Wednesday, August 20, 2014

Een kamerbreed front tegen antisemitisme

Eergisteren stond het volgende artikel in het Friesch Dagblad.

Ziehier een kop op de website van de Telegraaf afgelopen zaterdag: “Moslims claimen Malieveld”. Erboven staat “Extreem rechts daagt burgemeester Van Aartsen”. De bloedhete zomer in Irak, Syrië, Israël en de Gazastrook heeft ook de temperatuur in Den Haag tot onaangename hoogten doen stijgen. Extremistische figuren en (gelegenheids)bewegingen bepalen nu al enige tijd het straatbeeld en de sfeer in het centrum van de Nederlandse democratie. Dat komt ervan wanneer de mainstream partijen het feitelijk en bloc laten afweten.

Zoals eerder en elders in de geschiedenis speelt ook nu de Joodse gemeenschap de niet benijdenswaardige rol van de kanarie in de koolmijn. Joden zijn vaak de eerste maar zelden de enige doelwitten en slachtoffers wanneer intolerantie en politiek geweld de kop opsteken. Met de huidige ronde in het conflict tussen Hamas en Israël zien jodenhaters weer kans om hun gevoelens openlijk te uiten. Ik heb het dan natuurlijk niet over doodgewone kritiek op Israël, Israëls beleid in de bezette gebieden, of Israëls optreden in de Gazastrook. Wie leest wat ik de afgelopen jaren heb geschreven weet dat ik – vanuit mijn eigen links-Zionistische perspectief en vaak om persoonlijke redenen – veel van die kritiek deel. Ik blijf erbij dat juist Israëls oprechte vrienden (en dat zijn er gelukkig nog veel) hun kritiek moeten uiten. Wat niet wil zeggen dat iedereen in Israël – en dan vooral in de huidige regering – zulke kritiek waardeert, laat staan ernaar luistert. Maar dat is een ander verhaal.

In dit geval heb ik het natuurlijk over de uitingen van onversneden antisemitisme die we de laatste tijd weer volop gezien en gehoord hebben, in Nederland en daarbuiten. Veel van het ‘nieuwe’, meest zicht- en hoorbare antisemitisme is uit islamistische (wat niet hetzelfde is als islamitisch, dit onderscheid is belangrijk) hoek afkomstig. Islamistische groeperingen, en hun sympathisanten, spreken openlijk over het doden van Joden, Joodse en Zionistische complotten, enzovoort. Het vaak halfzachte optreden van lokale en landelijke autoriteiten tegen dit verschijnsel heeft er mede voor gezorgd dat eigenlijk alleen extreem-nationalistische bewegingen met vage namen als Voor Nederland, Pro Patria, Nederlandse Volksunie, en Partij voor de Vrijheid een min of meer georganiseerd ‘tegengeluid’ laten horen. Ook dat geluid klinkt verre van aangenaam.
De PVV is en blijft in meerder opzichten een one-issue partij. Haat tegen alles wat met ‘de’ Islam te maken heeft bepaalt sind jaar en dag de toon van veel van wat Geert Wilders en de zijnen doen en zeggen. Op enkele uitzonderingen na wordt zijn ‘partij’ als een paria beschouwd en behandeld door de meeste andere partijen. Veel van wat PVV-kamerleden voorstellen kan niet of nauwelijks serieus genomen worden. Mede daardoor wordt vrijwel elk onderwerp dat zij aansnijden door andere partijen gemeden als de pest, omdat men niet met het gedachte(n)goed van de PVV geassocieerd lijkt te willen worden. Dit geldt in zekere zin ook nu weer. Hier en daar hebben Nederlandse politici zich nadrukkelijk uitgesproken tegen antisemitische daden en tendenzen. De SGP en Christenunie namen daarbij vaak het voortouw. Toch zie ik geen verenigd politiek front tegen antisemitisme.

Net zo goed als uitdrukkingen als ‘kopvoddentaks’ en ‘meer of minder Marokkanen’ niet mogen en kunnen in Nederland anno 2014, kunnen en mogen hakenkruizen, beweringen over ‘zionistische complotten’, verwijzingen naar gaskamers, en (oproepen tot) geweld tegen Joden geen deel uitmaken van de politieke discussie in Nederland. Vrijheid van meningsuiting mag geen vrijbrief worden voor het oproepen en aanzetten tot haat en geweld. Het zou alle gevestigde politieke partijen in Nederland die zich op meer dan één hoofdonderwerp richten (VVD, PvdA, SP, CDA, D66, Christenunie, Groen Links, SGP) sieren, en de Nederlandse democratie versterken, wanneer zij één verenigd front vormen tegen antisemitisme. Door zijn bijzondere karakter en historische betekenis is het belangrijk dat deze vorm van rassenhaat speciale aandacht krijgt. En dan heb ik het niet over een advertentie in de Telegraaf, met of zonder Wilders’ naam eronder, op initiatief van deze of gene Joodse organisatie, maar over een continu, pro-actief lange-termijn beleid van de partijen zelf. Steeds wanneer een beweging of (rand)figuur zich in het openbaar antisemitisch uitlaat, of wanneer een Joodse persoon of organisatie fysiek of verbaal wordt aangevallen omdat hij/zij Joods is, moet zo’n front (ik denk aan een interparlementaire actiegroep of iets dergelijks) zich met één stem, bij monde van één gezaghebbende woordvoerder laten horen en zien. Telkens wanneer een lid van één van de betrokken partijen in wat voor medium dan ook puur antisemitische kolder uitslaat, moet zo’n lid stante pede geroyeerd worden. Op deze manier kan in ieder geval één belangrijk aspect van het opkomende islamisme worden bestreden, en neemt men aardig wat wind uit de zeilen van de PVV en andere ultra-nationalistische volksbewegingen.


Het zou helemaal fantastisch zijn als de partijen daarnaast een actiegroep oprichten die, als één Nederlands politiek blok en in samenwerking met Europese partijen, steun betuigt aan en contact zoekt met de gematigde krachten in Israël en de Palestijnse gebieden: de personen, partijen en NGOs die nog immer ijveren voor een twee-staten-oplossing. Zulke krachten zijn er nog steeds,  maar zij voelen zich nationaal en internationaal steeds meer geïsoleerd, zeker tijdens crisisperioden zoals de huidige. Dat is echter, zoals gezegd, weer een ander verhaal.

No comments: