Wednesday, September 25, 2013

Geert W., Draco M., Jan Peter B., and Harry P.


These days I am (finally) reading the Harry Potter series. The books are very entertaining, I enjoy reading them very much, and - I must be honest - so far I have learnt several lexical items from them (words that exist, that is, I am not talking about words invented by the author). In between I also watch the movies. I cannot help it, but Draco Malfoy, Harry's nemesis, reminds me of Dutch politician Geert Wilders. This is particularly ironic when you take into account that former Dutch Prime Minister Jan Peter Balkenende (who was PM when Wilders started his crusade against Islam, Dutch politics and politicians, the EU, etc. etc. etc. - had 'Harry Potter' as one of his nicknames.


Darco Malfoy (Tom Felton) 

Geert Wilders

Harry Potter (Daniel Radcliffe) 

Jan Peter Balkenende

Monsters, Animals, and Humans


When I read this article earlier this morning, I was reminded of an article that I wrote nine years ago for the Jerusalem Report, after another gruesome terror attack that was carried out by Islamist terrorists, in a different part of the world. The article's message still stands. Notice that some of the leaders mentioned are still in power: presidential candidate Kerry lost to George W. Bush but today is Secretary of State under Bush's successor. Vladimir Putin is still (or rather, again) Russia's President. Poor Ariel Sharon has been in a coma since 2006.

Tom Janssen on Russia, the US, and Syria


Two pain- and powerful recent cartoons, found on the website of Dutch cartoonist Tom Janssen.


"...Let me handle it.....!"

(Rusland = Russia; Syrie = Syria; Poetin = Putin)

Leren van Poetin, Erdogan, en Rohani


Het volgende artikel stond gisteren in het Friesch Dagblad.


Al ruim twee jaar woedt de burgeroorlog in Syrië. Af en toe kwam er een (verdwaalde?) granaat Israëls kant op, en Israëlische ziekenhuizen en veldhospitaals hebben al vele tientallen Syriërs (kinderen en andere burgerslachtoffers, maar ook gewonde strijders) behandeld, maar voor de rest volgen wij de gebeurtenissen en ontwikkelingen hier net als u in Nederland via de televisie en het internet, alleen met iets meer belangstelling. Toen er sprake was van een mogelijke luchtaanval op Syrische doelen keken wij weer even of onze gasmaskers nog in orde waren en of we genoeg water en andere noodvoorzieningen in huis hadden, en luisterden we net iets aandachtiger dan anders naar het nieuws en naar overvliegende vliegtuigen.

Van deze kant van de grens bezien lijkt de crisis weer redelijk bezworen, al houden we onze 'bunker' in huis paraat. Ik kan niet zeggen of een aanval gerechtvaardigd of zinvol was, of Assad beter of slechter is dan de diverse alternatieven, en waar de arme Syrische burgers het meest mee gebaat zouden zijn (er zijn zoveel soorten hel). Wel is het overduidelijk dat die rotoorlog die hemelsbreed nog geen 100 kilometer van ons huis vandaan woedt nog verre van afgelopen is, dat het Syrische volk verdeeld is en nog veel ellende tegemoet kan zien, en dat de laatste crisis rond hun land vooral verliezers kent. Met één belangrijke uitzondering: Vladimir Poetin.

De Russische president heeft wederom bewezen dat hij meer dan één vinger in de regionale pap heeft. Terwijl de Verenigde Naties, diverse Europese landen en de Europese Unie, Obama en de Verenigde Staten serieuze imago-averij hebben opgelopen, hebben Rusland en Poetin juist punten gescoord, en hun positie in het Nabije en Midden-Oosten versterkt. Ooit, heel even – onder Jeltsin, en diens Minister van Buitenlandse Zaken Andrei Kozirev, die een lakei van het Westen werd genoemd – was Ruslands rol vooral positief en bemiddelend. Sindsdien, en helemaal onder Poetin, bestaat die rol wederom vooral uit militaire, economische en diplomatieke steun aan en samenwerking met regimes als die in Teheran en Damascus. Aan de Palestijnse zaak bewijst Moskou slechts lippendienst; daadwerkelijke Russische steun aan de Palestijnen komt niet in de buurt van Westerse hulp aan en investeringen in de Westoever en Gaza.

Met zijn briljante manoeuvres hielp Poetin één van de grootste schurken in het aan schurken zo rijke Midden-Oosten uit de brand en hield hij hem (met Amerikaanse en andere hulp, en tot opluchting van velen) in het zadel. Ironisch genoeg werd Ruslands president hierbij internationaal haast als een vredesstichter geprezen. Dat was bijna net zo ironisch als het feit dat een 'held van het vrije woord' als Edward Snowden nu juist politiek asiel zocht en verkreeg in een land dat de vrije meningsuiting van niet-hetero's onmogelijk heeft gemaakt, dat een jaar geleden twee jonge vrouwen tot serieuze gevangenisstraffen veroordeelde vanwege het kwetsen van religieus-nationalistische gevoelens, en dat tijdens de wereldwijde rellen rond de Deense spotprenten feitelijk de kant van de islamisten koos. Net als met Syrië heeft het er in het geval Snowden alle schijn van dat Poetin bovenal Amerika een hak – of voor schut – wilde zetten. Zijn beleid legt zijn land strategisch en economisch geen windeieren.

Israëls verhoudingen met Poetins Rusland zijn ietwat schizofreen. Enerzijds is het Kremlin de belangrijkste bondgenoot van Israëls grootste vijanden en stemt het vrijwel altijd 'tegen Israël' in internationale fora. Anderzijds is Russisch de tweede of derde taal in Israël, werkt Israël op militair gebied ook samen met Russische bedrijven, en lijken sommige Israëlische leiders ervan overtuigd dat Poetin het beste voor heeft met de Joodse staat. Avigdor Lieberman (dezer dagen 'slechts' voorzitter van de buitenlandcommissie van de Knesset, zijn positie als Minister van Buitenlandse Zaken moest hij tijdelijk opgeven omdat er een corruptieproces tegen hem loopt) wordt algemeen gezien als een bewonderaar van Poetin. Liebermans beleid lijkt echter tot nu toe niet te hebben geleid tot een heuse verdieping van de Israëlisch-Russische verhoudingen.

Het Midden-Oosten kent momenteel vier centrale regionale grootmachten. Saoedi-Arabië en de Golfstaten, Turkije, Iran, en Israël. De drie belangrijkste hiervan zijn niet Arabisch. Van alle vier voeren Turkije en Iran – beide in nauwe samenwerking met Rusland – het meest dynamische en proactieve buitenlandse beleid. Israël lijkt in dat opzicht vooral de kat uit de boom te kijken, een tendens die de laatste jaren helaas de hoofdtoon van het Israëlische buitenlandbeleid lijkt te bepalen. In plaats van initiatieven te nemen en enigszins in te spelen op de veranderingen om ons heen, bestaat Jeruzalems openlijke koers vooral uit een halsstarrig nederzettingenbeleid (dat ons internationaal isoleert en onze oprechte bondgenoten van ons vervreemdt), de overtuiging dat de tijd in ons voordeel werkt, en het keer op keer geven van voorspelbare reacties. Een voorbeeld van het laatste. Het is te vroeg om Hassan Rohani als hoopgevende hervormer te zien en ervan uit te gaan dat Iraans nucleaire bedoelingen vredelievend zijn. Tegelijkertijd is het onjuist om – wat Israël sinds Rohanis verkiezing heeft gedaan – het wel degelijk andere geluid uit Teheran automatisch af te doen als volksverlakkerij, niet de moeite waard om naar te luisteren of op te reageren.

Israël zou van zijn eigen fouten, van Poetins cynische Realpolitik, en van het internationaal-diplomatieke succes van de andere twee niet-Arabische regionale grootmachten moeten leren en meer creativiteit en initiatief tonen, ook en vooral waar het de Palestijnen betreft. Alleen op die manier – en door meer de coöperatie en minder de confrontatie met Washington te zoeken – kan het die twee hoofdrolspelers en hun belangrijke bondgenoot in Moskou het hoofd bieden. Wie weet kunnen Israël en de Amerikanen zo zelfs tot een werkelijke modus vivendi met de as Moskou-Teheran-Ankara komen. Er zijn wel vreemdere dingen gebeurd hier.

Tuesday, September 24, 2013

Iran-Israel 1-0


And, of course, Israel again makes the wrong choice, scoring an own goal. I am not saying that Rohani or the Iranians can or should be trusted, but would it hurt to just sit and listen? He is not Ahmadinejad, who not unlike Bibi was playing a broken record, albeit with a different tune. Isn't it ironic that Israel uses the boycott weapon while claiming that any boycott against Israel and Israeli policies is wrong and anti-Semitic? Sticking your head in the sand, estranging your friends, and turning yourself into the laughing stock of the whole world, all that is obviously a much better way of dealing with threats than keeping your ears open and trying to both anticipate and react upon the changes that affect the region. It is about time that we start analyzing where and how we have failed, when it comes to PR, in the last two decades, and where and how others have succeeded and are continuing to succeed.



De-Occupy, the sooner the better


Just as in the mid 1990s and early 2000s, whenever terrorists strike, wounding and killing Israelis, there is a vicious competition between Palestinian Islamists and right-wing Israelis when it comes to being satisfied and showing that satisfaction. Both of those two (out of many) parties to the conflict see their interests served by terror attacks, in diifferent ways. Islamists and Palestinian ultra-nationalists are proud and happy, telling us that this is the only way to deal with Jews, and (as at least one Hamas spokesman said this week) that another intifadah is on its way or underway. At the same time, right-wing Israelis, official and less official, are definitely sad but sometimes appear to be almost smiling when they show up on television with a told-you-so expression on their faces. They say "You see, this is what you get when you give them self-rule/a state, when you release prisoners, etc. etc." and call people like Gal Gabriel Kobi z"l and Tomer Hazan z"l victims of Oslo. People like me, on the other hand, first and most of all feel sorry for the victims and their families. In addition, we maintain that this is what you get when you don't have a border between us and them, and when you send soldiers to protect a small enclave of religious fanatics living amidst a sea of hatred. If those poor soldiers were victimized by anything or anyone besides their vicious murderers, it is that they were victims of an overdue occupation. There are hardly any illegal infiltrations from Gaza into Israel, because there is a de facto border between the two, a border that can be and is being guarded from iniltrators. That rockets still are fired from the Gaza Strip into Israel is partly the result of the fact that right after the disengagement Israel did not make it ABSOLUTELY clear to Hamas and the other organizations that it was not worth their while to even spit in our direction. For heaven's sake, let the Palestinians have a state in the Westbank. And who cares after the establishment if they teach their children to hate us? Poor kids, they deserve better, I would love to see a different reality, and Israel should do everything possible to build constructive relations with such a neighboring state if that is humanly possible, but the Palestinians' well-being and sanity won't be our responsibility anymore, and we will have a defensible border between them and us. If such a border is violated we will have every right in the world to defend ourselves, unlike the current situation, which is much more complicated, which finds us constantly (and often not wrongfully) being accused of being occupiers, an occupation that poisons our army and our society, which alienates from us any allies that we still do have, and which makes it virtually impossible for those allies to help us face threats that are much more existential than any Palestinian entity. I am under no illusion that peace will break out when Israel will have a real and defensible border and the Palestinians will have a state of their own, but I am also not fooling myself by thinking that time is working in our favor, that we can simply sit out the current turmoil in the Arab and Muslim world, that 'the Palestinian problem' will disappear or solve itself, and that we will eventually convince all the other countries that we are absolutely right and the rest of the world is wrong in every possible way.


Wednesday, September 18, 2013

Recommended reading


I enjoyed reading this interesting column by and interview with Eitan Haber, one of the sanest and best-informed Israelis that I know.

Wednesday, September 11, 2013

Centropa


If you wondered where I was during the last third of July, here you will find part of the answer.

Gmar Hatimah Tovah.

Wednesday, September 04, 2013

Rosh HaShanah






I wish you and your loved ones a happy and healthy, peace- and successful 5774.


Tom Janssen on Syria




"Something's missing....Oh yes, cruise missiles!"

Found on the website of Tom Janssen.

PS: I have not decided yet whether I think that the US and other countries should or should not attack Syria. I find it ironic, though, that those Israelis who are shouting the loudest that Obama is a softie and lacks leadership qualities are usually the strongest supporters and beneficaries of Israel's settlement policy, which I think is one of the main reasons why the US President is so hesitant. IMHO, if Israel was a 'normal' state, with internationally recognized borders, the whole situation would be different, no matter how unstable the regimes and governments that surround us are. Right now, we are more of a liability than an asset, I am afraid.