Thursday, January 31, 2013

Artikel: Verkiezingsuitslag



Het volgende artikel stond eerder deze week in het Friesch Dagblad.


Een niet geheel hopeloze toekomst


Bij de afgelopen Israëlische verkiezingscampagne leken angst en onverschilligheid de boventoon te voeren bij de meeste partijen. Bij de uitslag, vorige week dinsdagavond, werd duidelijk dat een aanzienlijk deel van het Israëlische electoraat zich desondanks niet gek heeft laten maken. De grootste bangmaker (Kracht voor Israël, een extreem-rechtse splinterpartij) haalde de kiesdrempel niet, en de gecombineerde lijst van Likoed en Israël Ons Huis – met slogans als "Een sterke premier – Een sterk Israël" en "De golf van illegalen stoppen" – verloor een kwart van zijn kiezers van vier jaar geleden. Veel van die stemmen zijn waarschijnlijk naar Naftali Bennett's Het Joodse Huis, gegaan, een religieus-zionistische partij die een minder negatieve campagne voerde dan de meeste andere rechtse partijen, al was die campagne exclusief op de Joods-Israëlische meerderheid gericht. De helft van de kiezers koos voor partijen die niet de meest natuurlijke coalitiepartners van Binyamin Netanyahu zijn. Oftewel, zoals Jon Stewart in zijn DailyShow zo mooi duidelijk maakte, minstens 50% van de Israëliërs vindt blijkbaar – net als Barack Obama en veel anderen buiten Israël – dat 'Bibi' (wiens afgelopen regeringsperiode vooral gekenmerkt werd door verslechterde verhoudingen met de Palestijnen en met de internationale gemeenschap) niet echt "awesome" (geweldig) is.

De grote winnaar dit jaar, die met 19 zetels in één klap de op één na grootste werd, was een nieuwe partij, Yesh Atid (Er is een toekomst), opgericht en geleid door Yair Lapid, een jonge schrijver-journalist-presentator, wiens vader een vooraanstaand journalist en seculier politicus was. Al in 2010 werd gespeculeerd dat Lapid jr. politieke ambities had. Na de demonstraties voor "sociale rechtvaardigheid", in de zomer van 2011, begon hij langzaam maar zeker steun te werven, voornamelijk via zijn Facebook pagina. Zijn programma richtte zich met name op wat hij de middenklasse noemde.

De belangrijkste vernieuwing bij Yesh Atid is dat geen van haar kandidaten ooit parlementslid was. Ook is het opvallend dat er onder hen geen generaal te vinden was. De enige 'veiligheidsdeskundigen' op de lijst zijn een voormalig hoofd van de binnenlandse veiligheidsdienst en een voormalig hoofd van de politie in Jeruzalem. Verreweg de meeste Knesset-leden van Lapid's partij hebben hun sporen verdiend in de lokale politiek, de journalistiek, sociaal-culturele organisaties, en het onderwijs. Acht van hen zijn vrouw.

Een blik op de programmapunten van Yesh Atid geeft ons een indruk van wat veel Israëlische kiezers dezer dagen het meeste bezighoudt. Hét speerpunt van de campagne van Lapid was gelijke rechten en plichten. Tot nu toe kregen ultra-orthodoxe Joden uitkeringen, subsidies, schoolbudgetten, en deels vrijstelling van dienstplicht, in ruil voor steun van hun vertegenwoordigers in de Knesset aan de diverse coalities. Sinds de 'sociale revolutie' van 2011 (waarvan het effect tot vorige week nauwelijks gevoeld werd) hebben diverse politici dat verschijnsel aangevallen. Lapid maakte er een hoofdpunt van, waarbij ook sociale dienstplicht voor Arabische Israëliërs ter sprake kwam. Daarnaast richt zijn partij zich op andere binnenlandse veranderingen en verbeteringen: in de zorg, het onderwijs, het openbaar vervoer, betaalbare woonruimte voor jonge gezinnen, de strijd tegen corruptie en bureaucratie, en het kiessysteem. Buitenlands beleid – wat in Israël vooral staat voor de verhoudingen met de Palestijnen – speelde ook bij Yesh Atid tweede viool, al heeft Lapid gezegd dat vernieuwde onderhandelingen met de Palestijnen een voorwaarde zijn voor zijn deelname aan de komende coalitie.

Op papier is er een droomcoalitie mogelijk. Netanyahu (31 zetels) zou samen met Yesh Atid (19), de Arbeidspartij (15), Tzippi Livni's Hatnuah (De beweging, 6) en Kadimah (2) een bijna revolutionaire regering kunnen vormen. Zo'n regering zou verregaande veranderingen in het onderwijs en op sociaal en economisch terrein kunnen bewerkstelligen, eindelijk weer eens serieus met de Palestijnse Autoriteit kunnen gaan onderhandelen, en Israëls internationale isolement kunnen doorbreken. Met wat goede wil zou ook Shas (11, ultra-orthodox) bij zo'n regering betrokken kunnen worden, en hoogstwaarschijnlijk zouden linkse en Arabische partijen (Meretz, Hadash, Balad, de Verenigde Arabische Lijst, samen goed voor 17 zetels) haar beleid op veel belangrijke punten steunen.

Het is echter zo goed als uitgesloten dat zo'n kamerbrede regering er zal komen. Afgezien van Netanyahu's eigen passie voor de status quo, zou zeker de helft van de Likoed achterban (en hun vertegenwoordigers in de Knesset) Netanyahu als premier van zo'n regering het leven zuur maken. Daarnaast hebben politici – ook hier, links én rechts – nu eenmaal de neiging om grotere belangen aan persoonlijke voorkeuren en belangen op te offeren, dus het opperen van een dergelijke coalitie en medewerking van alle partijen zijn niet vanzelfsprekend. Belangrijker is echter dat, om zo'n ongehoorde coalitie bij elkaar te smeden én te houden, 'Bibi' meer een staatsman dan een politieke overlevingsspecialist zou moeten zijn. Helaas heeft hij tot nu toe in zijn politieke carrière nimmer overtuigend bewezen dat hij over heuse moed, werkelijke vernieuwingsdrang, en andere kwaliteiten van een staatsman – à la Begin, Sadat, Rabin – beschikt. Waardoor we vrijwel zeker weer met een conservatieve of vlees-noch-vis regering opgescheept worden, en de kans dat dingen werkelijk gaan veranderen – dat wil zeggen, ten goede – microscopisch klein blijft. Maar we blijven hopen.

Tuesday, January 29, 2013

Friday, January 25, 2013

Poem for Shabbat XXIV



Proclamation at a Birth (for Anna) - Linda Pastan

Let every tree
burst into blossom
whatever the season.
Let the snow melt
mild as milk
and the new rain wash
the gutters clean
of last year's prophecies.
Let the guns sweep out
their chambers
and the criminals doze
dreaming themselves
back to infancy.
Let the sailors throw
their crisp white caps
as high as they can
which like so many doves
will return to the ark
with lilacs.
Let the frogs turn
into princes,
the princes to frogs.
Let the madrigals,
let the musical croakings
begin.

(found in Linda Pastan, Carnival Evening: New and Selected Poems 1968-1998)

Anachie Gordon - Sinead O'Connor




Looking for additional versions of 'Anachie Gordon' (which I got to know through Loreena McKennitt's interpretation), I came across this beautiful rendition, by Sinead O'Connor, accompanied by Sharon Shannon and Friends.

AWESOME Video


Monday, January 21, 2013

Kiezen voor angst en onverschilligheid?


Het volgende artikel stond vandaag in het Reformatorisch Dagblad.

Morgen worden in Israël de leden van de 19e Knesset gekozen. De kiezers kunnen kiezen uit maar liefst 34 partijen. Wat de uitkomst ook moge zijn, het parlement zal hoogstwaarschijnlijk wederom een afspiegeling zijn van de polarisatie en de politieke stagnatie die Israël de laatste twintig jaar in hun greep lijken te hebben.

Bangmakerij, negatieve geluiden, en de angst voor het onbekende hebben de boventoon gevoerd in de verkiezingscampagnes. Kiezers werden regelmatig aangesproken op hun afkeer van assimilatie danwel van religieuze dwang, de angst voor (Afrikaanse) illegalen en vluchtelingen, en de gevoelens van achterstelling die heersen bij sommige bevolkingsgroepen. De belangrijkste verkiezingsleuze van Likoed speelde ook in op het gevoel van onzekerheid en dreiging onder veel Israëliërs: "Een sterke premier – Een sterk Israël". Kracht voor Israël, een kleine extreem-rechtse partij, maakte het het allerbontst. In één van haar verkiezingsfilmpjes stelde de partij dat Israël alleen staat, omgeven door duisternis, constant bedreigd (van buitenaf en binnenuit), en verstoken van vrienden (met Barack Obama en Hillary Clinton als voorbeeldige verraders). De mannen van KvI werden als tegenpool van Israëls huidige, zwakke, leiderschap geportretteerd. Zelfs Meretz, een groen-linkse partij die normaliter juist als één van de weinige partijen alternatieve ideeën aandraagt, heeft zich bovenal als anti-partij geprofileerd: alleen een stem op Meretz zou een stem tégen Bibi zijn.

Eén van de weinige partijen die (Joodse) eenheid en saamhorigheid uitstraalde, en waarvan de boodschap minder anti-zus-en-zo was, is Het Joodse (t)huis, feitelijk een reincarnatie van wat vroeger de Nationale Religieuze Partij was, gecombineerd met elementen van de ultra-nationalistische Nationale Unie. De partij wordt sinds kort geleid door een jonge, charismatische IT-miljonair en voormalig medewerker van Netanyahu, Naftali Bennett. Frequente aanvallen van andere rechtse en religieuze personen en partijen op Bennett en zijn partij lieten zien dat zij hem als een electorale bedreiging zagen.

Je zou verwachten dat Iran een centrale rol in de verkiezingscampagnes speelde. Niet echt dus. Het kan zijn dat men realistisch was en geen beloften wilde doen die niet waargemaakt kunnen worden, of dat men niet als oorlogszuchtig wilde worden gezien, maar het lijkt erop dat alle partijen tot de conclusie kwamen dat onomwonden uitspraken over het Iraans-nucleaire probleem niet echt stemmen opleverden. Hetzelfde geldt voor het ontruimen van nederzettingen. Waar ging het dan wel over? Een beetje over onderhandelingen met de Palestijnen, soms over economisch beleid (in uiterst vage termen, en zelden over heuse armoede), en vaak over militaire kracht in het algemeen.

Volgens alle peilingen zal de gecombineerde lijst van Netanyahu's Likoed (rechts-nationalistisch, seculier-traditioneel) en Avigdor Liebermans Israël Ons Huis (rechtser-nationalistisch, overwegend seculier) verreweg de grootste partij zijn, waardoor Binyamin Netanyahu de weinig benijdenswaardige opdracht zal krijgen om de 33e regering van Israël samen te stellen. Hoe die regering er ook uit zal zien, makkelijk zal de (oud-)nieuwe premier het niet krijgen. Een rechtse regering zal Israël internationaal gezien vermoedelijk verder isoleren. Europese, Amerikaanse en andere vrienden en bondgenoten van Israël snappen dat in de huidige context Israël niet gauw territoriale concessies zal doen in de richting van de Palestijnen, maar hebben genoeg van Jeruzalems nederzettingenbeleid, en vragen zich meer en meer af – soms openlijk – of Israël zelf wel vrede wil. Anderzijds, in het onwaarschijnlijke geval dat een nieuwe regering (bezet) gebied en nederzettingen zal willen opgeven in het kader van een nauwelijks waarschijnlijker vredesverdrag met de Palestijnse Autoriteit, zal zo'n regering felle binnenlandse tegenstand treffen, waarbij gewapend geweld van kleine groepen fanatici zeker niet uitgesloten kan worden.

De eerste Israëlische verkiezingen die ik meemaakte waren die van juni 1992, toen Yitzhak Rabin premier werd. Elk van de zes verkiezingen sindsdien werd doorslaggevend genoemd, maar een echte doorslag heb ik nog niet gezien. Geen doorslag ten goede, in ieder geval. In de Likoed-campagne wordt vrijwel niet verwezen naar de verdiensten van de huidige regering, maar voornamelijk naar de persoon Netanyahu. Onder hem is de 'status-quo' meer dan ooit tevoren koning, Keizer, en admiraal geworden. Een commentator in Yedioth Aharonoth, één van de belangrijkste dagbladen, sprak dan ook over 'vier verloren jaren'. Bibi's combinatielijst heeft opvallend genoeg zijn partijprogramma niet bekend gemaakt, vragen daarover zijn steevast afgewimpeld met: "Dat is niet relevant". Het woord 'shalom' (vrede), ooit volop genoemd in verkiezingscampagnes, ben ik de afgelopen maanden nergens tegengekomen in jingles of op posters.

Een goede vriend van ons zei dat de status quo zo gek nog niet is. Volgens hem – en hij is de enige hier niet – kan Israël zich af en toe wel een 'kleine' oorlog veroorloven, en tussen die oorlogen door gaat het allemaal zo gek nog niet. Ik hoop en bid dat we snel van die levensgevaarlijke onverschilligheid, en van de politieke verlamming en versplintering – die hun weerklank vinden in de Knesset en het regeringsbeleid – verlost worden. En dan heb ik het niet over een oorlog, groot of klein.

Saturday, January 19, 2013

Bertrams on Armstrong




Sorry

(cartoon found on the website of Joep Bertrams)

Homesick II



Found on the website of Thomas Schlijper.

Homesick






I was not sure whether I should give this posting the title 'Homesick', because today Israel is my main home, but I could not think of a better title. In Dutch I would use 'heimwee' (from the German Heimweh), in Hebrew געגוים, used when you miss something, when you are thinking of something that you used to have but that you don't/can't have right now.

I know that a lot of snow can be a headache, but when I see pictures like those in this short video, and in the gorgeous picture that I will post later today, I would love to be in Holland for just a couple of days, spending some time with my father and siblings, and enjoy the beauty and the gezelligheid of a real Dutch winter.

The video (made four days ago) I found on the website of Thomas Schlijper.

Friday, January 18, 2013

Poem for Shabbat XXIII




The Lanyard - Billy Collins

The other day I was ricocheting slowly
off the blue walls of this room,
moving as if underwater from typewriter to piano,
from bookshelf to an envelope lying on the floor,
when I found myself in the L section of the dictionary
where my eyes fell upon the word lanyard.

No cookie nibbled by a French novelist
could send one into the past more suddenly—
a past where I sat at a workbench at a camp
by a deep Adirondack lake
learning how to braid long thin plastic strips
into a lanyard, a gift for my mother.

I had never seen anyone use a lanyard
or wear one, if that’s what you did with them,
but that did not keep me from crossing
strand over strand again and again
until I had made a boxy
red and white lanyard for my mother.

She gave me life and milk from her breasts,
and I gave her a lanyard.
She nursed me in many a sick room,
lifted spoons of medicine to my lips,
laid cold face-cloths on my forehead,
and then led me out into the airy light

and taught me to walk and swim,
and I, in turn, presented her with a lanyard.
Here are thousands of meals, she said,
and here is clothing and a good education.
And here is your lanyard, I replied,
which I made with a little help from a counselor.

Here is a breathing body and a beating heart,
strong legs, bones and teeth,
and two clear eyes to read the world, she whispered,
and here, I said, is the lanyard I made at camp.
And here, I wish to say to her now,
is a smaller gift—not the worn truth

that you can never repay your mother,
but the rueful admission that when she took
the two-tone lanyard from my hand,
I was as sure as a boy could be
that this useless, worthless thing I wove
out of boredom would be enough to make us even.

(found in Billy Collins, The Trouble with Poetry)

Wednesday, January 16, 2013

Joep Bertams on Gerard Depardieu & Vladimir Putin



As you can see, Joep Bertrams - like Tom Janssen - refers to Depardieu's role as Obelix when he comments on the actor's recent (inter)national adventures.

(Cartoon found on the website of Joep Bertrams)

Joep Bertrams on France, Mali, etc.


"Extremists under fire" - Hollande on the offensive against Mali and homophobia

(Cartoon found on the website of Joep Bertrams)

Tuesday, January 15, 2013

Jeffrey Goldberg Hits the Nail on the Head



Highly recommended reading: Jeffrey Goldberg's article, published on the Bloomberg website this morning.

Notice that Obama - like some European leaders and many other friends and allies of Israel - does not make any outrageous demands of the Jewish state. None of them tells Israel it should give up any territory right now, with the whole region in turmoil:

"Israeli concerns about the turmoil in Syria and the rise of the Muslim Brotherhood are legitimate in the American view, and Obama knows that broad territorial compromise by Israel in such an unstable environment is unlikely.
But what Obama wants is recognition by Netanyahu that Israel’s settlement policies are foreclosing on the possibility of a two-state solution, and he wants Netanyahu to acknowledge that a two-state solution represents the best chance of preserving the country as a Jewish-majority democracy. Obama wants, in other words, for Netanyahu to act in Israel’s best interests."

Saturday, January 12, 2013

Tom Janssen on Gerard Depardieu & Vladimir Putin






The Adventures of Putinix & Depardieunix

(cartoon found on the website of Tom Janssen)

Tom Janssen on the fiscal cliff


 Well,... jump!

Fiscale klif = Fiscal clif  -  Republikeinen = Republicans

(cartoon found on the website of Tom Janssen)

Tom Janssen over rauwe-groenten-tiener-onderduiker



(spotprent gevonden op de website van Tom Janssen)

Tom Janssen over Nederland, Europa, etc.



(spotprent gevonden op de website van Tom Janssen)

Tom Janssen over Johannes



(spotprent gevonden op de website van Tom Janssen)

Poems for Shabbat XXII


The Tattooed Lady - Ted Kooser

Around the smallpox vaccination scar
I'd hated since I was a little girl
I had him put this daisy, then its stem
because the flower looked too spidery
without a stem, and then these little leaves.
He said to think of it as just a gift
for a pretty girl. I went to him that night
because my arm was swollen, and I stayed
for twenty years. Around the daisy's stem
he slowly wound a snake that circled me
with swirls of trailer camps cheap hotels
and sideshows, yet I loved the masterpiece
that I became to him. His touch had touched
me everywhere. His love is here to see.

The Old Woman - Ted Kooser

The old woman, asleep on her back,
pulls up her knees and gives birth
to an empty house. She kicks off
the quilt and sheet and rakes her shift
up over her hips, showing her sex
to the photos of children
arranged on the opposite wall
who, years before, turned their
moonlit faces away.

(both poems I found in Ted Kooser, Flying at Night: Poems 1965-1985)

Winterse kolder


Wat een onzin is dit. Afgezien van de idiote parallel die Leon de Winter (wiens vroege boeken ik ooit verslond) trekt tussen Morsi's Egypte en Nazi-Duitsland (waarmee hij zoals zovele zogenaamde vrienden van Israel bijdraagt aan geschiedvervalsing en relativering van de Holocaust), sinds wanneer kan elke burger bepalen waar zijn belasting naar toe gaat? Volgens De Winters logica kan iedereen, net als bij sommige goede-doelen-loterijen, straks bepalen waar zijn of haar belastinggeld wel of niet naar toe mag gaan. Krijg ik dan korting in Israel omdat ik het volkomen oneens ben met het nederzettingenbeleid van de regering in Jeruzalem? De nederzettingen kosten de Israelische belastingbetaler veel en veel meer - aan onkosten en door directe en indirecte inkomstenderving voor Israel - dan Nederland ooit aan Egypte zal besteden.

Friday, January 04, 2013

Poem for Shabbat XXI



After the father of a friend and colleague died, I looked for a poem about the relationship between a father and his child(ren). I found this beautiful poem by Li-Young Lee.

The Gift - Li-Young Lee


To pull the metal splinter from my palm
my father recited a story in a low voice.
I watched his lovely face and not the blade.
Before the story ended, he'd removed
the iron sliver I thought I'd die from.


I can't remember the tale,
but hear his voice still, a well
of dark water, a prayer.
And I recall his hands,
two measures of tenderness
he laid against my face,
the flames of discipline
he raised above my head.


Had you entered that afternoon
you would have thought you saw a man
planting something in a boy's palm,
a silver tear, a tiny flame.
Had you followed that boy
you would have arrived here,
where I bend over my wife's right hand.


Look how I shave her thumbnail down
so carefully she feels no pain.
Watch as I lift the splinter out.
I was seven when my father
took my hand like this,
and I did not hold that shard
between my fingers and think,
Metal that will bury me,
christen it Little Assassin,
Ore Going Deep for My Heart.
And I did not lift up my wound and cry,
Death visited here!
I did what a child does
when he's given something to keep.
I kissed my father.

(found here)