Thursday, June 23, 2016

Artikel in het Reformatorisch Dagblad

Het volgende artikel stond vandaag in het Reformatorisch Dagblad.


Steun Israël, niet de bezetting



Het doet altijd goed om te lezen dat mensen buiten Israël de Joodse staat een warm hart

toedragen. Zeker als het om jonge mensen gaat, en helemaal wanneer die jongeren actief zijn

binnen een partij als het CDA. Toch zou ik graag drie kanttekeningen willen plaatsen bij “CDA



Allereerst schrijven de auteurs dat het in het Midden-Oosten “ten diepste gaat om een

islamitisch-Joods conflict”. Als we het over het Midden-Oosten in het algemeen hebben betreft

het inderdaad een voornamelijk religieus conflict, al gaat het veel verder dan ‘de’ Islam vs ‘het’

Jodendom. Maar als we naar hét conflict tussen Israël en de Palestijnen kijken, zien we dat dat

veel meer dan slechts religieus is, en dat we tegenover Israël zowel islamitische als christelijke

Palestijnen vinden. Dat geldt zowel voor terroristen (sommige van de meest notoire Palestijnse

misdadigers waren Palestijnse christenen) als voor de overgrote meerderheid van onschuldige

Palestijnse burgers. Christenen en moslims in de bezette gebieden hebben allemaal te lijden

onder de bezetting.


Een schijnbaar onbenullig voorbeeld uit mijn recente persoonlijke ervaring. Ik ben momenteel

druk bezig met het opzetten van een ‘virtueel’ samenwerkingsprojekt tussen mijn school

(Israëlisch, overwegend Joods) en een christelijke school in Ramallah. Na een jaar van online

‘verkenningen’ en één-op- één ontmoetingen aan de Israëlische kant van de Groene Lijn

nodigden mijn vrouw en ik mijn collega en zijn gezin onlangs uit voor een maaltijd bij ons thuis.

Ongeveer twee uur voordat we hadden afgesproken belde hij me op. De soldaten bij de

checkpoint zeiden dat hij en zijn vrouw konden doorrijden, maar dat de twee jonge kinderen geen

vergunning hadden om Israël binnen te komen, en dat ze hen dus maar moesten achterlaten.

Natuurlijk deden ze dat niet, ze keerden terug naar Ramallah en wisten wel de benodigde

vergunning te krijgen. We hadden uiteindelijk een zeer bijzondere middag samen. Voor mijn

kinderen waren onze gasten de eerste Palestijnen ooit die ze niet op het nieuws zagen. Voor hun

twee zoons waren wij de eerste Israëliërs in hun leven die geen kolonisten of soldaten zijn. Ik zei

het, een onbenullig voorbeeld, en ik weet dat die soldaten daar ook voor de veiligheid van mijn

gezin en mijzelf staan (onze kinderen zullen te zijner tijd vanzelfsprekend ook alledrie d.v. dienst

doen), maar dit minieme incident geeft wel aan hoe absurd dit conflict is, hoe het Israël moreel

corrumpeert, én hoe het Palestijnen zonder aanziens der religie treft. Overigens doen de fanatici

aan Israëlische zijde (die altijd een belangrijke rol hebben gespeeld bij het bepalen van de pro-

nederzettingenagenda van Nethanyahu en zijn regeringen) er net als Hamas en andere

islamistische organisaties alles aan om dit conflict – dat naast een religieuze wel degelijk ook een

nationale, of nationalistische, én een puur menselijke component heeft – vooral nóg religieuzer te

maken.


Daarnaast stellen de acht CDJA-ers dat de oorzaak van het conflict het feit is dat de Arabische

wereld Israël niet accepteert. Dit geldt al jaren als onzin. Zie bijvoorbeeld het Arabische

Vredesinitiatief, en de vredesverdragen tussen de Joodse staat en Egypte en Jordanië. Het gaat

weliswaar om een initiatief waarover nog veel te onderhandelen valt en om vaak koude vredes,

maar, om Amos Oz te parafraseren, vrede is eerst en vooral de afwezigheid van oorlog. Het al in

2002 gelanceerde Arabische vredesinitiatief spreekt over normalisatie in ruil voor een Israëlische

terugtrekking uit alle bezette gebieden. Veel deskundigen zien het als dé manier voor Israël om

eindelijk door haar buren erkend en geaccepteerd te worden. Dat de meest vocale oppositie tegen

dat voorstel nu juist in Gaza, Teheran, en (West) Jeruzalem klinkt is geen toeval.


Tenslotte het labelen van produkten uit bezet gebied. Het is opvallend maar evenmin toevallig

dat nu juist veel Israël-haters aan de ene kant en rechts-nationalistische Israëliërs en hun

buitenlandse supporters aan de andere kant vaak niet of nauwelijks onderscheid lijken te kunnen

of willen maken tussen Israël en de nederzettingen. Net zomin als ik BDS-fan ben (er zitten veel

onfrisse types in die beweging), ontvang ik graag ‘steun’ van Wilders, Marie Le Pen of Trump.

Het plakken van stickers op produkten uit bezet gebied – zoals de EU heeft voorgesteld – is

echter absoluut niet hetzelfde als een boycot van Israel, en al helemaal niet als “Koop niet bij

Joden”. Eerlijk gezegd, wanneer ikzelf de keus heb tussen twee produkten, het ene gemaakt aan

deze en het andere aan gene zijde van wat in mijn ogen een grens tussen twee staten zou moeten

zijn, kies ik steevast voor het eerste. Het zou juist goed zijn als werkelijke vrienden van Israël

eindelijk inzien dat juist een tweestatenoplossing (en dus een duidelijke scheiding tussen Israël

en – een groot deel van – de nederzettingen, en een einde aan de bezetting) in Israëls belang is,

en als zij dat inzicht met de wereld én met Israël delen. Steun voor Israël moet weer steun voor

Israël worden, en ophouden steun voor het nederzettingenbeleid te zijn. Laat men daar voor

pleiten bij het CDA en alle andere genoemde pro-Israël partijen.

No comments: