts lippendienst; daadwerkelijke Russische steun aan de Palestijnen komt niet in de buurt van Westerse hulp aan en investeringen in de Westoever en Gaza.

Met zijn briljante manoeuvres hielp Poetin één van de grootste schurken in het aan schurken zo rijke Midden-Oosten uit de brand en hield hij hem (met Amerikaanse en andere hulp, en tot opluchting van velen) in het zadel. Ironisch genoeg werd Ruslands president hierbij internationaal haast als een vredesstichter geprezen. Dat was bijna net zo ironisch als het feit dat een 'held van het vrije woord' als Edward Snowden nu juist politiek asiel zocht en verkreeg in een land dat de vrije meningsuiting van niet-hetero's onmogelijk heeft gemaakt, dat een jaar geleden twee jonge vrouwen tot serieuze gevangenisstraffen veroordeelde vanwege het kwetsen van religieus-nationalistische gevoelens, en dat tijdens de wereldwijde rellen rond de Deense spotprenten feitelijk de kant van de islamisten koos. Net als met Syrië heeft het er in het geval Snowden alle schijn van dat Poetin bovenal Amerika een hak – of voor schut – wilde zetten. Zijn beleid legt zijn land strategisch en economisch geen windeieren.

Israëls verhoudingen met Poetins Rusland zijn ietwat schizofreen. Enerzijds is het Kremlin de belangrijkste bondgenoot van Israëls grootste vijanden en stemt het vrijwel altijd 'tegen Israël' in internationale fora. Anderzijds is Russisch de tweede of derde taal in Israël, werkt Israël op militair gebied ook samen met Russische bedrijven, en lijken sommige Israëlische leiders ervan overtuigd dat Poetin het beste voor heeft met de Joodse staat. Avigdor Lieberman (dezer dagen 'slechts' voorzitter van de buitenlandcommissie van de Knesset, zijn positie als Minister van Buitenlandse Zaken moest hij tijdelijk opgeven omdat er een corruptieproces tegen hem loopt) wordt algemeen gezien als een bewonderaar van Poetin. Liebermans beleid lijkt echter tot nu toe niet te hebben geleid tot een heuse verdieping van de Israëlisch-Russische verhoudingen.

Het Midden-Oosten kent momenteel vier centrale regionale grootmachten. Saoedi-Arabië en de Golfstaten, Turkije, Iran, en Israël. De drie belangrijkste hiervan zijn niet Arabisch. Van alle vier voeren Turkije en Iran – beide in nauwe samenwerking met Rusland – het meest dynamische en proactieve buitenlandse beleid. Israël lijkt in dat opzicht vooral de kat uit de boom te kijken, een tendens die de laatste jaren helaas de hoofdtoon van het Israëlische buitenlandbeleid lijkt te bepalen. In plaats van initiatieven te nemen en enigszins in te spelen op de veranderingen om ons heen, bestaat Jeruzalems openlijke koers vooral uit een halsstarrig nederzettingenbeleid (dat ons internationaal isoleert en onze oprechte bondgenoten van ons vervreemdt), de overtuiging dat de tijd in ons voordeel werkt, en het keer op keer geven van voorspelbare reacties. Een voorbeeld van het laatste. Het is te vroeg om Hassan Rohani als hoopgevende hervormer te zien en ervan uit te gaan dat Iraans nucleaire bedoelingen vredelievend zijn. Tegelijkertijd is het onjuist om – wat Israël sinds Rohanis verkiezing heeft gedaan – het wel degelijk andere geluid uit Teheran automatisch af te doen als volksverlakkerij, niet de moeite waard om naar te luisteren of op te reageren.

Israël zou van zijn eigen fouten, van Poetins cynische Realpolitik, en van het internationaal-diplomatieke succes van de andere twee niet-Arabische regionale grootmachten moeten leren en meer creativiteit en initiatief tonen, ook en vooral waar het de Palestijnen betreft. Alleen op die manier – en door meer de coöperatie en minder de confrontatie met Washington te zoeken – kan het die twee hoofdrolspelers en hun belangrijke bondgenoot in Moskou het hoofd bieden. Wie weet kunnen Israël en de Amerikanen zo zelfs tot een werkelijke modus vivendi met de as Moskou-Teheran-Ankara komen. Er zijn wel vreemdere dingen gebeurd hier.

Tuesday, September 24, 2013

Iran-Israel 1-0


And, of course, Israel again makes the wrong choice, scoring an own goal. I am not saying that Rohani or the Iranians can or should be trusted, but would it hurt to just sit and listen? He is not Ahmadinejad, who not unlike Bibi was playing a broken record, albeit with a different tune. Isn't it ironic that Israel uses the boycott weapon while claiming that any boycott against Israel and Israeli policies is wrong and anti-Semitic? Sticking your head in the sand, estranging your friends, and turning yourself into the laughing stock of the whole world, all that is obviously a much better way of dealing with threats than keeping your ears open and trying to both anticipate and react upon the changes that affect the region. It is about time that we start analyzing where and how we have failed, when it comes to PR, in the last two decades, and where and how others have succeeded and are continuing to succeed.



De-Occupy, the sooner the better


Just as in the mid 1990s and early 2000s, whenever terrorists strike, wounding and killing Israelis, there is a vicious competition between Palestinian Islamists and right-wing Israelis when it comes to being satisfied and showing that satisfaction. Both of those two (out of many) parties to the conflict see their interests served by terror attacks, in diifferent ways. Islamists and Palestinian ultra-nationalists are proud and happy, telling us that this is the only way to deal with Jews, and (as at least one Hamas spokesman said this week) that another intifadah is on its way or underway. At the same time, right-wing Israelis, official and less official, are definitely sad but sometimes appear to be almost smiling when they show up on television with a told-you-so expression on their faces. They say "You see, this is what you get when you give them self-rule/a state, when you release prisoners, etc. etc." and call people like Gal Gabriel Kobi z"l and Tomer Hazan z"l victims of Oslo. People like me, on the other hand, first and most of all feel sorry for the victims and their families. In addition, we maintain that this is what you get when you don't have a border between us and them, and when you send soldiers to protect a small enclave of religious fanatics living amidst a sea of hatred. If those poor soldiers were victimized by anything or anyone besides their vicious murderers, it is that they were victims of an overdue occupation. There are hardly any illegal infiltrations from Gaza into Israel, because there is a de facto border between the two, a border that can be and is being guarded from iniltrators. That rockets still are fired from the Gaza Strip into Israel is partly the result of the fact that right after the disengagement Israel did not make it ABSOLUTELY clear to Hamas and the other organizations that it was not worth their while to even spit in our direction. For heaven's sake, let the Palestinians have a state in the Westbank. And who cares after the establishment if they teach their children to hate us? Poor kids, they deserve better, I would love to see a different reality, and Israel should do everything possible to build constructive relations with such a neighboring state if that is humanly possible, but the Palestinians' well-being and sanity won't be our responsibility anymore, and we will have a defensible border between them and us. If such a border is violated we will have every right in the world to defend ourselves, unlike the current situation, which is much more complicated, which finds us constantly (and often not wrongfully) being accused of being occupiers, an occupation that poisons our army and our society, which alienates from us any allies that we still do have, and which makes it virtually impossible for those allies to help us face threats that are much more existential than any Palestinian entity. I am under no illusion that peace will break out when Israel will have a real and defensible border and the Palestinians will have a state of their own, but I am also not fooling myself by thinking that time is working in our favor, that we can simply sit out the current turmoil in the Arab and Muslim world, that 'the Palestinian problem' will disappear or solve itself, and that we will eventually convince all the other countries that we are absolutely right and the rest of the world is wrong in every possible way.


Wednesday, September 18, 2013

Recommended reading


I enjoyed reading this interesting column by and interview with Eitan Haber, one of the sanest and best-informed Israelis that I know.

Wednesday, September 11, 2013

Centropa


If you wondered where I was during the last third of July, here you will find part of the answer.

Gmar Hatimah Tovah.

Wednesday, September 04, 2013

Rosh HaShanah






I wish you and your loved ones a happy and healthy, peace- and successful 5774.


Tom Janssen on Syria




"Something's missing....Oh yes, cruise missiles!"

Found on the website of Tom Janssen.

PS: I have not decided yet whether I think that the US and other countries should or should not attack Syria. I find it ironic, though, that those Israelis who are shouting the loudest that Obama is a softie and lacks leadership qualities are usually the strongest supporters and beneficaries of Israel's settlement policy, which I think is one of the main reasons why the US President is so hesitant. IMHO, if Israel was a 'normal' state, with internationally recognized borders, the whole situation would be different, no matter how unstable the regimes and governments that surround us are. Right now, we are more of a liability than an asset, I am afraid.


Thursday, August 29, 2013

120,000, and still counting


With all the talk about a possible US-led attack against Syria, we tend to forget that the hundreds of citizens who were apparently murdered by nerve gas recently form only a small portion of the many tens of thousands of people who have been murdered in Syria in the last two years, as Caspian Makan points out in this article: "What is the difference between murder by a kitchen knife, a bullet, a rope or poisonous gas? Massacre, in whatever form it may be executed, is crossing a red line."

Tom Janssen on the Near and the Middle East IX




Arabische wereld = Arab world
"How are the peace negotiations between the Israelis and the Palestinians going" - 
"Between who and who?"

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the Near and the Middle East VIII




Schrikbeeld = nightmare (approx.)
Egypte = Egypt, Turkije = Turkey
Leger = army, Politieke islam = Political Islam

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the Near and the Middle East VII




Vredesonderhandelingen Midden-Oosten = Peace negotiations Middle East
Palestijnen = Palestinians
Uitbreiding nederzettingen = Expansion settlements

Found on the website of Tom Janssen.


Tom Janssen on the Near and the Middle East VI




Egyptische leger = Egyptian army

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the Near and the Middle East V




Democratie = Democracy

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the Near and the Middle East IV



Democratie = Democracy

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the Near and the Middle East III




Het Midden-Oostenbeleid = Policy for the Middle East
"In Libya we have nothing to say..., We have no influence on Egypt..., Israel does what it wants..., We can't do anything about the killing in Syria..., but apart from that we are really powerless...!"

Found on the website of Tom Janssen,

Tom Janssen on the Near and the Middle East II




Internationale gemeenschap = International community
Syrie = Syria
"And this is the very, very, very, very, very, very, very last warning"

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the Near and the Middle East I




In recent weeks my favorite Dutch cartoonist, Tom Janssen, has made some very power- and insightful cartoons, inspired by events and developments in the region where I happen to live. I chose nine of those cartoons.

Found on the website of Tom Janssen.


Saturday, August 17, 2013

Wijs zijn of gelijk hebben

Het volgende artikel stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad.


Het is vaak hartverwarmend om te lezen hoe lezers van deze krant begaan zijn met alles wat er in en om de Joodse staat gebeurt. Er bestaat geen enkele twijfel dat ook het hart van Jan Schippers wat Israël betreft op de juiste plaats zit. Toch slaat hij in mijn ogen meer dan eens de plank mis in zijn opinieartikel van 29 juli j.l. ("Nederlanders, koop Israëlische producten!").

Ik zal hier ingaan op vier van de punten die meneer Schippers aankaart. Allereerst zegt hij dat Israëls grenzen nooit definitief zijn vastgesteld. Toch zal hij het waarschijnlijk met mij eens zijn dat ieder welkdenkend mens die niet in een één-staat-voor-twee-volken oplossing gelooft, min of meer snapt hoe een vreedzame, onderhandelde oplossing voor het conflict eruit zal zien. Behalve voor sommige Israëliërs en Israël-supporters in het buitenland zijn Israël en de 'betwiste' gebieden niet een (staatkundige) eenheid. De regering in Jeruzalem kan eenzijdig volhouden dat ze dat wel zijn, maar men moet niet stomverbaasd zijn als de Verenigde Staten, de Europese Unie en andere landen dat niet accepteren. Ze hebben dat sinds 1967 immers nooit gedaan. Onder mijn Israëlische familieleden, vrienden, bekenden, en collega's – waarvan slechts een minderheid echt links kan worden genoemd – zijn er maar zeer weinigen voor wie Judea en Samaria een integraal deel van Israël zijn. Niemand van hen gaat er regelmatig naartoe, tenzij hij/zij er familie heeft wonen of er als soldaat naartoe wordt gestuurd. Jeruzalem is een ander verhaal, maar ook in die stad zijn er delen waar veel Israëliërs zelden of nooit 'zomaar' voet zullen zetten.

In het Hebreeuws zeggen we dat het beter is om wijs te zijn dan gelijk te hebben. Israël en zijn supporters zouden ervoor moeten kiezen om wijs te zijn, in plaats van koppig steeds weer hun gelijk te willen halen. Dat gelijk brengt ons namelijk grote socio-economische, diplomatieke, en militaire schade toe. Natuurlijk horen Hebron, Bethlehem, en Sichem bij het land Israël. In de moderne politieke werkelijkheid kan de staat Israël zich echter de prijs niet veroorloven die het nederzettingenbeleid met zich meebrengt.

Ten tweede stelt Jan Schippers dat het (alleen/vooral) de Palestijnen aan vredeswil ontbreekt. Ik heb daar mijn twijfels over. Eén voorbeeld. Als Israël werkelijk in vrede geïnteresseerd was, zou het niet over de bouw van wooneenheden in bezet gebied beginnen te praten telkens wanneer er weer eens een afgezant van de EU of de VS deze kant op komt om Palestijnen en Israëliërs tot onderhandelen te bewegen. Pas als Israël er zelf werkelijk al het mogelijke aan doet om vrede dichterbij te brengen kan het het gebrek aan vredeswil bij de Palestijnen als argument gebruiken om zelf aan de rem te trekken.

Ten derde, het veiligheidsargument. Dit snijdt minder hout dan ooit tevoren. Raketten zijn grensoverschrijdend, de nederzettingen houden hen niet tegen. Juist een duidelijke grens (met zeer duidelijke consequenties als die grens wordt overschreden; niet zoals na Israëls terugtrekking uit Gaza in 2007, toen Jeruzalem er om diverse redenen van afzag om keihard terug te slaan bij de eerste raketten en andere bedreigingen richting Israël) kan Israël veiligheid én meer legitimiteit bieden.

Dan het samenwerkingsmodel dat wordt bepleit. Zo'n model kost veel tijd en kan pas geïmplementeerd worden wanneer er twee staten zijn, die min of meer op gelijke voet kunnen samenwerken. Het huidige model heeft inderdaad meer welvaart gebracht voor de Palestijnen. Helaas is het vooral gebaseerd op Israëlische werkgevers die van supergoedkope Palestijnse arbeidskrachten profiteren, waardoor de economische kloof tussen Joden en Palestijnen én de rancune die daaruit voortvloeit nog groter worden.

Dit brengt me bij mijn laatste kritische kanttekening bij het artikel van Jan Schippers. Net als vele andere Israël-supporters en Israëlische woordvoerders suggereert hij, door het gebruik van Nazi-Duitse termen, dat er historische vergelijkingen getrokken zouden kunnen worden tussen enerzijds Europa in de dertiger en veertiger jaren van de vorige eeuw en anderzijds de situatie van Israël en de Joden vandaag de dag. Alleen al het feit dat wij Joden sinds 1948 een eigen staat hebben, en dat die staat God zij dank beschikt over een van de beste legers ter wereld, maakt dat dergelijke vergelijkingen volkomen mank gaan. Wat erger is, het gebruik van termen en slogans als 'Judenrein' en 'Koop niet bij Joden' (waar overigens geen sprake van is in wat voor EU-voorstel dan ook) in elke context die niet direct met de Shoah te maken heeft, draagt bij aan het bagatelliseren van de Holocaust.

Ik kan het niet genoeg zeggen: we hebben elke mogelijke steun hard nodig. Maar die steun moet niet alleen bestaan uit het wijzen naar alles wat er mis is aan 'gene zijde', en het benadrukken van hoe zuiver op de graat wij zelf wel niet zijn. Juist van onze vrienden verwacht ik dat ze ook Israël op zijn fouten en gebreken wijzen, en ons helpen moeilijke maar noodzakelijke beslissingen te nemen. Zoals André Rouvoet me vertelde toen ik hem begin 2008 interviewde, kritiek leveren dient het belang van de vriend en van de vriendschap. Of, om Amos Oz' pamflet "Help ons scheiden" (2004) te citeren, je hoeft niet meer te kiezen tussen pro-Israël of pro-Palestina, je moet pro-vrede zijn. En die vrede – volgens Oz niet meer dan de afwezigheid van oorlog, iets waar Israël meer belang bij heeft dan welke andere betrokken partij dan ook – vraagt om een pijnlijk compromis. Voor veel van de nederzettingen zal binnen zo'n compromis geen plaats zijn, ben ik bang. En nog even dit, tussen ons gezegd en gezwegen: als ik kan kiezen tussen een Israëlisch product en iets wat geproduceerd is aan de andere kant van de Groene Lijn, koop ik vrijwel altijd het eerste.

Tuesday, August 13, 2013

Lost and Found




That I haven't posted anything for so long is mainly because I had lost my password for the blog. I won't say how I lost it, because it is too embarrassing. Now I have recovered it, thank G'd. Later this week I hope to post another article (sorry, in Dutch), and I might write a little about my experiences during the Centropa Summer Academy that I attended in Berlin two weeks ago. This picture I took at the infamous Gleis 17.

Monday, July 22, 2013

Kiezen en/of delen


Het volgende artikel stond afgelopen weekeinde in het Friesch Dagblad.


In Jeruzalem leek deze week totale verbijstering te heersen na het EU-besluit om vanaf 2014 overeenkomsten tussen de Unie en Israël niet meer te laten gelden voor de nederzettingen in wat internationaal als door Israël bezet gebied wordt gezien. Verontwaardigde en verongelijkte reacties, vol onbegrip voor het 'onrecht' dat de Joodse staat wordt aangedaan, werden de wereld ingestuurd door officiële woordvoerders en op online fora. Volgens minister van financiën Yair Lapid schaadt het besluit de pogingen van de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken Kerry om Palestijnen en Israëliërs weer eens rond de onderhandelingstafel te krijgen. Zowel de verbazing als Lapid's woorden zouden haast lachwekkend zijn als ze niet het gevolg waren van twee serieuze problemen.

Eerst het verrassingselement. Ofwel hebben premier Nethanyahu en de zijnen jarenlang zitten slapen, ofwel hebben ze de laatste twintig-plus jaar de geluiden die uit Brussel en andere Europese hoofdsteden kwamen genegeerd of volkomen verkeerd begrepen. In beide gevallen hebben Israëls diplomaten hun werk op zijn zachtst gezegd niet goed gedaan. Je kunt veel (goeds en minder goeds) van de EU zeggen, maar haar standpunt inzake de nederzettingen is sinds jaar en dag bekend en consistent geweest: net als de meeste landen ter wereld erkent de Europese Unie de bezette gebieden niet als Israëlisch grondgebied. Al op zijn minst sinds 1998 stelt men in Brussel in principe dat produkten die geproduceerd zijn in 'de' gebieden (zoals ze in het Hebreeuws meestal worden genoemd, als men het niet over Judea en Samaria heeft) niet in aanmerking komen voor de handelsvoordelen die gelden voor in Israël zelf geproduceerde goederen. Ook dit meest recente besluit vloeit voort uit het feit dat behalve Israël zelf bijna niemand de gebieden ten oosten van de Groene Lijn (de wapenstilstandslijnen die Israël in 1949 met o.a. Jordanië tekende, en die Israël en de Westoever scheiden) als deel van de Joodse staat beschouwt.

Slechts 4-6% van de Israëlische bevolking woont aan gene zijde van de Groene Lijn, terwijl voor de regering en de Knessetleden van de coalitiepartijen dat cijfer rond de 17 procent ligt. Ik weet niet of er recentelijk onderzoek is gedaan naar de band die Israëliërs die binnen de grenzen van 1967 wonen met 'de' gebieden hebben. Wel weet ik dat zeer weinigen van ons die gebieden als 'gewoon' een deel van Israël beschouwen. Van alle mensen die ik ken gaat niemand 'zomaar' naar die gebieden toe, tenzij hij er familie heeft wonen of er als dienstplichtige of reservesoldaat naar toe wordt gestuurd. De scheiding die de internationale gemeenschap maakt tussen binnen en buiten de grenzen van 1967 geldt de facto voor veel Israëliërs ook.

En dan het vredesproces waar Yair Lapid naar verwees. Volgens hem en anderen maakt het initiatief van de EU het voor de Palestijnen makkelijker om niks toe te geven en hun huidige standpunten (voordat wat voor onderhandelingen dan ook nog maar beginnen) te handhaven. Dat argument, hoe redelijk ook, zou overtuigender klinken als beide kanten blaakten van vredeswil. Zowel de Palestijnen als Israël proberen zichzelf en de wereld ervan te overtuigen dat ze serieus zijn als ze zeggen dat ze vrede willen. Tegelijkertijd doen ze er beide weinig aan om die vrede ook maar enigszins dichterbij te brengen. Integendeel, vertegenwoordigers van beide kanten laten zelden een gelegenheid benut om iets te zeggen of te doen waarvan men weet dat de 'andere kant' het als een excuus kan en zal gebruiken om te zeggen: "Zie je wel, met hen kun je geen vrede sluiten.", danwel "Zie je wel, zij willen geen vrede." Zo wordt de bouw van weer een aantal woningeenheden in bezet gebied door Israël bijna steevast aangekondigd wanneer er berichten rondgaan over minimale vooruitgang in de contacten die tot onderhandelingen moeten leiden, of wanneer weer eens een internationale bemiddelaar in de regio langskomt.

Je kunt je natuurlijk afvragen of het laatste EU-besluit juist, verstandig, en goed getimed was. Het commentaar van een analyst in Haaretz sprak me wel aan. Volgens Chemi Shalev zien leden van de kolonisten-lobby, die Kerry's vredespogingen afkraakten of belachelijk maakten, Amerikaanse bemiddeling en bemoeienis nu opeens als een goed alternatief voor de Europese 'boycot'-benadering, en zou dit incident Israël misschien zelfs wakker kunnen schudden. Tegelijkertijd maakt Shalev duidelijk dat juist in tijden van vredesonderhandelingen de nederzettingen het hardste groeiden. Eén ding staat vast, en het wordt tijd dat de Israëlische regering dit gaat inzien, om het even wat de Palestijnen doen of nalaten. Israël kan niet onbeperkt enerzijds met zijn huidige nederzettingenbeleid voortgaan en doen alsof Haifa, Tel Aviv, Eilat, en Hebron, Ariel, Beitar Illit van hetzelfde laken een pak zijn, en anderzijds verwachten dat dat beleid geen demografische, economische, politieke, diplomatieke en zelfs militaire prijs met zich meebrengt. Met de huidige economische situatie in de wereld, de instabiliteit in Egypte en andere buur(t)landen, en de gevaren die ons bedreigen vanuit Libanon, Syrië, en Iran mogen we hopen dat Nethanyahu snel in zal zien dat Israël zich die prijs niet langer kan veroorloven. Het wordt langzaam maar zeker tijd om te kiezen en/of te delen.


Thursday, June 27, 2013

Ich bin ein hamburger


And of course we continue to claim that it is only the Palestinians who do not want peace.
Anyway, I am off to grab a Bic Mac. Even a simple thing like that can become a political statement here.

Collective thrills


Several months ago, right before the elections, I spoke with a good friend of ours. He is quite rightwing, though far from being fanatic or extremist (he was considering voting Likud or Yesh Atid), married with children, and very well educated. I could not believe my ears when he said without blinking that Israel can afford "a small war" every now and then. Yesterday I was reminded of his words when I came across this article. This morning - the letters for the word 'incident/coincidence' and the phrase "Only from G'd" are the same in Hebrew, as I learnt about twenty years ago from a rabbi - I read a passage in an amazing book by Sebastian Haffner, Defying Hitler, a very insightful, real-time (!!!) analysis of the developments which led the Germans from one worldwar to another. In no way would I want to imply that Israel resembles pre-Nazi Germany - I am not a big fan of historical comparisons, and there are oh so many differences and hardly any real similarities between the two; for example, Israelis know very well how to enjoy their lives, probably better than anybody else - but for a very brief moment I could not help thinking of Israel today when I read the following:
"A whole generation was , it seemed, at a loss as to how to cope with the offer of an unfettered private life.  A generation of young Germans had become accustomed to having the entire content of their lives delivered gratis, so to speak, by the public sphere, all the raw material for their deeper emotions, for love and hate, joy and sorrow, but also all their sensations and thrills-accompanied though they might be by poverty, hunger, death, chaos, and peril. Now that these deliveries suddenly ceased, people were left helpless, impoverished, robbed, and disappointed. They had never learned to live from within themselves, how to make an ordinary private live great, beautiful, and worthwhile, how to enjoy it and make it interesting. So they regarded the end of the political tension and the return of private liberty not as a gift, but as a deprivation. They were bored, their minds strayed to silly thoughts, and they began to sulk. In the end they waited eagerly for the first disturbance, the first setback or incident, so that they could put this period of peace behind them and set out on some new collective adventure."

Friday, June 21, 2013

Tom Janssen on Weapon Deliveries to Syrian Rebels


Wapens voor Syrische rebellen = Weapons for Syrian rebels
Alleen gematigden = Only (for) moderates

Found on the website of Tom Janssen


Tom Janssen on Erdogan



Macht = Power
Alcoholvrij = non-alcoholic

Found on the website of Tom Janssen


Tom Janssen over examenfraude




Prachtige spotprent, gevonden op de website van Tom Janssen

Tom Janssen over Mark Rutte




 Gevonden op de website van Tom Janssen



Thursday, June 20, 2013

Joep Bertrams on Erdogan's Turkey




Freedom of Speech

Found on the website of Joep Bertrams

Tuesday, June 18, 2013

Monday, June 17, 2013

Highly Recommended Listening and Watching




Yesterday my wife, two of our children, and I attended a concert of The Idan Raichel Project. WOW! It was one of the best concerts I have ever seen and heard in Israel, and abroad. Whenever you get the chance to watch and hear them perform (October in the US) go and do so. After October Idan Raichel is taking a break, if I am not mistaken. I also highly recommend his/their albums, particularly number two, three, and four. The same goes for the CD he made with Mal guitarist Vieux Farka Touré. I am sure the live album of the project is great as well, it is the only one that we haven't bought yet. The song in the video above ("At Night") appears on the project's latest album, A Quarter to Six.

Sunday, June 16, 2013

And the winner is...




The election of Hassan Rohani, of course, does not mean that suddenly Iran is not ruled anymore by a clique of fanatics that aims at enforcing and spreading an extremist version of (shi'ite) Islam, at developing nuclear weapons, at threatening American interests and destroying the state of the Jews. Still, Bibi and Ya'alon's Delenda-Est-Iran reactions before, during and right after the Iranian elections don't serve Israel's interests and looked pathetic. A responsible and smart government would have come up with various scenarios (one of them including the victory of this, the most moderate or least fanatic man among the handful of candidates), their international implications and possible Israeli responses. Instead, Israel was the only country which had a one-size-fits-all response ready for what was - according to all analysts, in spite of everything - a surprise victory. Not that Rohani was not a leading candidate, but hardly anybody foresaw the size of his victory, in the first round.

PS: For a good analysis of Rohani's election - one that mixes cautious optimism with strong warnings - click here.

Tuesday, June 11, 2013

Tom Janssen on Erdogan and the Turkish Opposition




Dialogue in Turkey
(Oppositie = Opposition)

Found on the website of Tom Janssen


Amen


Today, both the Times of Israel and Haaretz have an AP article about Leon Wieseltier. One of his best known books is Kaddish. When the prayer by that name is said, the audience responds several times with "Amen". I did the same when I read both articles, since I agree with what Mr Wieseltier says.

Sunday, June 09, 2013

Right



For a change, I absolutely agree with Binyamin Nethanyahu: the decision by Austria to immediately withdraw its UNDOF troops from the Syrian-Israeli border proves (once again) that, within the framework of any peace agreement with its neighbors, Israel cannot rely on the UN (or on any other outsider) when it comes to its own security. Also, Israel does and can not expect any foreign soldier to risk his/her life and health for its own wellbeing. I still believe that foreign help in helping find a way out of the conflict is vital, and I am sure that Mr Nethanyahu's conclusions based on all current events are different from mine, but still, he and I have about the same level of confidence in the reliability of the United Nations when it comes to the conflicts between the Jewish state and its neighbors.

Thursday, June 06, 2013

Friday, May 31, 2013

Minister Timmermans, help ons een handje…


Het volgende artikel stond deze week in het Friesch Dagblad.

In een wereld die er de laatste jaren niet bepaald overzichtelijker op is geworden, lijken in het bijzonder de situatie en de verhoudingen in het Midden-Oosten dezer dagen ingewikkelder en onstabieler te zijn dan ooit tevoren. Het is al langer duidelijk dat het Palestijns/Arabisch-Israëlische conflict niet de enige drempel is op de lange weg naar meer rust, democratie, en welvaart in dit deel van de wereld, maar het blijft een belangrijke stoorfactor, en een excuus voor teveel misstanden en wandaden, hier en elders op aarde. Behalve de twee meest betrokken volken – Israël en de Palestijnen – zullen veel meer partijen profiteren wanneer dat conflict wordt opgelost dan wel tot (onder)handelbare proporties wordt teruggebracht.

Ondanks de zo dynamische realiteit in de regio houdt de zogenaamde status quo het conflict al bijna vijftig jaar in zijn greep. Hoeveel er ook veranderd is de afgelopen 46, 20, of 12 jaar, nog steeds gaat het om een klein stuk land waarin twee volken leven die allebei recht hebben op een eigen staat, nog steeds heeft één van die twee G'd zij dank een eigen, naar omstandigheden goed functionerende en democratische staat die zich helaas verre van veilig en vanzelfsprekend voelt, en nog steeds leeft het andere volk – door diverse oorzaken – onder vaak ronduit erbarmelijke omstandigheden, met zeer weinig werkelijke vrienden en bondgenoten, en zonder reëel uitzicht op een heus 'nationaal thuis'.

Je zou denken dat de twee partijen die het meest betrokken zijn bij het conflict elke gelegenheid om te praten aangrijpen. Niets is minder waar, jammer genoeg. De 'leiders' in zowel Jeruzalem als Ramallah en Gaza zoeken vooral naar redenen om geen uitweg uit de impasse te zoeken, staren zich bovenal blind op de 'schuld' van 'de andere kant', en laten zich hoofdzakelijk leiden door de perspectieven en belangen van grote en kleine versjteerders, in binnen- en buitenland. Met onwillige honden is het slecht hazen vangen, dat is hier al jarenlang een triest feit.

Het Engelse equivalent van die uitdrukking zegt ons dat je een paard naar het water kunt leiden, maar dat je het niet kunt dwingen om te drinken. Wellicht zou Nederland de Israëlische en Palestijnse paarden een drenkplaats kunnen bieden. De kans dat ze werkelijk zullen drinken is niet groot – we moeten realistisch zijn – maar het zou de burger – Palestijn én Israëliër – mogelijkerwijs weer wat moed geven. Ik neem mezelf maar als voorbeeld: één van de belangrijkste redenen waarom ik de laatste twee, drie jaar veel minder heb geschreven dan in de tien jaar daarvoor is een alsmaar groeiend gevoel van apathie. Elke keer dat er zichtbaar gepraat werd door onze leiders leefde de hoop op een ietwat vrediger toekomst echter weer op. Meestal tegen beter weten in, maar toch. Als we er niet af en toe aan worden herinnerd dat zulke hoop nog bestaat winnen de haat, het fanatisme en de onverschilligheid het zeker.

Een bescheiden vredesconferentie in Den Haag, Amsterdam, of ergens anders in Nederland zou voor alle betrokkenen – behalve de eerder genoemde versjteerders – een win-win situatie creëren. President Obama en zijn minister van buitenlandse zaken Kerry, die binnenshuis genoeg op hun bord hebben, zouden zo een broodnodige impuls krijgen voor hun pogingen om de meest betrokken spelers in het conflict na lange tijd weer rond de tafel te krijgen. De Europese Unie – dat de laatste jaren vooral zichtbaar was in de haast lachwekkende, of zelfs vernederende, non-onderhandelingen met Iran – kan als mede-sponsor van zo'n bijeenkomst wat serieuzer worden genomen als partner in wat voor vredesproces dan ook. Palestijnen en Israëliërs kunnen door deelname aan een conferentie laten zien dat ze wel degelijk van goede (vredes)wil zijn. Weigering om deel te nemen zou daarentegen feitelijk betekenen dat 'de andere kant' gelijk heeft. Het lijkt me sterk dat Netanyahu, Abu Mazen of Haniyeh elkaar dat plezier zullen gunnen. Niet minder belangrijk, Minister Timmermans en de Nederlandse regering kunnen Nederland zo, voor een schappelijke prijs en zonder overdreven moeite, uitstekend verkopen als een pragmatisch en vredelievend land, dat al het mogelijke doet om vrede en stabiliteit te promoten. Dit initiatief zou een steun in de rug betekenen voor de nog steeds werkzame vredesactivisten aan beide kanten van wat een grens zou moeten zijn, alsmede voor leiders als koning Abdullah van Jordanië en Israëls president Shimon Peres, die dit weekeinde op het World Economic Forum aan de Dode Zee nogmaals duidelijk maakten dat vrede "niet zo ingewikkeld" zou moeten zijn. Zij kunnen een helpende hand goed gebruiken.

Het is naïef te denken dat nóg een vredesconferentie zomaar de verlossing zal brengen, of dat terreur – zoals we die vorige week weer eens in London en Parijs aan het werk zagen – met zo'n bijeenkomst de wereld kan worden uitgeholpen. Toch kan een samenzijn van de belangrijkste spelers in een redelijk neutrale, vriendelijke omgeving helpen om oude, constructieve ideeën nieuw leven in te blazen, en een uitweg dichterbij te brengen. En als er een oplossing wordt gevonden, en die Palestijnse staat wordt eindelijk werkelijkheid (Deo volente, Im Yirtseh HaShem, Insha'Allah), dan behoort één van de belangrijkste drogexcuses voor islamistisch terrorisme tot het verleden. Het cynische alternatief – niets doen, en Israël en de Palestijnen laten aanmodderen – mag geen optie zijn, omdat het zonder enige twijfel tot meer oorlogen en chaos zal leiden.


Zwarte piet, de kool en de geit


Het volgende artikel stond twee weken geleden in het Reformatorisch Dagblad.

In de tien jaar dat ik artikelen schrijf voor deze krant, en voor andere media in Israël en Nederland, zijn veel dingen veranderd, maar is veel ook hetzelfde gebleven. Het ontbreekt me aan tijd en ruimte om de veranderingen die het afgelopen decennium in Israël, de Arabisch-islamitische wereld, Europa, Amerika en elders plaatsvonden, uitvoerig te beschrijven en te analyseren. Wel wil ik het hier hebben over een element dat karakteristiek is voor de manier waarop betrokken en minder betrokken buitenstaanders in het Westen het Palestijns/Arabisch/islamitisch-Israëlische conflict benaderen. Ik blijf ervan overtuigd dat de toekomst voor Palestijnen en Israëliërs er rooskleuriger zou uitzien als die benadering nu eindelijk eens verandert.

Voordat ik verderga wil ik mijn waardering uitspreken voor deze krant. Als één van de weinige media lijkt het Reformatorisch Dagblad nog serieus geïnteresseerd in wat er zich in en om Israël afspeelt. Bij andere media, niet alleen in Nederland, lijkt veelal een soort conflictsmoeheid te heersen: men gelooft het allemaal wel, over honderd jaar ruziën die Joden/Israëliërs en Palestijnen/Arabieren daar nog. Gelukkig lees ik op www.refdag.nl regelmatig opinieartikelen, redactionele commentaren en analyses waaruit oprechte betrokkenheid bij zowel de Joodse staat als de Palestijnen klinkt. Van zulke betrokkenheid van buitenaf moeten we het volgens mij hier hebben, want van onze eigen leiders valt helaas niet al te veel te verwachten.

Onlangs las ik op de website twee opinieartikelen over 'het' conflict. Naar aanleiding van een rapport van de Adviesraad voor Internationale Vraagstukken (AIV) over het Midden-Oosten raadde Jaap Hamburger, voorzitter van Een Ander Joods Geluid, minister van Buitenlandse Zaken Timmermans aan in nationaal en internationaal verband (uitsluitend) Israël onder druk te zetten. De voorzitter van Likoed Nederland, Tom Struick van Bemmelen, reageerde daarop met een tirade tegen Arabische leiders, organisaties, en landen (en hun vredesplannen), en met wat in feite een aanklacht was tegen de Israël-haat danwel het onbenul van meneer Hamburger en zijn "splinterorganisatie", en van de AIV.

De inhoud van beide artikelen, geschreven door twee personen die ongetwijfeld begaan zijn met het wel en wee van Israël danwel de Palestijnen, is hier minder relevant dan de vorm waarin ze waren gegoten. Die vorm komt geheel overseen met de toon van de websites van de organisaties die Jaap Hamburger en Tom Struick van Bemmelen voorzitten. Waar EAJG de schuld voor het conflict – en dus de sleutel tot een oplossing, mocht die bestaan – vrijwel uitsluitend aan Israëlische zijde legt, bestaat er volgens Likoed Nederland geen twijfel over dat het slechts aan de diverse Arabische vijanden ligt dat het hier de laatste 65 jaar hommeles is.

Het toespelen van de zwarte piet is een geliefde hobby van veel zogenaamde vrienden van de Palestijnen en Israël. Soms gebeurt dat op beschaafde wijze, maar regelmatig gaat het er daarbij grof aan toe, en zelden worden eigenlijke argumenten gebruikt. Een goed voorbeeld hiervan is de recente discussie rond het afzeggen, door professor Stephen Hawking, van deelname aan een conferentie in Israël. Her en der verschenen online postings van 'supporters' van Israël, die de zwaar gehandicapte, briljante professor op vaak beschimpende wijze opriepen om geen gebruik meer te maken van mede door Israëlische vindingen mogelijk gemaakte spraaktechnologie, als hij zo 'tegen Israël' is. Dit ging natuurlijk helemaal voorbij aan wat professor Hawking had gezegd, een boodschap waar je het mee eens of oneens kunt zijn.
Net als hun zogenaamde vrienden zijn ook de belangrijkste partijen in het conflict zelf vooral druk met het zoeken van splinters en balken in de ogen aan gene zijde, en met wederzijdse beschuldigingen en verdachtmakingen. Israël noch de Palestijnen (de Palestijnse Autoriteit én Hamas) komen met initiatieven die onderhandelingen mogelijk zouden kunnen maken. Integendeel, in Jeruzalem, Gaza, en Ramallah lijkt men er vooral op gebrand om de status quo tot in einde der dagen te laten voorduren. De feitelijke uitkomst hiervan zal hoogstwaarschijnlijk een één-staat-realiteit zijn, een 'oplossing' waaraan Palestijnen noch Israëliërs – Joden én Arabieren – veel plezier zullen beleven. Slechts de grote versjteerders – een fanatieke, redelijk goed georganiseerde en van buitenaf uitstekend gefinancierde minderheid van Joden en Arabieren aan beide zijden van de Groene Lijn – spinnen garen bij de status quo, en doen er alles aan om de 'leiders' aan beide kanten ervan te overtuigen dat elke verandering een verslechtering is.

Is het Arabische vredesplan (van de Saoedische koning, geadopteerd door de Arabische Liga) volmaakt? Verre van dat. Toch kan dat plan de basis vormen voor onderhandelingen die de impasse zouden kunnen doorbreken. De enige alternatieven voor dergelijke onderhandelingen zijn eenzijdige stappen – die nooit veel goeds opleveren – en/of meer en meer oorlogen.

Tot op heden hebben Europa en de VS steeds geprobeerd zowel de kool als de geit te sparen. Brussel en Washington zijn er traditioneel huiverig voor om Israël danwel de Palestijnen (de Palestijnse Autoriteit én Hamas) op hun gedrag en beleid aan te spreken. Moed en doorzettingsvermogen zijn daarvoor vereist, pressie- en paaimiddelen moeten in dit verband niet bij voorbaat geschuwd worden, en niemand moet hierbij worden ontzien of uitgesloten. Als al onze werkelijke vrienden en bondgenoten vastberadenheid, oprechte betrokkenheid en kritische vriendschap tonen, en niet – zoals de heren Hamburger en Struick van Bemmelen – voornamelijk de eeuwige schuldvraag proberen te beantwoorden door slechts naar 'de andere kant' te wijzen, denk ik dat we er uiteindelijk sneller uit zullen komen dan iemand tot nu toe had durven dromen.


Joep Bertams on Syria



(Twee zielen, een gedachte = Two souls, one thought)

Found on the website of Joep Bertrams

Joep Bertrams on the EU and Syria



(Hulp = Aid)

Found on the website of Joep Bertrams

Tom Janssen on the EU and Syria



Found on the website of Tom Janssen


Tom Janssen on the US and Afghanistan/Iraq/Syria



Found on the website of Tom Janssen



Tom Janssen on Made in Bangladesh



Found on the website of Tom Janssen

Tom Janssen over Beatrix, de dag erna



Gevonden op de website van Tom Janssen

Tuesday, April 30, 2013

Mijn oranjegevoel



Als ik vandaag in Nederland was geweest had ik waarschijnlijk mijn best gedaan om ver van al het gedoe weg te blijven. Van veraf, online, ziet het er allemaal wel erg kleurrijk uit. Ik ben geen actieve republikein, maar loop ook niet echt bloedheet warm voor het koningshuis. Ik vind het wel best, ze doen maar, dat beschrijft denk ik het beste mijn houding. Twee slogans van anti-oranje demonstranten vond ik wel leuk gevonden: "Ik Willem Niet", en "Weg met onze bovendanen". Daarnaast moest ik instemmend lachen om een artikel op de site van het Reformatorisch Dagblad, waarin het gruwelijke 'koningslied' "een zangoefening in onverschilligheid, een soort misluke vlaflip" werd genoemd. Een fijne koning(inne)dag verder.

Joep Bertrams over de kroning etc.




Gevonden op de website van Joep Bertrams.


Tom Janssen over het k(r)oningslied




Gevonden op de website van Tom Janssen.

Saturday, March 02, 2013

Highly recommended reading


Professor Yehuda Bauer shares some very interesting insights into Israel's socio-political reality.


Joep Bertrams over Samsom en de verzorgingsstaat



(gevonden op de website van Joep Bertrams)

Joep Bertrams on Italy 3






(stemmen = 1) voting/votes 2) voices)

(found on the website of Joep  Bertrams)

Joep Bertrams on Italy 2



(found on the website of Joep Bertrams)

Joep Bertrams on Italy I


Last week's elections in Italy, and their results, have inspired Dutch cartoonist Joep Bertrams into making three very funny-sad cartoons.


(found on the website of Joep Bertrams)

Poem for Shabbat XXVIII


After Forty Years of Marriage, She Tries a New Recipe for Hamburger Hot Dish

Leo Dangel


"How did you like it?" she asked.

"It's all right," he said.

"This is the third time I cooked
it this way. Why can't you
ever say if you like something?"

"Well if I didn't like it, I
wouldn't eat it," he said.

"You never can say anything
I cook tastes good."

"I don't know why all the time
you think I have to say it's good.
I eat it, don't I?"

"I don't think you have to say
all the time it's good, but once
in awhile you could say
you like it."

"It's all right," he said.

(found in Garrison Keillor (ed.), Good Poems)

Poem for Shabbat XXVII


My Life - Julie O'Callaghan

Look at it coming
down the street
towards us:
it chokes me up
every time I see it
walking along
all by itself.
How does it know
for example
which corner
is the right one
to turn at?
Who tells it
to keep going
past the intersection
and take the first left
after the supermarket?
There it goes -
I'll follow quietly
and see where
it's off to.


(found in The Oxford Book of Children's Poetry)

Poem for Shabbat XXVI

Will V-Day Be Me-Day Too?

Over There,
World War II.

Dear Fellow Americans,
I write this letter
Hoping times will be better
When this war
Is through.
I'm a Tan-skinned Yank
Driving a tank.
I ask, WILL V-DAY
BE ME-DAY, TOO?

I wear a U. S. uniform.
I've done the enemy much harm,
I've driven back
The Germans and the Japs,
From Burma to the Rhine.
On every battle line,
I've dropped defeat
Into the Fascists' laps.

I am a Negro American
Out to defend my land
Army, Navy, Air Corps--
I am there.
I take munitions through,
I fight--or stevedore, too.
I face death the same as you do
Everywhere.

I've seen my buddy lying
Where he fell.
I've watched him dying
I promised him that I would try
To make our land a land
Where his son could be a man--
And there'd be no Jim Crow birds
Left in our sky.

So this is what I want to know:
When we see Victory's glow,
Will you still let old Jim Crow
Hold me back?
When all those foreign folks who've waited--
Italians, Chinese, Danes--are liberated.
Will I still be ill-fated
Because I'm black?

Here in my own, my native land,
Will the Jim Crow laws still stand?
Will Dixie lynch me still
When I return?
Or will you comrades in arms
From the factories and the farms,
Have learned what this war
Was fought for us to learn?

When I take off my uniform,
Will I be safe from harm--
Or will you do me
As the Germans did the Jews?
When I've helped this world to save,
Shall I still be color's slave?
Or will Victory change
Your antiquated views?

You can't say I didn't fight
To smash the Fascists' might.
You can't say I wasn't with you
in each battle.
As a soldier, and a friend.
When this war comes to an end,
Will you herd me in a Jim Crow car
Like cattle?

Or will you stand up like a man
At home and take your stand
For Democracy?
That's all I ask of you.
When we lay the guns away
To celebrate
Our Victory Day
WILL V-DAY BE ME-DAY, TOO?
That's what I want to know.

Sincerely,
GI Joe.
Langston Hughes

(found  online)

Poem for Shabbat XXV

(I haven't posted anything for over a month, the first blogless month for me since April 2003, I restart with a number of poems that I selected and sent to my colleagues over the last few weeks). 

Tom Wayman - Did I Miss Anything?

Nothing. When we realized you weren’t here
we sat with our hands folded on our desks
in silence, for the full two hours

     Everything. I gave an exam worth
     40 percent of the grade for this term
     and assigned some reading due today
     on which I’m about to hand out a quiz
     worth 50 percent

Nothing. None of the content of this course
has value or meaning
Take as many days off as you like:
any activities we undertake as a class
I assure you will not matter either to you or me
and are without purpose

     Everything. A few minutes after we began last time
     a shaft of light suddenly descended and an angel
     or other heavenly being appeared
     and revealed to us what each woman or man must do
     to attain divine wisdom in this life and
     the hereafter
     This is the last time the class will meet
     before we disperse to bring the good news to all people
          on earth.

Nothing. When you are not present
how could something significant occur?

     Everything. Contained in this classroom
     is a microcosm of human experience
     assembled for you to query and examine and ponder
     This is not the only place such an opportunity has been
          gathered

     but it was one place

     And you weren’t here

(found in Billy Collins (ed.), Poetry 180)