Thursday, July 31, 2014

Plus ca change...


These days I am reading Thomas Friedman's Longitudes and Attitudes, a collection of columns and reflections written and published in the months before and after 9/11. Although of course I do not always agree with Mr. Friedman, I have been a fan of his work ever since I read From Beirut to Jerusalem, long before I even thought about visiting - let alone going to live in - Israel. This morning I read his column that was published on September 11, 2001 (!). Read it yourself, and see how much has changed in the last 13 years, but also how many similarities there are between now and then, especially when it comes to the lack of hope for real, positive change on any of the many sides of the conflict.

Sunday, July 27, 2014

Je zult maar in Gaza wonen...

Zojuist heb ik deze column op de website van metronieuws.nl geplaatst. Lees het stukje ajb, en als het je aanstaat zou ik het op prijs stellen als je een commentaar achterlaat en onderaan de column op 'stem' drukt. Bij voorbaat hartelijk dank.

Recommended Reading


I highly recommend last Friday's Editorial in Haaretz. Israel is still the only democratic state in the region, sort of. But the democratic character is being eroded by the day, and not only during wartime. It is important that those of us who want to voice criticism, no matter how unpleasant that can be and even if it contains mistakes or untruths, will always feel free to do so. Down with the (mostly extreme and not so extreme rightwing) bullies of the thoughtpolice. If you are looking for a way to support Israel today, I suggest that you donate to one of the organizations that support the IDF soldiers, or to one of the NGOs that try to keep and/or make Israel as democratic as possible (I have some suggestions in the margins of this weblog), or that you take a subscription to the digital version of Haaretz (I have done that this very week), an Israeli medium that almost literally fights for Israel as a Jewish AND demcratic state.

Friday, July 25, 2014

Proud

I am extremely proud of my children. Our daughter has been active at the local community center, preparing packages with sweets and other treats for the soldiers who are active in and around Gaza. What our youngest son (7 years old) did moved me even more. He wrote a letter that tomorrow will be sent with another shipment of goods that the son and brother of friends of ours asked for, for himself and the members of his platoon. Our son wrote:
To all IDF soldiers, I hope this will end soon. Within myself I believe that every one of us has a good and a bad side (*), but the most important is that you take care of/watch after yourselves.
((*): this is a paraphrase of a quote from Anne Frank. We were in the Anne Frank House together earlier this month)
As much as I regret every civilian death on the Palestinian side, I think this is a just war as far as Israel is concerned, a war that was chosen by Hamas. Israel's soldiers are doing a difficult, almost impossible job, and deserve our full support. It is difficult to watch Palestinian children and other innocent people being hurt, but you have to be utterly dumb or evil (or both, with a serious dosis of Jew-hatred) to claim without blinking that Israel targets civilians on purpose. I am pretty sure that most of the dozens of Israeli soldiers who have been killed in action would still be alive if the IDF used the same considerations that the US, the UK or any other country has used in war zones in recent years. 
As I am writing this I watch the news, where they show how a terror tunnel - which was 1 km long and led to kibbutz Nahal Oz, which I know well (I lived in that neighborhood during my first year in Israel) - was blown up. You don't want to think what that tunnel eventually would have been used for. Kol HaKavod LeTsahal.

Here we go again

Meanwhile in Sudan: If we were Palestinians, and the perpetrators were not Arabs but Jews, then we would be world news!

Every once in a while, this classic cartoon by my favorite Dutch cartoonist (Tom Janssen), becomes relevant again. The situation in Sudan is still terrible (but who cares), but you can easily replace 'Sudan' here with Syria/Iraq/Ukraine etc. for the cartoon to tell a sad truth.

Thursday, July 24, 2014

Opinieartikel Friesch Dagblad

Het volgende artikel stond als het goed is gisteren in het Friesch Dagblad.

Lessen uit Sarajevo
Bert de Bruin

Het overgrote deel van deze zomermaand heb ik in Europa doorgebracht. De eerste week was ik met onze jongste zoon in Nederland, waar we vooral enkele van de prachtige musea die Nederland rijk is bezocht hebben. Voor een zevenjarige heeft hij een buitengewone belangstelling voor kunst. Hij wilde aan het einde van de week bij opa in Leerdam blijven, omdat hij Nederland zo leuk vond. En dat was nog voordat hij wist dat hij een paar dagen na thuiskomst na een luchtalarm de beveiligde kamer in ons huis moest opzoeken, samen met mijn vrouw en onze twee andere kinderen. De laatste drie konden zich nog goed de Tweede Libanonoorlog (2006) herinneren, toen we, na zes dagen in de ‘bunker’, voor vijf weken naar Nederland vluchtten.
De dag na onze thuiskomst vloog ik terug naar Europa, dit keer naar Wenen. Ik heb de afgelopen twee weken een lerarenseminar bijgewoond in Wenen, Zagreb, en Sarajevo. Al weer enkele jaren brengt Centropa, een in Wenen gebaseerde organisatie, ruim tachtig leraren uit twintig verschillende landen bij elkaar om ideeën op te doen en uit te wisselen voor gezamenlijke klasprojekten, gebaseerd op de door Centropa verzamelde levensverhalen van oudere Joden uit Midden en Oost Europa. Dit jaar waren Wenen en Sarajevo uitgekozen vanwege de honderdste herdenking van het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, een oorlog die de toon voor de hele vorige eeuw zette, en waarvan de invloed tot vandaag de dag gevoeld kan worden. Zelf heb ik twee projekten opgezet waarbij leerlingen - door middel van Centropa-videos over Joodse kinderen die Europa ontvluchtten in 1938-1939 en over de Bosnische oorlog en de liefdadigheidsorganisatie van de Joodse gemeenschap in Sarajevo die Joden, moslims en christenen tijdens die oorlog hielp overleven – zich in de situatie van vluchtelingen inleven, en leren hoe essentieel de strijd voor mensenrechten is.
Aanvankelijk dacht ik eraan om meteen terug naar Israël te vliegen, maar al snel bleek dat de raketbeschietingen richting Haifa en het noorden ‘slechts’ incidenten waren, en dat Libanon en Hezbollah niet in een escalatie geïnteresseerd waren. Mijn vrouw stelde me gerust en zei dat in Haifa en het noorden van Israël het leven gewoon doorging. Wel hebben zij en de kinderen de afgelopen twee weken bij mijn schoonmoeder gelogeerd, om toch vooral bij elkaar te zijn. Je weet maar nooit tenslotte. Ik voelde me schuldig – vanwege mijn gezin, maar nog meer omdat ik wist dat de mensen in het zuiden van Israël en de omgeving van Tel Aviv doormaakten wat ons in 2006 na een week onze biezen deed pakken, en dat de arme mensen in Gaza het nóg beroerder hadden – maar ben uiteindelijk toch met Centropa in Wenen gebleven, en via Zagreb naar Bosnië-Herzegovina gereisd. Wel volgde ik bezorgd de ontwikkelingen in Israël en Gaza, via Whatsapp en diverse nieuws-apps.
Het lerarenseminar was een zeer leerzame ervaring. Naast alle workshops en andere activiteiten waren het meest indrukwekkend eigenlijk vooral de ontmoetingen tussen collega’s uit het voormalige Joegoslaviê. De oorlog in Bosnië en de massamoord in Srebrenica kwamen meermaals ter sprake. De wonden van die oorlog zijn nog heel vers en zichtbaar, en de emoties liepen dan ook soms hoog op. Toch waren de gesprekken en discussies altijd respectvol, en werd er veel omhelsd en gekust. Over een aantal dingen waren alle leraren het eens. Elke oorlog kent naast daders en misdadigers vooral slachtoffers. Het is aan onze leiders om naar oplossingen te zoeken en het belang van hun burgers te dienen. En, niet minder belangrijk, de sleutel tot verwerking, verzoening en samenleven ligt in het onderwijs en de opvoeding, bij ons leraren en bij de ouders.
Op de dag dat ik van Sarajevo naar Wenen terug vloog werden de bijna 300 inzittenden van vlucht MH17 vermoord. Alhoewel alle details nog lang niet bekend zijn (en veel sporen die op mogelijke daders kunnen wijzen gewist lijken te worden), is het duidelijk dat zij het slachtoffer zijn geworden van gewetenloze misdadigers. Toch heb ik nog geen demonstratie gezien waarbij om maatregelen tegen de ‘separatisten’ en hun Russiche broodheer wordt geroepen. Wel waren er in diverse Europese steden demonstraties die niet zozeer solidariteit met de mensen in Gaza alswel de haat tegen Joden (en Israël) lieten zien en horen.  Men repte met geen woord over het feit dat Hamas er alles aan doet om burgerslachtoffers aan beide kanten te (laten) treffen.
Laten we nu eindelijk eens erkennen dat slachtoffers slachtoffers zijn, dat elk slachtoffer van politiek geweld en ethnische of religieuze haat ons medeleven en onze solidariteit verdient, dat het lijden van de één het lijden van de ander nooit kan rechtvaardigen, en dat we onze leiders ertoe moeten bewegen om er alles aan te doen om het maken van nog meer slachtoffers te voorkomen. Wat zou het mooi zijn als er eens een keer massaal en vreedzaam vóór álle slachtoffers, en tégen álle vormen van geweld tegen burgers gedemonstreerd zou worden. Misschien zouden de demonstranten van de afgelopen week eens voor een seminar in Sarajevo moeten worden uitgenodigd. Alhoewel, tegen blinde haat, domheid, religieus fanatisme en een totaal gebrek aan empathie zijn maar weinig soorten kruid gewassen.


Opinieartikel Reformatorisch Dagblad

Het volgende artikel stond gisteren (in een ietwat kortere versie) in het Reformatorisch Dagblad.

Voor alle duidelijkheid (doordat een artikel maar een beperkte lengte kan hebben is er niet altijd ruimte voor de nodige mitsen en maaren): deze door Hamas begonnen oorlog staat in principe los van Israels nederzettingenbeleid op de Westoever. Wel geloof ik absoluut dat we nu weer eens de prijs betalen voor dat beleid: zolang Israel als de bezetter van de Westoever wordt gezien en kan worden gezien, zal het vrijwel onmogelijk zijn om brede en concrete internationale steun voor wat voor oorlog dan ook te krijgen, hoe gerechtvaardigd zo'n oorlog ook moge zijn. Dit staat los van de vraag hoe een uiteindelijke Palestijnse staat eruit zal zien. Zo'n staat komt er uiteindelijk, of we het willen of niet, en het is volgens mij in Israels belang om niet steeds weer als de grote versjteerder te worden gezien, of dat nou terecht is of niet. Een serieus Israelisch diplomatiek initiatief met als een van de doelen een levensvatbare Palestijnse staat zou de hele wereld stomverbaasd doen staan, Hamas de wind uit de zeilen kunnen nemen, en Israels internationale en militaire positie versterken. Dit kan overigens heel goed samengaan met militair optreden tegen Hamas en andere islamistische terreurorganisaties. Het zou dat optreden juist veel effectiever maken. Israel heeft meer dan wie dan ook belang bij duidelijke en internationaal erkende grenzen. Dat is natuurlijk niet iets wat alleen ik verkondig. Veel grotere deskundigen dan ondergetekende pleiten hier keer op keer voor. Zie bijvoorbeeld dit artikel van Yuval Diskin.

Een oorlog die te winnen valt
Bert de Bruin
Terwijl ik in Wenen, Zagreb en Sarajevo een multinationaal lerarenseminar bijwoonde en diverse nieuwe inzichten verkreeg over o.a. de Eerste Wereldoorlog en de oorlog in het voormalige Joegoslavië, brak thuis in Israël de zoveelste ronde uit van een oorlog die maar voortettert. Aanvankelijk wilde ik meteen naar huis terugvliegen, maar mijn vrouw verzekerde me dat zij, onze kinderen, en mijn schoonmoeder zich goed zonder mij konden redden, en dat in Haifa het (vakantie)leven min of meer zijn gewone gang ging, op een incidentele raket vanuit Libanon na. Ik ben dus gebleven, al volgde ik het nieuws uit de regio angstvallig: telkens wanneer ik ergens een Wifi verbinding had whatsappte ik met mijn vrouw en bekeek ik het laatste nieuws via twee verschillende Israëlische nieuws-apps. Na afloop van het seminar ben ik vanuit Sarajevo naar Wenen teruggevlogen, waar ik op maandagmorgen dit artikel zit te schrijven in Kaffee Alt Wien. Vannacht vlieg ik terug naar Tel Aviv.
Het is de vraag of Israël dit soort oorlogen kan winnen. Enerzijds is het vrijwel onmogelijk om een tegenstander te verslaan die met het grootste gemak, ja zelfs met een haast satanisch genoegen, zich achter zijn eigen vrouwen en kinderen verschuilt, raketten en ander wapentuig vanuit scholen, woon- en ziekenhuizen afvuurt, en alle door Iran, Saoedi-Arabië en andere sponsors gefinancierde en geleverde middelen en infrastructuren benut, niet om zijn burgers een beter leven te bieden, maar juist om hun leven – samen met dat van de burgers in Israël – zo onleefbaar mogelijk te maken. Als je de Westerse media mag geloven (deze krant is gelukkig een positieve uitzondering) zouden veel Europeanen en Amerikanen maar wat graag zien dat de slachtofferbalans tussen Palestijnen en Israëliërs een stuk evenwichtiger zou zijn. Er wordt maar weinig aandacht besteed aan het feit dat waar Israël er vrijwel alles aan doet om zijn burgers te beschermen en zijn best doet om Palestijnse burgers te ontzien, Hamas er vooral op gebrand is om zoveel mogelijk Palestijnse burgers te laten treffen door Israëlisch vuur. Wie overigens een beetje bekend is met de Israëlische maatschappij en mentaliteit weet dat nauwelijks iemand zich verheugt over de Palestijnse slachtoffers, en dat elke Israëlische dode een schokeffect teweegbrengt. Bijna iedereen kent wel één of meerdere soldaten die nu hun leven wagen om wapenarsenalen en tunnels van Hamas en andere terreurorganisaties in Gaza te ontmantelen.
Toch denk ik dat de Joodse staat Hamas kan verslaan. Alleen is daar een radikale omslag in Israêls beleid en visie voor nodig. Allereerst is daar het element van public relations en internationale steun. Premier Nethanyahu heeft de afgelopen jaren veel imago-schade geleden, internationale goodwill verspeeld en heuse dan wel potentiële bondgenoten (ook in de existentiële strijd tegen een nucleair Iran) tegen zich in het harnas gejaagd door halsstarrig te proberen een onverkoopbaar nederzettingenbeleid te verkopen en uit te breiden. Hoe geweldig het ook zou zijn als Joden zich overal in het Heilige Land vrij konden vestigen, het is in Israëls belang om in te zien dat de internationale gemeenschap Israëls aanwezigheid ten oosten van de Groene Lijn nooit zal (of kan) erkennen of accepteren. De bezetting, of hoe je het nederzettingenbeleid op de Westoever ook wilt noemen, brengt Israël onnoemelijk grote diplomatieke schade toe, nog afgezien van de socio-economische, militaire, en morele kosten.
Ik ben heus niet zo naïef om de illusie te koesteren dat Abbas de perfekte Palestijnse leider is, of dat na een verdrag met de Palestijnse Autoriteit de vrede plotsklaps zal uitbreken. Wel ben ik ervan overtuigd dat Israêl minstens zoveel belang bij zo’n verdrag heeft als de Palestijnen, en dat President Abbas en de Autoriteit de meest geschikte partners daarvoor zijn. De PA heeft meermaals zeer effectief met Israël samengewerkt in de strijd tegen religieuze fanaten op de Westoever, o.a. bij het zoeken naar de drie ontvoerde en vermoorde tieners vorige maand. Het heeft er echter alles van weg dat Nethanyahu – en hij niet alleen – nog steeds een Palestijnse gesprekspartner zoekt die in aanmerking zou komen voor het voorzitterschap van de Wereld Zionistische Organisatie. Zo’n gesprekspartner zal er nooit komen, en een wijze, realistische premier moet erkennen dat je nu eenmaal moet roeien met de riemen die je hebt. In plaats daarvan blijft Bibi erop hameren dat Abbas Israël als Joodse staat moet erkennen, wat in mijn ogen een teken van zwakte – d.w.z. van chronische onzekerheid over ons eigen bestaansrecht – is.
De beste manier om Hamas te verzwakken is de Palestijnen een reëel alternatief en een realistisch uitzicht op een eigen, niet-islamistische, staat en een beter leven te bieden. Daardoor wordt de kans op een islamistische machtsovername op de Westoever kleiner, en kan Hamas in Gaza misschien zelfs worden verslagen. Dat, samen met een Joodse staat binnen internationaal erkende grenzen, is de beste veiligheidsgarantie die Israël zichzelf momenteel kan bieden. Op die manier kan niemand serieus volhouden dat Israël de Palestijnen onderdrukt, komt er uitzicht op vrede, of minstens op een zekere normalisatie, en zal het ook makkelijker worden om internationale hulp en steun – van met name de VS en de EU – (terug) te winnen wanneer Israël bedreigd of aangevallen wordt. Of dat nu vanuit Gaza, de Westoever, Syrië, Libanon of Iran gebeurt. Algehele isolatie – het uiteindelijke alternatief, dat met rasse schreden naderbij komt – kan Israël zich niet veroorloven.