Wednesday, December 23, 2015

Artikel in het Friesch Dagblad

Het volgende artikel stond gisteren in het Friesch Dagblad.
Tel uw zegeningen!

Geachte mede-Nederlanders,

Begin december was ik in Nederland met onze jongste zoon (9). Hij heeft de vakantie van zijn leven gehad, met bezoeken aan diverse musea (hij is gek op kunst), twee dagen in de Efteling (inclusief een heerlijke hotelovernachting), en een bezoek van Sinterklaas en twee heuse Zwarte Pieten bij opa thuis. Nu kon dat tenminste nog. En dat brengt me bij de reden voor dit artikel: zalig is het land waarin al jarenlang gedurende de laatste drie, vier maanden van het jaar een ‘zwarte-pietendiscussie’ zo ongeveer het heetste hangijzer is.

Toen ik vorige week weer terug in Haifa was, vroeg een collega, die met zijn vriend in dezelfde vakantieweek in Amsterdam en omgeving was geweest, mij doodserieus: “Wat doe je hier in hemelsnaam? Waarom ben je hierheen gekomen? Wat een stad is dat, Amsterdam! Zulke aardige mensen, zoveel vrijheid! Beseffen de mensen in Nederland wel hoe goed ze het hebben, en hoeveel mazzel ze hebben?” Ik moest even nadenken over het antwoord. Ik ben het met hem eens dat Amsterdam een prachtstad is, maar Nederland is meer dan enkel Amsterdam, en als ik de media, sommige politici en online fora mag geloven bepalen niet zozeer blijdschap, hoop en dankbaarheid maar eerder angst, woede, en ontevredenheid de hedendaagse gevoelens van veel Nederlanders.

Zo hoor en lees ik vaak klachten over het openbaar vervoer in Nederland. Wegens een seinstoring moesten wij ook zelf een klein deel van de reis van Den Haag (Mauritshuis, Escher, Mesdag!) naar Leerdam per touringcar afleggen (waarbij de chauffeur de weg niet wist en een medereiziger als navigator dienst moest doen). Op dit incident na liep alles die week echter perfect. De treinen, trams en bussen waren schoon, de informatieborden werkten goed, en het personeel was vriendelijk en behulpzaam. Ik begrijp van vrienden en familie dat ergernissen zich opstapelen wanneer je dagelijks van het openbaar vervoer gebruik maakt, maar zelfs dan valt het aantal keren dat het fout gaat voor zover ik weet in het niet bij de vele malen dat alles loopt zoals het hoort. Ik reis zelf bijna altijd met het openbaar vervoer in Nederland. In Israël heb ik bijna twintig jaar geleden mijn rijbewijs gehaald omdat je hier niet echt van bussen en treinen op aan kunt. Er is de laatste jaren veel verbeterd, maar het valt in het niet bij de kwaliteit van het openbaar vervoer in Nederland.

Een ander voorbeeld, de wegen. Die zijn hier in Israël schrikbarend slecht. De laatste jaren zijn vooral de snelwegen verbeterd, maar bij ons in de buurt ligt bijvoorbeeld de straat al ruim anderhalve maand open, en waar hij af is is het eindresultaat nog steeds krakkemikkig. Bij mijn vader om de hoek werd, in de kou en regen, in de week dat ik er was een vergelijkbaar stuk straat vervangen en verbeterd, wat resulteerde in een mooie, veilige weg die weer jaren mee kan. Israëliërs die Nederland bezoeken prijzen niet voor niets het wegennet in Nederland.

En dan de politiek. Tijdens mijn verblijf presenteerde de Commissie Oosting het rapport over de Teevendeal. Leugens, handjeklap en samenzweringen onder liberale bewindsleden, dat is waar, maar qua corruptie en onderhandse deals kunnen Nederlandse politici nog veel, heel veel leren van hun Israëlische collega’s. Dan heb je hier ook nog de zeer vele gevallen van sexuele intimidatie, die vooral in het politiekorps maar ook binnen de politiek voor veel opschudding hebben gezorgd. Zo kwamen deze week beschuldigingen tegen de Minister van Binnenlandse Zaken naar buiten. En tenslotte is daar de verstrengeling van staat en religie, en de inperkingen van democratische vrijheden. Terwijl de Minister van Justitie deze week pleitte voor meer ruimte voor de Joodse religieuze wetten binnen de rechtspraak, worden Israëlische mensenrechtenorganisaties en andere linkse groeperingen meer en meer in de verdachtenbank en het verdomhoekje geplaatst. Als je kritiek op het nederzettingenbeleid uit ben je al gauw een verrader, en ‘links’ is al jarenlang een scheldwoord. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de constante terreurdreiging, die niet alleen maar wel degelijk mede een gevolg is van dat nederzettingenbeleid.

Mijn collega, die gelukkig is met zijn vriend en hun kinderen, een relatief goed betaalde baan heeft en in een al met al welvarend en redelijk veilig land leeft, ziet Nederland als de hemel op aarde. Weliswaar slechts op basis van een week in en om Amsterdam, maar dat is een bredere indruk die de meeste buitenlanders van Nederland krijgen. Kun je nagaan wat voor idee van Holland Israëls buren, in de Palestijnse gebieden, Egypte, Libanon, en vooral Syrië hebben. Als je het objectief bekijkt, zelfs zonder te denken aan mensen die het minder goed hebben, dan is Nederland natuurlijk nog steeds een fantastisch land: zoveel natuurschoon, zoveel rijkdom (economisch, cultureel, historisch), zoveel rust en vrede en vrijheid, mooie infrastructuren die soms haperen maar meestal toch echt meer dan prima functioneren. Ondanks alle werkelijke problemen die Nederland vanzelfsprekend wel degelijk heeft, zou ik vooral de ontevredenen en verbitterden onder u in deze maand van bezinning en goede voornemens vanuit het Heilige Land dan ook één kerstgedachte willen meegeven: tel uw dagelijkse zegeningen, en beleg uw boterham eens wat vaker bewust met tevredenheid.

U allen wens ik een gelukkig en gezond, vreedzaam en bevredigend 2016.

Met vriendelijke groet,

Bert de Bruin

2 comments:

Tal said...

Amen!

Bert said...

Zei een echte Fries en mede-Nederlander :-) Jij ook de beste wensen!