Thursday, July 24, 2014

Opinieartikel Reformatorisch Dagblad

Het volgende artikel stond gisteren (in een ietwat kortere versie) in het Reformatorisch Dagblad.

Voor alle duidelijkheid (doordat een artikel maar een beperkte lengte kan hebben is er niet altijd ruimte voor de nodige mitsen en maaren): deze door Hamas begonnen oorlog staat in principe los van Israels nederzettingenbeleid op de Westoever. Wel geloof ik absoluut dat we nu weer eens de prijs betalen voor dat beleid: zolang Israel als de bezetter van de Westoever wordt gezien en kan worden gezien, zal het vrijwel onmogelijk zijn om brede en concrete internationale steun voor wat voor oorlog dan ook te krijgen, hoe gerechtvaardigd zo'n oorlog ook moge zijn. Dit staat los van de vraag hoe een uiteindelijke Palestijnse staat eruit zal zien. Zo'n staat komt er uiteindelijk, of we het willen of niet, en het is volgens mij in Israels belang om niet steeds weer als de grote versjteerder te worden gezien, of dat nou terecht is of niet. Een serieus Israelisch diplomatiek initiatief met als een van de doelen een levensvatbare Palestijnse staat zou de hele wereld stomverbaasd doen staan, Hamas de wind uit de zeilen kunnen nemen, en Israels internationale en militaire positie versterken. Dit kan overigens heel goed samengaan met militair optreden tegen Hamas en andere islamistische terreurorganisaties. Het zou dat optreden juist veel effectiever maken. Israel heeft meer dan wie dan ook belang bij duidelijke en internationaal erkende grenzen. Dat is natuurlijk niet iets wat alleen ik verkondig. Veel grotere deskundigen dan ondergetekende pleiten hier keer op keer voor. Zie bijvoorbeeld dit artikel van Yuval Diskin.

Een oorlog die te winnen valt
Bert de Bruin
Terwijl ik in Wenen, Zagreb en Sarajevo een multinationaal lerarenseminar bijwoonde en diverse nieuwe inzichten verkreeg over o.a. de Eerste Wereldoorlog en de oorlog in het voormalige Joegoslavië, brak thuis in Israël de zoveelste ronde uit van een oorlog die maar voortettert. Aanvankelijk wilde ik meteen naar huis terugvliegen, maar mijn vrouw verzekerde me dat zij, onze kinderen, en mijn schoonmoeder zich goed zonder mij konden redden, en dat in Haifa het (vakantie)leven min of meer zijn gewone gang ging, op een incidentele raket vanuit Libanon na. Ik ben dus gebleven, al volgde ik het nieuws uit de regio angstvallig: telkens wanneer ik ergens een Wifi verbinding had whatsappte ik met mijn vrouw en bekeek ik het laatste nieuws via twee verschillende Israëlische nieuws-apps. Na afloop van het seminar ben ik vanuit Sarajevo naar Wenen teruggevlogen, waar ik op maandagmorgen dit artikel zit te schrijven in Kaffee Alt Wien. Vannacht vlieg ik terug naar Tel Aviv.
Het is de vraag of Israël dit soort oorlogen kan winnen. Enerzijds is het vrijwel onmogelijk om een tegenstander te verslaan die met het grootste gemak, ja zelfs met een haast satanisch genoegen, zich achter zijn eigen vrouwen en kinderen verschuilt, raketten en ander wapentuig vanuit scholen, woon- en ziekenhuizen afvuurt, en alle door Iran, Saoedi-Arabië en andere sponsors gefinancierde en geleverde middelen en infrastructuren benut, niet om zijn burgers een beter leven te bieden, maar juist om hun leven – samen met dat van de burgers in Israël – zo onleefbaar mogelijk te maken. Als je de Westerse media mag geloven (deze krant is gelukkig een positieve uitzondering) zouden veel Europeanen en Amerikanen maar wat graag zien dat de slachtofferbalans tussen Palestijnen en Israëliërs een stuk evenwichtiger zou zijn. Er wordt maar weinig aandacht besteed aan het feit dat waar Israël er vrijwel alles aan doet om zijn burgers te beschermen en zijn best doet om Palestijnse burgers te ontzien, Hamas er vooral op gebrand is om zoveel mogelijk Palestijnse burgers te laten treffen door Israëlisch vuur. Wie overigens een beetje bekend is met de Israëlische maatschappij en mentaliteit weet dat nauwelijks iemand zich verheugt over de Palestijnse slachtoffers, en dat elke Israëlische dode een schokeffect teweegbrengt. Bijna iedereen kent wel één of meerdere soldaten die nu hun leven wagen om wapenarsenalen en tunnels van Hamas en andere terreurorganisaties in Gaza te ontmantelen.
Toch denk ik dat de Joodse staat Hamas kan verslaan. Alleen is daar een radikale omslag in Israêls beleid en visie voor nodig. Allereerst is daar het element van public relations en internationale steun. Premier Nethanyahu heeft de afgelopen jaren veel imago-schade geleden, internationale goodwill verspeeld en heuse dan wel potentiële bondgenoten (ook in de existentiële strijd tegen een nucleair Iran) tegen zich in het harnas gejaagd door halsstarrig te proberen een onverkoopbaar nederzettingenbeleid te verkopen en uit te breiden. Hoe geweldig het ook zou zijn als Joden zich overal in het Heilige Land vrij konden vestigen, het is in Israëls belang om in te zien dat de internationale gemeenschap Israëls aanwezigheid ten oosten van de Groene Lijn nooit zal (of kan) erkennen of accepteren. De bezetting, of hoe je het nederzettingenbeleid op de Westoever ook wilt noemen, brengt Israël onnoemelijk grote diplomatieke schade toe, nog afgezien van de socio-economische, militaire, en morele kosten.
Ik ben heus niet zo naïef om de illusie te koesteren dat Abbas de perfekte Palestijnse leider is, of dat na een verdrag met de Palestijnse Autoriteit de vrede plotsklaps zal uitbreken. Wel ben ik ervan overtuigd dat Israêl minstens zoveel belang bij zo’n verdrag heeft als de Palestijnen, en dat President Abbas en de Autoriteit de meest geschikte partners daarvoor zijn. De PA heeft meermaals zeer effectief met Israël samengewerkt in de strijd tegen religieuze fanaten op de Westoever, o.a. bij het zoeken naar de drie ontvoerde en vermoorde tieners vorige maand. Het heeft er echter alles van weg dat Nethanyahu – en hij niet alleen – nog steeds een Palestijnse gesprekspartner zoekt die in aanmerking zou komen voor het voorzitterschap van de Wereld Zionistische Organisatie. Zo’n gesprekspartner zal er nooit komen, en een wijze, realistische premier moet erkennen dat je nu eenmaal moet roeien met de riemen die je hebt. In plaats daarvan blijft Bibi erop hameren dat Abbas Israël als Joodse staat moet erkennen, wat in mijn ogen een teken van zwakte – d.w.z. van chronische onzekerheid over ons eigen bestaansrecht – is.
De beste manier om Hamas te verzwakken is de Palestijnen een reëel alternatief en een realistisch uitzicht op een eigen, niet-islamistische, staat en een beter leven te bieden. Daardoor wordt de kans op een islamistische machtsovername op de Westoever kleiner, en kan Hamas in Gaza misschien zelfs worden verslagen. Dat, samen met een Joodse staat binnen internationaal erkende grenzen, is de beste veiligheidsgarantie die Israël zichzelf momenteel kan bieden. Op die manier kan niemand serieus volhouden dat Israël de Palestijnen onderdrukt, komt er uitzicht op vrede, of minstens op een zekere normalisatie, en zal het ook makkelijker worden om internationale hulp en steun – van met name de VS en de EU – (terug) te winnen wanneer Israël bedreigd of aangevallen wordt. Of dat nu vanuit Gaza, de Westoever, Syrië, Libanon of Iran gebeurt. Algehele isolatie – het uiteindelijke alternatief, dat met rasse schreden naderbij komt – kan Israël zich niet veroorloven.

2 comments:

Arnoud said...

Geheel mee eens, Bert.

Bert said...

Het ironische, of trieste, is dat nu opeens President Abbas als redelijk alternatief wordt gezien door velen die hem tot een maand geleden niet zagen staan (of erger) en/of niet van een politieke uitweg wilden weten (er was immers een militaire oplossing voor alles? Niet dus).