Tuesday, March 17, 2015

Artikel in het Reformatorisch Dagblad

Het volgende artikel stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad.


Wil de ware Zionist opstaan?

Als je ziet hoe Awi Cohen, bestuurslid van Likoed Nederland, Israël als immigratieland aanprijst (20 februari j.l. in deze krant), zou je je haast afvragen waarom hij zelf nog in Nederland woont. In werkelijkheid is het Heilige Land helaas al lang niet meer zo’n aantrekkelijk land voor immigranten. Het lijkt er sterk op dat veel nieuwe immigranten vandaag de dag ervoor kozen om hun geboorteland achter te laten of te ontvluchten, en niet de bewuste, vrije, zionistische  keuze hebben gemaakt om, net als ik twintig jaar geleden deed, juist hier een nieuw leven op te bouwen. Een paar weken geleden zond één van de nieuwszenders een serie reportages uit over nieuwe immigranten die na een aantal jaren nog steeds niet hun plaats in hun nieuwe vaderland hadden gevonden. Daaronder een Frans gezin met drie kinderen waarvan de ouders na twee drie of jaar nog nauwelijks een woord Hebreeuws spraken en twee van de tienerzoons er serieus over dachten om terug naar Frankrijk te gaan. Vooral in het noorden en zuiden van het land hebben veel mensen het financieel zeer moeilijk. Hoge prijzen, vooral voor woonruimte, en lage salarissen zijn een constant onderwerp van gesprek onder Israëliërs en in de media.

Het is tekenend dat veel woordvoerders van Joodse gemeenschappen de oproep van de Israëlische premier aan de Joden van Europa, om na de islamistische terreurgolf toch vooral naar het enige Joodse thuisland ter wereld te komen, openlijk afkeurden. De opperrabijn van Denemarken, behorend tot een prominente Deens-Joodse familie die al ruim drie eeuwen in dat land woont, zei het heel duidelijk: “Mensen die vanuit Denemarken naar Israël emigreren doen dat omdat ze van Israël houden, vanwege Zionisme, maar niet vanwege terreur.”  En hier kun je zien waar het in feite om draait, ook bij de verkiezingen voor de twintigste Knesset die morgen plaatsvinden: de definitie van Zionisme, en Zionist.

Rechtse Israëliërs (vertegenwoordigd door de Likoed van premier Nethanyahu, en door partijen met namen als Het Joodse Huis, Israël Ons Huis, en Samen) zijn ervan overtuigd dat vrijwel de hele wereld Joden in het algemeen en Israël in het bijzonder haat, om het even wat we doen. Voor hen is de Westoever een integraal deel van Israël, en wordt eenieder die de nederzettingen als illegaal of onwenselijk beschouwt vrijwel automatisch als antisemiet of (als hij/zij Joods is) als linkse anti-Zionist of zelfhater weggezet. 'Links' is bijna een scheldwoord geworden, en het woord is veelvuldig in de verkiezingscampagne gebruikt om kiezers angst aan te jagen. "Het is wij of Links" was de belangrijkste verkiezingsleus van Likoed.

Volgens de partijen in het centrum en aan de linkerkant van Israëls politieke spectrum is het belangrijkste doel van het zionisme (een democratische staat met een Joodse meerderheid en Joodse soevereiniteit) in 1948 verwezenlijkt. De meeste politici van die partijen zijn ervan overtuigd dat de bezetting (de nederzettingen en Israëls controle over de Westoever) dat doel bedreigt: zonder grens tussen Israël en de Palestijnse gebieden wordt de huidige staat ofwel één staat voor beide volken – waarbij binnen afzienbare tijd de Joden een minderheid zullen vormen – ofwel een ondemocratisch land waarin Joden Palestijnen onderdrukken. In hun ogen moeten al onze energie en al het beschikbare geld bovenal of uitsluitend binnen de Groene Lijn (d.w.z. in Israël zelf, niet in 'de gebieden') worden geïnvesteerd. Ook zal volgens die partijen (en het moge duidelijk zijn dat ik hun mening in veel opzichten deel) een Israël met vastomlijnde en internationaal erkende grenzen leiden tot betere verhoudingen met de Palestijnen (wie weet zelfs tot een soort vrede) en met de rest van de wereld. Zonder de kosten van de bezetting en met meer internationale samenwerking en steun zal de economie van dit land sterk groeien en kunnen veel problemen in het onderwijs, de infrastructuur, en de socio-economische verhoudingen tussen de verschillende delen van de Israëlische maatschappij worden opgelost. De linkse en centrale partijen durven te dromen van een Joodse staat die minder spartaans is, die goede verhoudingen heeft met de hele internationale gemeenschap (althans het beschaafde deel daarvan, we zijn niet hopeloos naïef, en weten dat we altijd een sterk leger nodig zullen hebben), en waar het voor iedereen – en dus ook voor nieuwe immigranten – beter toeven is.

Wat er morgen ook gebeurt, en wie de nieuwe (of oud-nieuwe) premier zal zijn, ik hoop dat Israël snel weer een land wordt waar Joden vrij en bewust voor kiezen, als thuisland of als mogelijk immigratieland. En dan niet omdat elders het leven voor Joden moeilijk danwel onmogelijk wordt gemaakt, maar omdat het hier gewoon een prachtig mooi land is, waar we werkelijk om elkaar en om ‘de ander’ geven. Angst en bangmakerij mogen geen factor zijn, niet bij het trekken van stemmen en niet bij het aantrekken van potentiële immigranten. Israël moet (weer) veel meer worden dan enkel en alleen een vluchthaven voor vervolgde Joden. We moeten (weer) leren om niet alleen immigranten hier te halen, maar om hen ook genoeg te bieden om hen hier te laten blijven. Pas dan wordt de Joodse staat (weer) een licht onder de volkeren.

No comments: