Dutchblog Israel

Nederland - Israel

2012-01-25T03:31:00.056+02:00

Yesterday the following article was published in the Friesch Dagblad. After quite a while here is a new posting on this blog. I still have opinions on this and that, and there are plenty of events that I would love to say something about, but I'm working hard, I often don't have the energy to write, and the irritation and frustration with all that is going on in and around Israel does not help either. I will continue to write, but postings will be posted only sporadically until further notice. Every now and then, as a sign of life, I will post a cartoon or a video or something like that, and maybe also an article such as this one. Yours sincerely, Bert.

Gisteren stond het vorige artikel in het Friesch Dagblad. Na lange tijd eindelijk weer eens een posting op dit blog. Het is niet dat ik geen mening(en) meer heb, of dat er niks gebeurt waarover ik wat zou willen zeggen, maar ik werk hard, heb vaak de puf niet om te schrijven, en ook de ergernissen en frustraties over al wat er in en om Israel gebeurt de laatste maanden helpen niet echt. Ik zal zeker wel blijven schrijven, maar het zal de komende tijd tamelijk sporadisch zijn. Als teken van leven zal ik af en toe een spotprent of een video of zo posten, en wie weet zo nu en dan ook nog een heuse geschreven post, of een artikel zoals dit. Groeten, Bert

Gezocht: een verre, ware vriend

Bij het bezoek van de Israëlische premier Binyamin Nethanyahu aan Nederland vorige week deden Israëls uitgesproken vijanden en heuse en vermeende vrienden weer hun alom bekende zegje. In diverse Nederlandse media werd 'aangetoond' dat Israël hoofdschuldige dan wel het belangrijkste, volkomen schuldeloze slachtoffer van het Arabisch-Israëlische of moslim-westerse conflict is. Helaas ligt alles toch net iets ingewikkelder. Waar twee of meer kijven hebben er minstens twee schuld. Of de één schuldiger of minder schuldig is dan de ander is nauwelijks relevant voor wie de kift werkelijk wil beëindigen. Dit is dan ook geen pleidooi voor een Nederlands beleid gericht op sancties tegen of meer steun aan deze of gene partij in het conflict.

Als ik de Israëlische verslaggeving over Nethanyahu's bezoek aan Nederland mag geloven, is Nederland de grootste vriend van Israël (en dus van het Joodse volk) in Europa. Dit alles vooral dankzij een bepaalde rechts-liberale partij (een éénlidsvereniging eigenlijk, maar goed). Geen woord werd gezegd over de cruciale rol die de PVV heeft gespeeld in het aanzwengelen van de voor de Nederlands-Joodse gemeenschap zo traumatische discussie over kosher slachten. Ook geen enkele aandacht voor het destructieve soort vriendschap dat Geert Wilders voorstaat (Jordanië = Palestina), of voor het feit dat zijn Israëlische 'vrienden' veelal ultra-nationalisten zijn, die niet zelden niet in Israël zelf maar aan de andere kant van de Groene Lijn wonen. Zo'n vriend kan mij persoonlijk gestolen worden.

Ik geef de voorkeur aan echte vrienden, zoals André Rouvoet, die me jaren geleden toevertrouwde: "Echte vriendschap toont zich ook in het leveren van kritiek als dat nodig is, dat is juist in het belang van de vriend en van de vrienschap". En met de huidige Israëlische regering is kritiek meer dan ooit nodig. Minister van Buitenlandse Zaken Lieberman gaat al jaren tekeer als een olifant in een diplomatieke porceleinkast. De regering strijkt continu tegen de haren van de internationale gemeenschap in (en verzwakt wat over is van het enige alternatief voor Hamas), door geld en mankracht te blijven investeren in wat wereldwijd toch echt als bezet, althans niet onbetwist en soeverein Israëlisch, gebied wordt gezien. De regering Nethanyahu is erin geslaagd om zelfs uitgesproken vrienden als Obama, Merkel, Sarkozy, en Cameron van zich te vervreemden. De meest zichtbare bondgenoten van het land vandaag de dag zijn zwakkelingen als Italië, Griekenland, en Zuid-Soedan. Nederland hoort niet in dat laatste rijtje thuis, maar premier Ruttes en minister Rosenthals buitenlandse beleid is tot nog toe ook niet echt indrukwekkend te noemen.

De Arabische Lente lijkt een illusie te zijn. De hoop die de vroege dagen van die lente kenmerkte maakt langzaam maar zeker plaats voor de realiteit. Veel zo niet alle seculier-nationalistische dictaturen worden ingeruild voor religieus-nationalistische regimes. Israël kan daar weinig aan doen. Tegelijkertijd doet Jeruzalem ook niet hard zijn best om zich als democratische baken in een rusteloze zee van fanatisme te presenteren. Waar het buitenlandse beleid – vooral gericht op een voortdurend nederzettingenbeleid, waardoor een grens tussen Israël en de Palestijnse gebieden een droom blijft – het Joodse karakter van de staat in gevaar brengt, is het democratische gehalte van de Joodse staat ook niet meer zo vanzelfsprekend. Voorvechters van mensenrechten en critici van alles wat rechts van het midden ligt worden dezer dagen stelselmatig verdacht gemaakt – van internetfora tot in de Knesset – door organisaties met namen als Israel Academia Monitor. Discriminatie van Ethiopische Joden, uitsluiting van vrouwen (binnen de ultra-orthodoxe gemeenschap), en zogenaamde prijskaartterreur van kolonisten tegen Palestijnen én tegen Israëlische soldaten komen volop in het nieuws, en er wordt geprotesteerd, maar de regering bewijst om electorale en andere redenen zelden meer dan lippendienst aan de strijd tegen dergelijke verschijnselen.

Net als de 'vrienden' en vijanden van Israël in de afgelopen weken, haal ook ik maar weer eens mijn stokpaard van stal. De sleutel voor een uitweg uit 'het' conflict – als zo'n uitweg bestaat, en ik wil blijven geloven dat dat het geval is – ligt bij steun aan de gematigde, redelijke, pragmatische nationalisten aan beide zijden van de Groene Lijn, en bij het voorkomen en bestraffen van elke stap of daad die Palestijnen en Israëliërs nog verder van elkaar en van de onderhandelingstafel verwijdert. Het lijkt zo vanzelfsprekend maar is dat helaas niet: om werkelijk vooruitgang te boeken zullen de twee belangrijkste partijen in het conflict – de Palestijnen (Hamas én Fatah) én Israël – beide hun houding en hun gedrag moeten veranderen. Als premier Rutte en minister Rosenthal – en diens ooit zo overtuigende voorganger Verhagen – werkelijk willen "investeren in de band met de staat Israël", en "bilateraal en multilateraal een actieve rol" willen spelen om zo "een alomvattend vredesakkoord tussen Israël en de Palestijnen" dichterbij te brengen, zullen ze beter hun best moeten doen om zich ware vrienden van Israël te tonen. Ze zouden een goed begin kunnen maken door Netanyahu én Abbas op hun verantwoordelijkheid aan te spreken, en serieus te proberen om actieve en uitgesproken diplomatieke en economische EU-steun te krijgen voor elke moedige, betekenisvolle stap die deze leiders (of één van hen) eventueel zullen durven te nemen op de lange weg naar een vredesakkoord.

EU & UK

2011-12-14T17:16:00.000+02:00

Another very good cartoon by Tom Janssen.

Waar zijn leven en laten leven gebleven?

2011-12-10T17:20:00.001+02:00

Lees dit artikel eens, met sommige feedbacks. De lomperigheid en het onvermogen om zich met 'de ander' te identificeren druipen van zowel het artikel als van de commentaren af. Als ik dergelijke dingen lees vraag ik me weleens af of in Nederland vandaag de dag de PVV als fenomeen slechts een uitvloeisel of symptoom is van de intolerantie en de roep-maar-wat-je-op-je-hart-hebt-mentaliteit die in de Lage Landen al jaren gemeengoed lijken te zijn. Of zijn dat gebrek aan verdraagzaamheid en empathie en die lompheid door het harde werk van Wilders en zijn kameraden de laatste jaren enorm versterkt, en zijn ze eerder het gevolg dan de oorzaak van Geert de Grote's succes? Een soort kip-en-het-ei vraag, dus. Ik heb de donkerbruine indruk dat werkelijke tolerantie en medeleven in Nederland tegenwoordig twee wassen neuzen zijn, en dat hufterig-, kortzichtig- en onverdraagzaamheid koning zijn geworden in Holland. Ik zou haast de indruk krijgen dat veel Israeliers toleranter zijn dan de gemiddelde Nederlander. En dat bedoel ik niet als een compliment voor Israel. Het is zo jammer, want Nederland is (ondanks alles, nog steeds) toch echt een heerlijk land.

Worth reading

2011-12-09T18:04:00.000+02:00

Two good op-ed articles about current and highly worrying developments in Israel(i politics), and about some of their results: one by Haaretz publisher Amos Schocken, another by one of his senior journalists, Ari Shavit.

Op naar de 130

2011-12-09T14:12:00.009+02:00

Deze cartoon van Tom Janssen vond ik ook erg sterk.

The world according to TJ

2011-12-09T14:11:00.006+02:00

Inspired by international events and developments, Dutch cartoonist Tom Janssen has delivered some great work recently.

(Putin weakened)

Merkel: Therefore, it is one minute before twelve!!!...

Van Rompuy: ...so now I propose that we take a lunch break until one...

(Arab Spring - Islamists - Democracy)

Ajaxssssssss

2011-11-23T15:58:00.000+02:00

Tom Janssen's laatste spotprent is volgens mij geniaal.

Zupfgeigenhansel: Buergerlied

2011-11-20T22:27:00.000+02:00

On my way from and to work these days I listen to several CDs with German, Dutch, and Scottish & Irish music. Two of the CDs are by a German duo that was active in the 1970s and 1980s. This is one of the songs on those CDs. By the way, Zupfgeigenhansel made one of the best albums with Yiddish songs that I know, 'kh hob gehert sogn.

Worth reading

2011-11-19T16:07:00.000+02:00

Although I have neither the time nor the patience to sit and write long or short postings for this blog these days, I read a lot and keep informed about what is going on here and elsewhere in the world. Carlo Strenger and Bradley Burston have caught my attention (and, while I read their articles, received several nods of assent) recently with some of their work. One of the very few weblogs that I visit on a regular basis (once a week or more) is that of Rob Fransman, where I found the beautiful picture (Amsterdam, Spiegelgracht) that you can see at the top of this posting.

Tom Janssen on Iran

2011-11-11T19:22:00.000+02:00

Nuclear weapons? What nuclear weapons?

Found on Tom Janssen's website.

Inspiring Crises

2011-11-11T19:17:00.002+02:00

The crises in (mainly Southern) Europe have provided Dutch cartoonist Tom Janssen with much inspiration in the last few weeks.

"Well..." - "The next plan...!"

Schuldencrisis = Debt crisis

Europees Noodfonds = European Emergency Fund

Europees Noodfonds = European Emergency Fund; Net op tijd = Just in time

Schulden = Debts; Luie Grieken = Lazy Greeks

Griekenland = Greece; Nog maar een aspirientje? = Shall we give him another aspirin?

Gilad's thuiskomst

2011-10-25T21:15:00.001+02:00

Het volgende artikel stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad.

Het is lang geleden dat er in Israël zoveel eensgezindheid was als in de aanloop naar vorige week dinsdag, toen de door Palestijnse terroristen ontvoerde Israëlische soldaat Gilad Shalit na 1941 dagen gevangenschap naar huis terugkeerde. Een overgrote meerderheid van de Israëlische bevolking steunde de beslissing van de regering Nethanyahu om 'in ruil voor' Shalits vrijheid 1027 Palestijnse gevangenen – volgens Hamas samen verantwoordelijk voor ruim 550 Israëlische doden – vrij te laten. Eén van de belangrijkste rabbijnen vergeleek de terugkeer van de inmiddels 25-jarige jongeman zowaar met de wederopstanding uit de dood. Noam Shalit zei dat zijn zoon als het ware opnieuw geboren was.

Onder het motto van woorden uit het boek Jeremia – (31: 16 – 17): God's belofte aan Rachel dat haar kinderen "uit des vijands land" en "tot hun landpale" zullen wederkomen – heeft een grote groep mensen zich jarenlang ingezet voor de terugkeer van Gilad Shalit. Onder de activisten bevonden zich religieuze en seculiere Israëliërs, Joden en Arabieren, volwassenen en kinderen. Vele duizenden brieven zijn er de afgelopen jaren door Israëlische scholieren aan Gilad geschreven, niet minder balonnen en tekeningen zijn door Israëlische kleuters opgelaten en getekend. Eén van de favoriete boeken van onze achtjarige zoon, die drie was toen Gilad Shalit werd ontvoerd, is een speciale, geïllustreerde uitgave van een verhaal dat Gilad jaren geleden op school schreef. Ik kan me uit de bijna twintig jaar dat ik in Israël woon geen groter gevoel van consensus herinneren, of het moet de afschuw zijn over de moord op premier Rabin in 1995.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen kritiek en tegengeluiden te horen waren. Vooral de nabestaanden van slachtoffers van sommige van de vrijgelaten hebben protesten laten horen en tevergeefs geprobeerd om de 'deal' juridisch te blokkeren. Een belangrijke rol in die protesten werd gespeeld door de familie Schijveschuurder, van Nederlandse komaf, nabestaanden van Mordechai (43), Tzira (41), Ra'aya (14), Avraham Yitzhak (4) en Hemda (2) Schijveschuurder, die tien jaar geleden bij een aanslag op een pizza restaurant in Jeruzalem werden vermoord. Dochters Lea (11) en Chaya (8) raakten bij de aanslag gewond. In de Israëlische media hoorden en zagen we vooral de zoons Meir en Shvuel. In deze krant stond een ontroerend, zeer ingetogen interview met de oudste zoon, Ben Zion.

Naast het gevoel van consensus zal mij vooral het gevoel van hoop en optimisme bijblijven, een gevoel dat het land bijna een week lang in zijn greep leek te hebben. De uitgesproken kritische journalist Gideon Levy (Haaretz) schreef dat de vrijlating van Shalit een korte onderbreking vormde van de 'dans der wanhoop' waarin Israël zich al een tijd bevindt. Vergeten waren heel even de kritiek op het socio-economische beleid van de regering, de internationale isolatie van Israël, de Iraanse dreiging (al werd gesuggereerd dat die dreiging een rol heeft gespeeld bij de timing van de overeenkomst tussen Israël en Hamas), en wat al de Arabische winter wordt genoemd. De langverwachte thuiskomst van Gilad Shalit beheerste anderhalve week lang de krantekoppen en nieuwsuitzendingen. Doordat het schoolvakantie was (Grote Verzoendag, Loofhuttenfeest en Vreugde der Wet) werd er vorige week dinsdag door nog meer Israëli's televisie gekeken dan bij andere historische gebeurtenissen. Wij deden 's morgens om zes uur – toen de uitzendingen begonnen – ook de televisie aan, en hebben urenlang zitten kijken. Er was zelfs ruimte voor een vrolijke noot. Eén van de verslaggevers zei dat de verhoudingen met Turkije blijkbaar weer hersteld waren: de flessen water die door de woordvoerder van het Israëlische leger aan journalisten werden uitgereikt waren 'made in Turkey'.

Ik heb de indruk dat de feestelijke thuiskomst van de Palestijnse gevangenen minder media-aandacht kreeg dan bij vorige gevallen waarbij gevangenen werden 'geruild'. Ehud Yaari, één van de belangrijkste Israëlische deskundigen wat de Arabische wereld betreft, trok mijn aandacht met iets wat ik nergens anders hoorde of las. Hij zei dat het publiek bij de grote bijeenkomst in Gaza de overwinningstoespraken van Hamas-vertegenwoordigers tamelijk koel in ontvangst nam. Volgens Yaari lieten de mensen in Gaza zich heus geen knollen voor citroenen verkopen. Nog één interessante anekdote. Yossi Sarid, een linkse ex-politicus en columnist voor Haaretz, werd gevraagd of hij Nethanyahu's besluit om de 'deal' te sluiten een dappere beslissing vond. Hij antwoordde dat een politieke leider pas dapper genoemd kan worden als hij een beslissing durft te nemen waarvan hij denkt dat ze juist is en het landsbelang dient, maar die indruist tegen wat wij het gesundenes Volksempfinden zouden noemen. Het was binnen de Palestijns-Israëlische context, en gezien meneer Sarids constante kritiek op Israëls nederzettingenbeleid en pleidooi voor een vredesovereenkomst met de Palestijnen, niet moeilijk om te raden op wat voor soort beslissing hij daarmee zinspeelde.

The 'king of kings' is dead, long live....?

2011-10-22T09:12:00.002+02:00

Tom Janssen's view on the situation in Libya.

"Gadaffi's dead!! Long live ...eh...eh...well I have no idea..."

PS: I know that in Arabic his name is written with a 'qaf', but there many different ways in which it is written in English, and I don't have the time or the patience to check what is the correct one, if any.

Consumers beware

2011-10-22T09:03:00.000+02:00

If you ever happen to be in the shopping center of the picturesque Libyan town of Misrata, think twice before you buy something that requires cooling. After all, it might come from the same freezer in which these days the mutilated body of the late Mr Gadaffi has been dumped.

End of an era, beginning of a new one

2011-10-20T21:35:00.000+02:00

Although I had and have little sympathy for Mr Gadhafi, the brutal way in which he was lynched and the repeated, hysterical shouts of 'Allahu Akbar' by one or more of his killers made me wonder once again if during the last months NATO - the US and Europe - has not been helping to create a new uncontrollable and unstable component within an already not very stable region. Let's hope - for the sake of the Libyan people, and for our own - that in the near future misgivings such as these will turn out to have been unfounded.

Could anybody please explain... (II)

2011-10-19T14:14:00.001+02:00

Could anybody please explain to me why Scarlett Johansson is considered (too) sexy (for anything)? I really had to work hard (NOT) to find an online picture of her that even remotely shows the gorgeous actress's sex appeal.

Could anybody please explain... (I)

2011-10-19T14:05:00.002+02:00

Could anybody please explain to Shahira Amin that a young man who until a few hours ago was kept, for more than five years, in solitary and sunless confinement by kidnappers of the kind that is known for its throat-slashing techniques rather than for deep-rooted humanitarian values, might feel slightly intimidated and forced into being interviewed when several (comrades/colleagues/lookalikes) of those kidnappers stand behind and around him, fully armed? I felt really sorry for the Egyptian people and for Arabs worldwide when I heard that Shahira Amin is considered a symbol of free journalism and opposition to propaganda in her homecountry and in the Arab world. Just imagine what unfree journalism over there probably looks like. At least it made me appreciate anew the media in Israel, in spite of all their flaws.

Tell me who your enemies are

2011-10-19T12:27:00.000+02:00

Look at some of the absolutely sick feedbacks to this article, most of them written by people far far away from here, and you will understand that some of our staunchest so-called supporters should actually be counted among our worst enemies. As long as we suffer and turn our suffering into hatred and violence we are their heroes and allies, but the moment one of us tries to find a humane and very human way out of her pain and grief she becomes the focus of their vitriolic attacks.

A painful, potentially dangerous, but right decision

2011-10-18T10:43:00.001+02:00

Together with millions of Israelis I just saw the first video pictures from Egyptian television, showing Gilad Shalit being escorted out of a car, looking pale and slightly in shock but walking and physically in good health. Bradley Burston sums up many of my own feelings right now. There remains a lot to be improved in this country, and many wrongs wait to be righted, but I am still glad, grateful, and proud that I am living on this side of the Green Line and of the Gaza-Israel border, and not on the other side. By the way, last night I saw good old Yossi Sarid on television. He was asked about Binyamin Nethanyahu's decision to sign the deal with hamas, whether it was a brave decision. He said - rightly, in my opinion - that it was the right decision, one that he fully supported, but that a decision by a political leader can hardly be called brave if it is supported by about 80% of the public, 90% of his cabinet, and virtually 100% of the media. For such a decision to qualify as brave the leader should dare to strive against the political stream and face opposition even within his own party when he believes that is the right thing to do for his country. Let's hope that Bibi N. will find that courage one day, soon.

PS: My pride and gratefulness were even stronger when I watched the poor kid being interviewed in a ridiculous, amateuristic, and rather abusive, cruel manner by Egyptian journalists, and when I finally saw him meet with IDF officers. Kol HaKavod leTsahal, as we say here. And thank G'd for Tsahal (the IDF), I would add, as someone who can hardly be labeled as being either militaristic or overly religious.

SheHeheyanu

2011-10-18T08:18:00.004+02:00

It appears that Gilad Shalit is now in Egyptian hands, which means that his years of captivity are finally over. There is a blessing in Hebrew that is appropriate here: SheHeheyanu. Just remember that only a few decades ago 'in Egyptian hands' was not exactly a synonym for 'safe' or 'free' if you happened to be an Israeli. But neither let us forget that at least two Israelis are still in Egyptian hands, in a less positive sense of that phrase. One of them is a Bedouin man whom we have hardly heard about since he was imprisoned on espionage charges more than ten years ago. I must honestly admit that only yesterday I heard about his case. Yossi Melman, of Haaretz, is one of the few journalists who has written about him. His name is Ouda Tarabin. As Mr Melman wrote two years ago, if only that poor man's name had been Ido Tamir. Let's hope that both Ouda Tarabin and Ilan Grapel will somehow benefit from the Gilad Shalit circus, and that both men will be back in Israel soon. Amen.

Das Kapital

2011-10-17T17:46:00.001+02:00

Af en toe slaat Theodor Holman de spijker recht op zijn kop. Zo ook deze week. Kol HaKavod. Ik ben zeker geen liefhebber van rücksichtslos kapitalisme, maar ook ik krijg een nare bijsmaak in mijn mond wanneer ik veel van de protesten tegen 'het grootkapitaal' zie en hoor. De extremen komen elkaar weer eens tegen, en populistische leuzen klinken weer luid. Eerder deze week las ik een ander aardig opiniestuk over de 'Occupy'-'beweging' op de site van de Volkskrant. Ik ben helaas bang dat de populisten van Occupy en Tea Party de toon van de komende presidentsverkiezingen in de VS gaan bepalen. In zekere zin hebben ze dat natuurlijk al gedaan.

Clannad - Mrs McDermott

2011-10-15T14:39:00.001+02:00

One of the many fine tunes that I am listening to these days, from Clannad's first album.

Irony

2011-10-15T09:57:00.001+02:00

Isn't it ironic that a Jewish terrorist might be released from jail early because of Israel's prisons being overcrowded, now that more than a thousand prison bunks will be vacated by that man's Arab counterparts? I suggest that he and his brother be included in the prisoner swap, on one condition: that they be deported to Gaza. I am pretty sure that Hamas will welcome both of them, and might even offer them a seat in the Hamas government. After all, they did what Arab terrorists could only dream of (killing an Israeli PM), and they achieved a goal shared by Palestinian and Israeli (and Iranian, and other) opponents of peace alike (killing any serious chance of reaching some sort of peace agreement that might offer a way out of the Palestinian/Arab-Israeli mess).

Shalit

2011-10-15T09:48:00.002+02:00

Ook al is het hier lekker weer en tot het einde van komende week schoolvakantie en loofhuttenfeest (een van de leukere feesten, als je het mij vraagt), ik kan net als heel veel Israeli's nauwelijks wachten tot dinsdag, wanneer Gilad Shalit d.v. - Im Yirtseh HaShem - InSha'Allah thuis zal komen. Ik houd mijn hart vast dat de daad (of daden) van een of meerdere personen, landen, of organisaties die belang hebben bij het mislukken van de 'deal' de delicate situatie niet volkomen overhoop zal gooien. De gevangenen'ruil' is pijnlijk en problematisch, daarvan ben ook ik me bewust, maar ik denk dat hier toch echt het aloude 'eyn breyra' (er is geen keus) geldt. Het is in zekere zin een overwinning voor de terroristen, maar ik heb medelijden met het volk dat het van dergelijke overwinningen moet hebben. Over de motieven van Binyamin Nethanyahu koester ik weinig illusies, net zomin als - mutatis mutandis - over die van Hamas en zijn broodheren. Dit is Realpolitik ten voeten uit. Ik denk dat deze historicus nauwelijks beseft hoezeer hij gelijk heeft. Zelf had ik Marwan Bargouti graag vrijgelaten zien worden. Niet omdat ik enige sympathie voor de man heb, hij heeft zonder meer bloed van onschuldige Israeliers aan zijn handen, maar omdat hij een van de weinige geloofwaardige niet-islamistische alternatieven voor Hamas kan zijn, tamelijk brede steun onder de Palestijnse bevolking geniet, en als een pragmatische nationalist geldt, met wie te praten valt. Dat is nu juist - RR heeft dat goed gezien - waarschijnlijk de belangrijkste reden waarom de huidige Israelische regering hem liever in het cachot laat zitten. Je zou toch niet willen dat Israel opeens een geloofwaardige onderhandelingspartner tegenover zich zal vinden.

Van harte

2011-10-11T22:59:00.000+02:00

Hierbij feliciteer ik Arnoud de Jong van harte met het tienjarige bestaan van zijn uitstekende weblog Verbal Jam. Nog vele blogjaren in gezondheid en geluk!

Insha'Allah-G'd willing-Be'Ezrath HaShem

2011-10-11T20:45:00.001+02:00

Let's hope this is not another case of false hopes being raised. With all the difficult implications of such a deal, I sincerely hope that this news item is based on the truth, and that the poor Shalit family will soon be reunited with their son, brother, grandson.

Amsterdam

2011-10-09T06:41:00.011+02:00

This amazing panoramic picture I found at the beautiful website of a Dutch photographer who happens to visit Israel quite often (look at his pictures from Tel Aviv, highly recommended!), Thomas Schlijper.

Fransman & Schlijper (&Corrie) - Amsterdam & Tel Aviv (&Gaza)

2011-10-01T11:44:00.000+03:00

Net als Rob Fransman kijk ik ook regelmatig op de prachtige website van Thomas Schlijper. Als ik naar zijn foto's uit Amsterdam kijk voel ik soms een vreemde mix van jaloezie en heimwee. Mijn band met Nederland is vooral gebaseerd op mijn naaste familie, de taal, en het eten, maar wanneer men mij vraagt wat ik vooral mis in Israel dan zeg ik vaak "Een stad als Amsterdam".

In zijn laatste posting post Rob een door Thomas Schlijper gemaakte foto van een meisje dat middenin Tel Aviv een Palestijnse vlag vasthoudt. Volgens Rob - terecht - een bewijs dat Israel (ondanks alles) nog steeds de enige democratie in de regio is. Fransman schrijft "...als iemand me een foto stuurt van een meisje met een Israelische vlag in het centrum van een hoofdstad (*) in een Arabisch land ben ik bereid om mijn mening te veranderen." Ik neem aan dat deze foto (van Rachel Corrie die met een van woede en haat vertrokken gezicht midden in Gaza een Israelische 'vlag' verbrandt) hem niet van mening zal doen veranderen, al voldoet het plaatje ogenschijnlijk aan zijn criteria.

(*) Ik hoop dat Rob Fransman niet van mening is dat Tel Aviv de hoofdstad van Israel is :-) Hoe links ik ook ben, ik zie geen enkele reden waarom (West) Jeruzalem niet de hoofdstad van Israel kan zijn, net zo min als ik er een probleem mee zou hebben als Oost-Jeruzalem de hoofdstad van een Palestijnse staat wordt.

Shanah Tovah

2011-09-28T06:10:00.000+03:00

A Happy, Healthy, and Hopeful 5772!

( Last year right after Rosh HaShanah I came across this wonderful picture, taken by Yossi Yarom, on Ashley's Igoogledisrael )

Hartman's Truth

2011-09-26T11:30:00.000+03:00

While reading this article I found myself nodding in agreement time and again. Some of the main truths (in my opinion, obviously) that I found in rabbi Hartman's article:

“They” may truly hate us. But we have not lost the means to navigate nimbly in dangerous waters. We seem to have lost our will. We seem content with expending our efforts to ignore the inevitability of Palestinian statehood and to the convening of Jewish assemblies in which we talk to ourselves and bemoan the injustice.
Not only must we have no desire to expand settlements but we must recognize and declare that many of those settlements - in particular those not connected to Jerusalem or located in one of the three settlement blocs - have no future and that Israel’s political, moral and Jewish interests lie in dismantling them.
Uncertainty, however, is no excuse for passivity, but the impetus for action. To recognize this is to recognize that while many things are the same, many are not. While our enemies may not have changed, we have. It is time to stop counting all the injustices, enumerating all that which is unfair, telling over and again to anyone who can hear that it is not our fault. It is time for us to take responsibility for our destiny, a destiny not necessarily defined by that which is forced upon us but which will reflect who we want to be.

Chapeau!

2011-09-22T22:18:00.001+03:00

Beter dan Tom Janssen zullen maar weinig mensen kunnen zeggen wat de essentie van het kabinet Rutte 1 is. Hoe zei JPB het vroeger ook al weer? Oh ja, fatsoen moet je doen. Yeah, right.

Amen!

2011-09-18T12:02:00.000+03:00

I agree with every word that Mr Friedman wrote for his latest column. Particularly when he says the following:

" ...the most diplomatically inept and strategically incompetent government in Israel’s history"
"I have great sympathy for Israel’s strategic dilemma and no illusions about its enemies. But Israel today is giving its friends — and President Obama’s one of them — nothing to defend it with."

Riverdance II - Yoshie High School Band

2011-09-18T11:49:00.001+03:00

Not less impressive (and here and there much funnier, look how serious the kids are, and how some of them clearly enjoy playing the piece), this performance by the Yoshie High School Band.

Riverdance - Brass Band OÖ

2011-09-18T11:36:00.001+03:00

I basically grew up in a wind band. From age 5 till age 16, and a short while as a student at the university, I played percussion, then the French horn, and later the trumpet. My brother played as well, our father has played in wind orchestras for more than 60 years, and he has also arranged many pieces (and written a march or two) and directed orchestras, although he is not a professional. What you see and hear in this video is the kind of music that I heard almost daily as a child, though technically our orchestra was not a brass band. The performance, by this Austrian brass band, of music from Riverdance is really impressive.

Start your week with a smile ( I did )

2011-09-18T08:41:00.001+03:00

Yesterday's Wizard of Id episode brought a smile on my face this morning.

Shared danger is double danger

2011-09-18T08:38:00.002+03:00

If Israel and the Palestinians (*) share one thing, or two, it is the fact that a) their most dangerous enemies come from among their own people, and b) their enemies from without are one of the main factors that hold them together as a people.

(*): I mean the average, hardworking Israelis and Palestinians, who just want to live their lives and raise their children in peace and prosperity in a state of their own. In spite of everything I insist on believing that those Israelis and Palestinians form the vast majority of the people(s) in Israel, the Westbank, and Gaza.

Why blame yourself if you can blame the other?

2011-09-16T13:39:00.002+03:00

Israel has plenty of reasons to complain about its neigbors and other fellow-Near/Middle-Eastern countries, peoples, and regimes. Still, it cannot blame only 'the other side(s)', as long as it continues to blatanly ignore international public opinion (including the opinion of what I still see as its true friends) regarding its policies in the West Bank, and as long as $%#@#*# like Uzi Dayan are the country's (semi)official spokespersons. The country's foreign policy - if one can speak of such a thing - has failed for several years in a row, partly because - like its military policies - that policy merely follows our worst enemies' initiatives, and is exclusively focused on blaming everybody but our own failing leaders, rather than on coming up with more and or less new strategies and ideas. Luckily enough I am busy working most of the time, which makes me slightly indifferent to all the dangerous and worrying developments and events. In Haaretz I can read that there still are some voices of reason in this country. Not that too many people appear to be listening, but still... Anyway, shabbat shalom.

Beetje laat

2011-09-16T13:16:00.004+03:00

Als ik naar Mariko Peters' politieke biografie kijk zie ik dat ze hoogstwaarschijnlijk driemaal als kamerlid op Prinsjesdag acte de presence heeft gegeven. Als ze iets beter had opgelet en naar het voertuig van de koninklijke hoog(hartig)heid had gekeken (in plaats van mee te doen aan die belachelijke jaarlijkse rare-hoeden-parade, waar ook de meest uitgesproken feministen om een of andere reden aan mee blijven doen), zou ze al lang hebben gezien wat er voor plaatjes op de Gouden Koets staan. Typisch dat het haar nu pas is opgevallen dat er ook een plaatje van wat deels ontklede gekleurde mensen opstaat. Ik ben geen fan van het koningshuis, maar dat koningshuis en die koets zijn een deel van de Nederlandse geschiedenis, en dat geldt ook voor die koloniale versiering. Er zijn wel foutere dingen te vinden bij de koninklijke familie, en belangrijker zaken om over te zeuren. Ik ben het dan ook - voor de verandering - redelijk eens met de minister-president.

Israeli Winter

2011-09-15T23:24:00.000+03:00

Tom Janssen, 'The Arab Spring'

Long live a free Libya

2011-09-13T07:33:00.001+03:00

Tom Janssen's clear, cynical, and in my opinion quite correct view on what is going on in Libya these days.

Although the meaning of most of the words might be obvious, I give the translations here:

Libietop = Libya summit; Leve vrij Libie = Long live a free Libya; Olieconcessies = Oil concessions; Engeland = England; Frankrijk = France; Italie = Italy

Zorreguieta

2011-09-13T06:25:00.000+03:00

'En juffrouw Máxima, verklaar u nader:

Zijt gij wel voor de oudste zoon van mij

Een goede en draagkrachtige partij?

Dus wat ik vragen wil, wat doet uw vader?'

Het antwoord kon de majesteit behagen.

'Wat dééd uw vader?' had ze moeten vragen.

Driek van Wissen, 6 november 2000 (uit: De laatste jaren)

11.9.01 - 11.9.11

2011-09-11T01:01:00.002+03:00

The Names - Billy Collins

Yesterday, I lay awake in the palm of the night.

A soft rain stole in, unhelped by any breeze,

And when I saw the silver glaze on the windows,

I started with A, with Ackerman, as it happened,

Then Baxter and Calabro,

Davis and Eberling, names falling into place

As droplets fell through the dark.

Names printed on the ceiling of the night.

Names slipping around a watery bend.

Twenty-six willows on the banks of a stream.

In the morning, I walked out barefoot

Among thousands of flowers

Heavy with dew like the eyes of tears,

And each had a name --

Fiori inscribed on a yellow petal

Then Gonzalez and Han, Ishikawa and Jenkins.

Names written in the air

And stitched into the cloth of the day.

A name under a photograph taped to a mailbox.

Monogram on a torn shirt,

I see you spelled out on storefront windows

And on the bright unfurled awnings of this city.

I say the syllables as I turn a corner --

Kelly and Lee,

Medina, Nardella, and O'Connor.

When I peer into the woods,

I see a thick tangle where letters are hidden

As in a puzzle concocted for children.

Parker and Quigley in the twigs of an ash,

Rizzo, Schubert, Torres, and Upton,

Secrets in the boughs of an ancient maple.

Names written in the pale sky.

Names rising in the updraft amid buildings.

Names silent in stone

Or cried out behind a door.

Names blown over the earth and out to sea.

In the evening -- weakening light, the last swallows.

A boy on a lake lifts his oars.

A woman by a window puts a match to a candle,

And the names are outlined on the rose clouds --

Vanacore and Wallace,

(let X stand, if it can, for the ones unfound)

Then Young and Ziminsky, the final jolt of Z.

Names etched on the head of a pin.

One name spanning a bridge, another undergoing a tunnel.

A blue name needled into the skin.

Names of citizens, workers, mothers and fathers,

The bright-eyed daughter, the quick son.

Alphabet of names in a green field.

Names in the small tracks of birds.

Names lifted from a hat

Or balanced on the tip of the tongue.

Names wheeled into the dim warehouse of memory.

So many names, there is barely room on the walls of the heart.

Woooow!

2011-09-09T17:53:00.003+03:00

Our son and I just returned home from one of the best shows that I have seen in my whole life. I have been a Riverdance fan for about ten years now. That is, I like the music and love to watch the DVDs (I have the CD and the 10th anniversary double DVD, plus, since today, the Live in Beijing DVD). Finally I had the chance to see the live show. They are in Israel for a number of concerts, after which most of the cast members continue to South Africa. The show in Haifa (the early one today) was amazing. So much talent, so much beauty on such a small stage! When I saw the stage I wondered how the dancers would manage, but it worked very well. The band and the cast were smaller than the ones that I know from the DVDs, some of the music was recorded, and there were no Russian dancers, but that did not make the show less exciting, or the (small, unfortunately) audience less enthusiastic. For two hours I really forgot about the mess Israel has been in for so long (a mess that appears to be getting worse by the day), about work and everything else, simply enjoying what my eyes saw and my ears heard. Thanks a million to a wonderful - and wonderfully talented - cast and production team! Go raibh maith agaibh!

Yves Duteil - Les choses qu'on ne dit pas

2011-09-05T20:46:00.003+03:00

One of many beautiful songs written and sung by my favorite French singer-songwriter, Yves Duteil. While listening to this song I came across a (rare?) video of Yves Duteil with Pierre Nicholas and Georges Brassens, filmed about three years before the latter's death.

Progress

2011-08-31T09:27:00.000+03:00

This cartoon I found here.

Bibi and his Mini-Me

2011-08-23T21:47:00.002+03:00

I found this funny picture on the Facebook page of my wife's cousin, who is a talented graphic designer. He designed the cover for my first book. Have a look at some of his work on his website. Ironically, in this case the Mini-Me is a Doctor (Yuval Steinitz, probably not too well-known outside Israel), whereas his master - Bibi-Me - isn't.

Start your day with a smile...

2011-08-16T09:23:00.000+03:00

I found this funny - it made me smile - cartoon on the site of John Hart Studios.

Janssen on the US debt crisis and on the Tea Party

2011-08-10T14:07:00.001+03:00

("Just in time !?..")

("American Politics")

Both cartoons I found on the website of the Dutch cartoonist Tom Janssen.

Israelische Zomer

2011-08-02T17:21:00.009+03:00

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.

In de Nederlandse media die ik online kan raadplegen ben ik nog niet iets serieus tegengekomen over de golf aan protesten die Israël de laatste weken overspoelt. Of dat komt doordat er veel ander belangrijk buitenlands nieuws te melden valt – de massamoord in Noorwegen, de Amerikaanse staatsschuld, de Tour de France, ik doe maar een greep – of doordat in de ogen van de gemiddelde Nederlandse media-gebruiker nieuws uit Israël vooral niet over Israël zelf moet gaan, weet ik niet. Ook kan niemand zeggen of deze golf blijvende veranderingen teweeg zal brengen. Toch denk ik dat het een interessant nieuwsitem is, dat een beknopte beschouwing verdient.

Al een maand of wat voeren co-assistenten en andere artsen actie voor betere arbeidsvoorwaarden. Hun protesten kregen aandacht in de Israëlische media, maar haalden zelden de voorpagina's. Toen kwam de cottage cheese boycot. Na een prijsverhoging voor dat produkt, dat voor veel Israëliërs een basiselement van hun ontbijt is, werd via Facebook tot een boycot opgeroepen. Zeer snel bezweken de producenten voor de druk, de prijsverhoging werd teruggedraaid. De kracht van de consument, en van ʽde gewone man/vrouwʼ werd alom benadrukt. Het is niet duidelijk of dit de aanzet gaf tot wat wel de Israëlische lente is genoemd (al is het hier nu al een tijdje hoog zomer), maar feit is dat in de laatste twee, drie weken overal in het land spontaan demonstraties en protesten plaatsvonden. Het voorlopige hoogtepunt was afgelopen zaterdagavond, toen verspreid over het hele land naar schatting tussen de 150.000 en 200.000 mensen op de been kwamen. Men protesteert vooral tegen de hoge huur en de vaak idioot hoge prijzen van koopwoningen, maar ook de hoge belasting op benzine en diesel, de kosten voor kinderopvang, en andere kostenposten waar iedereen mee te maken heeft, hebben al tot protestbijeenkomsten geleid. Net als in de Arabische landen in de regio spelen sociale media (en vrouwen) een belangrijke rol bij de demonstraties. De woorden mecha'a (protest) en ohel (tent, een belangrijk symbool van de protesten) maken deel uit van ieders dagelijkse lexicon.

De regering weet niet goed hoe ze moet reageren. Sommige coalitiewoordvoerders noemen het een gimmick, die zijn langste tijd al gehad heeft. Daarentegen sprak één van de in feite zes vice-premiers (de belachelijke grootte van de regering wordt ook veelvuldig bekritiseerd) al over een beleid dat meer op de maatschappij en minder op leger en veiligheid gericht zou moeten zijn. Dat premier Netanyahu – een populist pur sang – niet echt weet wat hij met dit alles aan moet komt mede doordat de deelnemers aan de protesten een bont gezelschap vormen, zonder vast omlijnde eisen, en zonder duidelijk herkenbare leiders. Het gaat vooral om jonge, Joodse, seculiere burgers, maar er zijn ook oudere, Arabische, en meer traditionele Israëliërs te vinden in de tentenkampen en bij de demonstraties. Russische immigranten (de machtsbasis voor de rechts-nationalistische partij Israel Ons Huis, een belangrijke coalitiepartner van Netanyahu) en nationaal-religieuze Israëliërs vormen geen zicht- of hoorbaar deel van de protestbeweging. Er zijn contacten tussen de demonstranten en de actievoerende dokters, en de vakbeweging probeert ook een vinger in de pap te krijgen. Geen enkele politieke partij heeft echter tot nog toe de beweging – als je daarover kunt spreken – geadopteerd, en de demonstranten lijken ook hun best te doen zich niet aan deze of gene politieke stroming te binden. Dat is zeker op de korte termijn deel van hun kracht. De protesten richten zich momenteel vooral tegen de zogenaamde tycoons – een klein aantal, puissant rijke individuën en families die een groot deel van de Israëlische economie in handen hebben – en tegen het socio-economische beleid van deze en vorige regeringen, dat enerzijds op privatisering is gericht maar absurd genoeg anderzijds monopolievorming lijkt te bevorderen. Een roep om 'sociale rechtvaardigheid' vormt de kern van de protesten.

Of het om een 'sociale revolutie' – een uitdrukking die ik ook al meerder malen ben tegengekomen – gaat, die voor blijvende veranderingen zal zorgen, blijft echter de vraag. Veel commentaren zijn enthousiast: Netanyahu's tijd zou voorbij zijn, Israël kan eindelijk een verzorgingsstaat worden, ʽhet volkʼ krijgt meer invloed. Ik reken mijzelf tot de sympathiserende maar skeptische toeschouwers. Het valt niet te ontkennen dat er veel mis is in Israël, maar er is meer nodig dan lagere huizen-, melk- en benzineprijzen om hier wezenlijk iets ten goede te veranderen. Eén commentator schreef terecht dat eindelijk in termen van 'individu' en 'maatschappij' wordt gesproken, en niet alleen over de staat en het leger. Toch blijft Israëls socio-economische beleid rechtstreeks verbonden met zijn buitenlandse beleid, inclusief het veiligheidsbeleid, de nederzettingen, de verhoudingen met de Verenigde Staten en Europa. Met alle sympathie en hoop ben ik bang dat de Israëlische zomer – net als de verschillende vormen van de Arabische lente – alleen voor duurzame positieve veranderingen kan zorgen als er aan de diverse kanten van de vele scheidslijnen in de regio moedige, bekwame en charismatische leiders verschijnen, die dramatische, maar noodzakelijke politieke keuzes kunnen en durven maken. Voordat de lente echt uitbreekt staan ons, ben ik bang, nog heel wat winters te wachten.

Verkeerde vrienden

2011-07-30T18:44:00.000+03:00

Het volgende artikel stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad.

Sinds vorige week is Israël een wereldberoemde ʽvriendʼ rijker. Massamoordenaar Anders Behring Breivik ziet zichzelf als Zionist, en beklaagt zich in zijn schrijfsels over het immigrantenbeleid én over de Israël-politiek van de Europese Unie. Hij lijkt voor een buitenstaander goed op de hoogte te zijn van de politieke verhoudingen in de Joodse staat, en heeft zich positief uitgelaten over wat algemeen wordt gezien als de meest rechtse Israëlische coalitie ooit.

Het spreekt vanzelf dat deze misdadiger geen ʽZionistische terroristʼ is, zoals hij online veelvuldig is aangeduid. En natuurlijk is het niet Israëls schuld wanneer een extremist zichzelf een vriend van Israël noemt. Toch is het veelzeggend dat dit land het de laatste jaren, als het om openlijk betoonde vormen van vriendschap gaat, vooral van marginale en haatdragende (opinie)leiders en van zwakke of verzwakte politici en landen moet hebben.

In de Israëlische media ben ik de laatste tijd diverse duidelijk herkenbare uitdrukkingen van vriendschap tegengekomen. Bij het uitroepen van de nieuwste staat ter wereld, Zuid-Soedan, waren Israëlische vlaggen op straat te zien, en Israëlische en Zuid-Soedanese commentatoren spraken hun wederzijdse sympathie en steun uit. Ik wens Zuid-Soedan alle goeds toe, en geloof dat het uiteindelijk een bruikbare bondgenoot en handelspartner van Israël kan worden, maar de Israëlische euforie over deze nieuwe Afrikaanse vriend lijkt mij ietwat voorbarig. Tijdens het flotilla-circus werd veelvuldig gerept over Griekenland als onze strategische partner, en over de intensieve Israëlische inspanningen om die samenwerking tot stand te brengen. Vrijwel niemand wees erop dat Griekenland in feite ʽde zieke man van Europaʼ is, die met honderden miljarden Europese steun moeizaam op de been wordt gehouden. Nog een uitgesproken vriend – van Israël en van premier Netanyahu, die hem vorige maand in Rome speciaal opzocht – is Silvio Berlusconi, die jarenlang een goede vriend van Muammar Ghadaffi was, en nu wereldwijd wordt gezien als een vulgaire, oversekste zeventiger wiens politieke dagen geteld zijn, en wiens land net als Griekenland internationaal niet echt sterk staat.

Over mijn bedenkingen over Geert Wilders' vriendschap voor Israël heb ik al eerder geschreven. Hij haat Haman veel en veel meer dan dat hij Mordechai liefheeft, en zijn partij verzet zich tegen elke territoriale concessie van Israëls kant. Een laatste voorbeeld van wat ik in het algemeen maar ʽIsraëls verkeerde vriendenʼ noem, is de Amerikaanse ultra-conservatieve commentator Glenn Beck. De man die overal de Holocaust bij sleept, die zijn politieke tegenstanders regelmatig met Nazis vergelijkt, en zelf meermalen van het gebruik van antisemitische stereotiepen beschuldigd is, was onlangs te gast in de Knesset. Afgelopen week vergeleek hij, na de wandaad van Anders Behring Breivik, de jeugdbeweging van de Noorse sociaaldemocratische partij met de Hitlerjeugd. Hij kreeg op een Israëlische nieuwssite online bijval van sommige schijnbare Israël-supporters, die aangaven dat die 'linkse, Noorse Israël-haters' hun verdiende loon kregen. Eind komende maand staat Becks "Restoring Courage" evenement gepland in Jeruzalem. Daar zal hij zich o.a. voor Israël en tegen een twee-statenoplossing uitspreken.

'Vrienden' als Wilders en Beck (en Behring Beivik, die een super-extreme exponent van de anti-Islam beweging is) steunen niet het Israël dat de vroege Zionisten voor ogen stond, en waar ik – samen met andere Zionisten en heuse vrienden van Israël – nog steeds in geloof. Voor hen is Israël veelal niets meer dan hét Westerse bolwerk tegenover ʽdeʼ Islam. Het gaat hun niet om democratie en vrijheid, rechten voor andersdenkenden, en een thuishaven voor alle Joden waarin ook niet-joden een veilige en vrije plaats hebben. Je kunt dat zien aan de groeperingen binnen de Israëlische politiek waar zij vooral contact mee hebben: de rechtervleugel van de toch al sterk naar rechts opgeschoven Likoed, de Nationale Unie, en de Israël Ons Huis partij. In de visie van die groeperingen is er niet of nauwelijks ruimte voor Arabieren in Israël, en draait het Palestijns/Arabisch-Israëlische conflict enkel om religie (en ras). De haat voor Arabieren, en dan vooral de moslims onder hen, is wat deze Amerikaanse, Europese, en Israëlische rechtse populisten en extremisten bindt. Dit zijn ideologische gelegenheidsvriendschappen, die me doen denken aan de samenwerking tussen de Zwarte Führer, een Afro-Amerikaanse ʽzwarte racistʼ, en de IJzeren Wachters, een haast meelijwekkende groep van Amerikaanse Nazis, in Kurt Vonneguts satyrische roman Moeder Nacht.

Je kunt niet bepalen wie zich jouw vriend noemt. Wel kun je je best doen om betrouwbare, echte vrienden te zoeken, en om de goede vrienden die je hebt te koesteren en te behouden, of in ieder geval niet van je te vervreemden. Als Israël zijn huidige koers aanhoudt, zal het uiteindelijk zijn aangewezen op de steun en sympathie van verkeerde vrienden als Wilders en Beck, op zwakke vrienden als Griekenland en Zuid-Soedan, en op de weinige vrienden die de Joodse staat zullen blijven steunen om het even wat het doet en laat. Het zou goed zijn als de regering in Jeruzalem zich realiseert dat veel van de huidige, veelal nieuwe, ʽvriendenʼ van Israël verkeerde vrienden zijn, en als ze zich afvraagt waarom Israël momenteel vooral dergelijke vrienden aantrekt. Israël zou er goed aan doen serieuzer te luisteren naar zijn werkelijke, niet kritiekloze maar wel betrouwbare en machtige vrienden, die dit land nog steeds heeft in Washington, Berlijn, Londen, Parijs, Den Haag, en elders ter wereld, en de vaak legitieme en meestal goedbedoelde kritiek van die vrienden niet automatisch als anti-Israëlisch of antisemitisch te betitelen, en te negeren.

De kogels kwamen

2011-07-30T09:28:00.001+03:00

Tom Janssen raakt hem hier goed.

Beware of animal lovers (of some of them, that is)

2011-07-29T23:22:00.003+03:00

Yet another example of an animal lover who happens to be less friendly towards humans, or who at least seems to care less about them.

Gekte en schuld

2011-07-28T16:18:00.000+03:00

Een goed en gebalanceerd opiniestuk van een redacteur van de Volkskrant, over de gulden middenweg die ligt tussen twee veel gehoorde/geziene, vrijwel automatische reacties van de afgelopen week, reacties die allebei niet echt zinnig en zinvol zijn: het gek verklaren van Anders Breivik en het schuldig verklaren van bepaalde rechtse personen en groeperingen.

Janssen on Anders Behring Breivik

2011-07-27T22:11:00.000+03:00

Manifest - To all dangerous lunatics and extremists: Improve the world, start with yourself!

A very angry and powerful cartoon, by Tom Janssen.

In case you were wondering...

2011-07-26T11:20:00.001+03:00

...why it is so difficult today for Israel's PR professionals and for often well-meaning amateurs to sell this country to the world as the only enlightened democracy in the midst of an insane region, and as the David in an unfair war against the evil Arab/Muslim Goliath, here are only four of the oh so many reasons. I won't go into questions of cause and effect, who is to blame (more) for what, what I think should be done, etc., I simply refer to four news items and articles that say something about Israel today, four examples that I came across without making any effort whatsoever, on a regular weekday:

This sicko is one of the best friends of Israel these days, who even was an official guest in the Knesset recently.
This happens here in 2011.
Read comment nr. 4 for this article. It says "There is a law/judgement and there is a Judge", meaning that the youngsters in Utoya were submitted to a divine judgement, and basically had it coming. There are more disgusting comments, but I found this one particularly disturbing. It comment was made by someone who names himself "Sam", from The Land of Israel. He, or she, could easily be living in Sydney, Australia, or Brussels, Belgium, but what is important here is that this person is (or considers him/herself) definitely 'pro-Israel', like Glenn Beck. Tell me who your friends are...
One of the most sophisticated responses that our government can come up with in reaction to the 'threat' of a Palestinian declaration of independence and statehood is the possibility of revoking the Oslo accords.

Correctie

2011-07-24T09:03:00.005+03:00

Ik had mijn posting van gisteren beter 'Rechtse hobbyisten' of 'Een rechtse hobbyist' kunnen noemen, zo'n titel zou de lading beter hebben gedekt, en duidelijker hebben gemaakt dat de moordenaar persoonlijk verantwoordelijk is voor zijn misdaden. Terwijl we het - en dat gebeurt wel degelijk onder invloed van de PVV - continu hebben over zogenaamde linkse hobbies, verliezen we levensgevaarlijke, volkomen autochtone rechtse 'hobbyisten' als Timothy McVeigh en Anders Behring Breivik uit het oog. Tegen degenen die beweren dat het om een gek zou gaan, en dat die man niets maar dan ook niets met (het gedachtengoed van) de PVV te maken heeft, zou ik zeggen: lees dit en dit artikeltje maar eens. Nogmaals, voor alle duidelijkheid, de PVV of haar Leider, of enige andere rechts-populistische partij in Europa of elders, dragen natuurlijk op geen enkele wijze wat voor verantwoordelijkheid dan ook voor deze wandaden, maar om te zeggen dat er absoluut geen enkel verband is tussen enerzijds aggressieve retoriek tegen alles wat links is of met immigranten te maken heeft en anderzijds hate crimes zoals die van afgelopen vrijdag is ongeveer net zo onjuist, onzinnig en gevaarlijk als te claimen dat Wilders hier op enigerlei wijze schuld aan zou hebben. En ja, ik weet verdraaid goed dat mensen met rechtse ideeen geen monopolie hebben op extremisme, op verbaal geweld, en haatmisdaden. Les extremes (sorry, ik kan geen accenten schrijven in mijn postings) se touchent, weet u wel. By the way, een van de redenen waarom ik regelmatig schrijf over de PVV is het feit dat die partij steeds weer beweert pro-Israel te zijn (en ook als zodanig wordt neergezet in de media), terwijl ik er ten volle van overtuigd ben dat Israel beter af zou zijn zonder dergelijke 'vrienden'. Israel heeft traditioneel meer gemeen met en meer te zoeken bij centrum-rechtse en centrum-linkse bondgenoten dan bij extreem en populistisch rechtse partijen. Helaas koestert het huidige Israel vooral 'vrienden' als Berlusconi, Wilders en Glenn Beck, terwijl het werkelijke - want realistische en verre van kritiekloze - vrienden als Merkel, Sarkozy, en Obama links laat liggen. Vergelijk voor de aardigheid eens wat er in het PVV verkiezingsprogramma over staat geschreven, en wat ABB over hetzelfde onderwerp geschreven heeft. Om Johan Boef van Een Vandaag te 'kwoten': "Voor de duidelijkheid: het lijkt me voor Geert Wilders afschuwelijk, om door iemand die een dergelijke daad gepleegd heeft te worden genoemd." Maar goed, ik dwaal af. Een fijne week allemaal. En mocht u willen reageren: heel graag, maar de meeste volkomen anonieme bijdragen worden gewist, net als commentaren die persoonlijke aanvallen of beledigingen bevatten.

Rightwing hobbies

2011-07-23T09:38:00.002+03:00

Geert Wilders, the leader of the Dutch Freedom Party (PVV), who claims to be a friend of Israel (meaning that his party has a lot in common with more or less extreme rightwing parties in Israel, not that he and his anti-Muslim party are true friends who really care about our wellbeing), loves to talk about what he calls leftwing hobbies. That label covers most aspects that are somehow related to the modern welfare state, including subsidies for artistic and social projects, freedom of religion, privacy laws, speed limits, the environment, immigration, the European Union, public/national broadcast corporations, and development aid for poor countries. You could call his PVV the Dutch version of the Tea Party (US), or Holland Our Home, the Dutch equivalent of Yvet Lieberman's Israel Our Home party.

Yesterday, in Oslo, it became clear once again that rightwing hobbies (such as possessing weapons with a license, or hunting) can be much more deadly and costly than any leftwing hobby, and - more importantly - that we someimes fail to recognize some of the homegrown dangers in our midst, largely because we are too busy looking at easily recognizable, foreign-looking threats. But I suppose that, also since most of the victims appear to be leftwing hobbyists, we won't hear Wilders and his cronies in Holland or elsewhere asking critical and aggressive questions about any rightwing hobbies anytime soon.

Rechtse hobbies

2011-07-23T09:18:00.013+03:00

Terwijl men zich in Nederland, onder invloed en dwang van de geblondeerde Grote Roerganger, blindstaart op wat hij en zijn trawanten zo lekker populistisch en fel linkse hobbies noemen, blijkt weer eens dat rechtse hobbies (zoals wapenbezit met vergunning, geen exclusief maar wel een geliefd rechts tijdverdrijf, zeker in bepaalde landen, al dan niet met jagen als excuus voor het wapenbezit), waar nauwelijks iemand zich druk om lijkt te maken, vaak veel dodelijker en kostbaarder zijn. Triest.

Janssen on the European debt crisis

2011-07-23T09:06:00.001+03:00

All possible solutions for the Euro crisis (De burger = the citizen)

They have found a solution... - And so surprising.... - Bill for the Euro crisis - To the citizen

Famine in Somalia - Sorry...., not now!

Three recent cartoons by Dutch cartoonist Tom Janssen, all three tackling the subject of the European debt crisis.

Economic refugees 2.0

2011-07-22T18:43:00.004+03:00

A new kind of economic immigrants is making its way to the Holy Land. Although I welcome them as much as I welcome any oleh or olah and wish them all the best, I seriously doubt these people's Zionist credentials, and I hope that when their children are about to be enlisted to the army these families won't suddenly rediscover the advantages of a US education, Jewish or otherwise. Once, in the good old days, Jews came here because they wanted to live here, take proudly part in the Zionist enterprise, and contribute to that enterprise ( I remember one of those days, in March 1995). I am sure some immigrants still come because of all that, but more and more it seems that most potential immigrants have to be enticed in oh so many ways to come and try their luck here. That says a lot about the attractiveness of Israel, and about the relationship between the Jewish state and Jews in the Diaspora.

Michel van der Plas - Uit Warschau

2011-07-22T11:59:00.004+03:00

Het kerkhof van een getto. Stenen. Stenen.

Gezichten die niet zeggen wat ze menen.

Hangende handen. Lusteloze voeten.

Ze waden door een eeuwig puin. Ze moeten.

Maar op een zolderkamer gaan ze leven.

Vertellen. Menselijk bewegen. Even.

Ze worden vogels, fladderend en wiegen.

Tot aan 't plafond. Dan weifelen ze. Liegen.

Schrompelen samen, vallen en verkillen.

Lichamen die niet leven wat ze willen.

(ik kwam dit gedicht hier tegen)

Good news

2011-07-21T08:31:00.004+03:00

If I were to make a "Good News from Israel" website, television show, magazine, or something like that, this item would certainly be included. This would not, although personally I do consider it to be good news, especially for the Israeli economy. It would be too political, though.

Wilders' visie

2011-07-20T13:40:00.000+03:00

Wilders' visie op Nederland, volgens een treffende interpretatie van Len Munnik.

Janssen on Murdoch

2011-07-19T11:56:00.001+03:00

If Tom Janssen were to update this cartoon, which he published last week, he probably would add a few heads and names of UK officials.

Forward...backward

2011-07-14T21:22:00.006+03:00

This week's editorial from the Jewish Forward ( פארווערטס) deals with a country that is more and more going backward. One of the last valid arguments that leftwing Zionist could use when defending their country - that Israel was the only democracy in the Middle East - is not as true anymore as it used to be. Kol HaKavod for these members of Meretz, for their defiance of the thought controlers. This law will in the end just make it much easier for Israel-bashers to successfully push for boycotts of products, artists, academics etc. from Israel proper, rather than of only those from outside the Green Line.

Job Cohen

2011-07-14T11:37:00.004+03:00

Beschaafd, fatsoenlijk, afkerig van Geert

en solidair, geen schreeuwer, noch sloper

niet elitair, geen praatjesverkoper

bekwaam als bestuurder, genuanceerd

Cohen is integer: bijna uniek

Helaas ongeschikt voor de politiek

door Aar Noordam

... Eerst kwam er anonieme kritiek van PvdA'ers op Job Cohen. Michiel van Hulten, oud-voorzitter van de PvdA, verwijt hem o.a. gebrek aan passie, drive en machtslust (!) Andere eigenschappen zijn van minder belang. ...

Scary

2011-07-12T23:56:00.005+03:00

When I read Bradley Burston's opinion article ten minutes ago, I nodded in agreement, but I thought, "Fascist? Don't overdo it, Mr Burston!" Then I wikipediaed 'fascism', and found the following description:

Fascism ( /ˈfæʃɪzəm/) is a radical, authoritarian nationalist political ideology. Fascists advocate the creation of a totalitarian single-party state that seeks the mass mobilization of a nation through indoctrination, physical education, and family policy including eugenics. Fascists seek to purge forces, ideas, and systems deemed to be the cause of decadence and degeneration and produce their nation's rebirth based on commitment to the national community based on organic unity where individuals are bound together by suprapersonal connections of ancestry, culture, and blood. Fascists believe that a nation requires strong leadership, singular collective identity, and the will and ability to commit violence and wage war in order to keep the nation strong. Fascist governments forbid and suppress opposition to the state.

Turn these lines into a list, and then tick each of the elements that is true for Israel today, or for at least one of the parties that form part of Israel's government today or that actively support it or push it even further into the dark corners of rightwing extremism. You will be surprised how many times you can put a √ . Mr Burston could very well be right: today Israel has become not just a bit less democratic, but also more fasist. Also, read what Akiva Eldar wrote earlier this week. I totally subscribe to his conclusion: "Netanyahu prefers to sell hatred of gentiles. He knows that Israelis feel warm and cozy in the bunker, as long as it includes cheap cottage cheese." Mr Eldar is probably right, Bibi knows very very well what he is doing.

Carry - Billy Collins

2011-07-12T10:07:00.001+03:00

For my birthday my brother sent me, through the Book Depository, two books that were on my wishlist. One is Vivian Cook's Accomodating Brocolli in the Cemetary, or Why Can't Anybody Spell?. The other is The Trouble with Poetry, by Billy Collins.

Here is one of the poems from The Trouble...

Carry

I want to carry you

and for you to carry me

the way voices are said to carry over water.

Just this morning on the shore,

I could hear two people talking quietly

in a rowboat on the far side of the lake.

They were talking about fishing,

then one changed the subject,

and, I swear, they began talking about you.

Gedichten.nl (6)

2011-07-12T05:53:00.001+03:00

Lekker dier

Nu komt er een politie voor de dieren
- een aardig voorstel van de overheid -
en wordt een korps vakkundig opgeleid
om hier de beestenboel te gaan bestieren.

Die dierenliefde is men snel vergeten
wanneer je het voor weinig geld kunt eten.

door Alexandra van de Pol

... … Het kabinet wil 500 ‘animal cops’ inzetten om dierenmishandeling op te sporen. Zolang we er op grote schaal voor blijven kiezen om dagelijks vlees te eten en dan wel voor de kleinste prijs, zal het gros van het dierenleed blijven voortbestaan. ...

Gedichten.nl (5)

2011-07-11T11:49:00.004+03:00

Bij de beesten af

Wie hier als kip of koe geboren wordt

Wacht meestal echt een beestachtig bestaan

Opeen gestouwd, van alles aangedaan

Gelukkig duurt zo’n leven vaak maar kort

En word je, door een prikkie in je vacht

Na twee jaar wèl verdoofd door ons geslacht

door Frank Fabian van Keeren

... De Tweede Kamer heeft een wet aangenomen die bepaalt dat onverdoofd ritueel slachten (kosher, halal) in de toekomst niet meer mag. Een voorstel om een einde te maken aan de beestachtige bio industrie werd echter onlangs verworpen ...

Gedichten.nl (4)

2011-07-11T11:30:00.011+03:00

Dierenpartij (AH-Erlebnis)

Verkiezingstijd: de kudde laat zich snel verdoven

Nu de Partij voor Dieren - nee, het is geen grap -

Voedsel verbieden wil van andere geloven:

Halal-vlees moet bij Appie Heijn van 't schap.

Halal is, dierenvrienden, kosher: pijnloos en gezond

Neemt u wat hersenen, 't mag meer zijn dan een pond.

Marten van Harten (oktober 2006)

The Corries - Loch Lomond

2011-07-11T09:19:00.000+03:00

Lyrics and Music: Traditional (Roud Folk Song Index nr. 9598)

Buy Blue and White

2011-07-10T23:42:00.002+03:00

I've said it before and I will continue to say it, considered the circumstances Israel is a pretty well functioning democracy. Nevertheless, the country's democratic character gets slowly but surely emptied of more and more of its content. This law proposal, which probably will become law soon, is only one example of that phenomenon. You will not see me calling for a boycott of products made in the settlements. First of all, I am not a big fan of boycotts, but what is just as important, I don't want to get into legal trouble. I wonder if I still can say here that I myself normally try to buy products that were produced in Israel itself, or way beyond its borders, and tend to do my best to avoid buying things that were made somewhere between the Green Line and the River Jordan. The fact that it often is difficult to make the distinction is one of the many reasons why it is so easy for Israel/Zionism-in-general-bashers to call for a boycott of all things Israeli/Zionist.

Trivia(lization)

2011-07-10T23:30:00.002+03:00

Question: which part of the population of the MidEast has (together with its foreign supporters) in recent years contributed more than any other part of the people in the region to the trivialization of the Shoah? I will give you two hints: it is neither the Iranians nor the Palestinians. Click here, here, here, here, and here, to get a clue about what I think is the answer to this question.

Nog een keer Janssen

2011-07-10T07:56:00.003+03:00

Wederom een aantal uitstekende recente spotprenten van Tom Janssen.

Gedichten.nl (3)

2011-07-09T16:23:00.003+03:00

Niet kosher (vervolg)

De wet beschermt uw runderlap

nu het voor Moslims en voor Joden is verboden

het vee zonder verdooftechniek te doden;

het laatste woord is aan de wetenschap..

Of aan het onderzoeksbudget dus wie

betaalt bepaalt: de bio-industrie!

door Marten van Harten

NRC 25 juni: Het onderzoek dat de basis vormt voor het wetsvoorstel om onverdoofd ritueel slachten te verbieden is niet van de universiteit van Wageningen maar van een geprivatiseerd instituut.

Niet kosher

Ook Abraham beging een strafbaar feit

want op de slachtbank was zijn offerdier

minutenlang nog bij bewustzijn (vier!)

zo vindt een forse Kamermeerderheid.

Kijker, wat heeft u nog met die geloven?

De kudde eist het recht zich te verdoven.

door Marten van Harten

NOS journaal 13 april: Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren voert in het kamerdebat over verbod op ritueel slachten aan, dat 'volgens wetenschappelijke onderzoekers dieren zich nog vier minuten lang bewust zijn van stress.'

Gedichten.nl (2)

2011-07-09T13:12:00.003+03:00

Wakkere Nederlander (1)

Discussies zit ik niet zo op te wachten

vooral die uit de Tweede Kamer niet

Ik snap die Thieme - of hoe heet die griet -

echt niet met dat visuele slachten

‘t Gaat over kippen heb ik horen zeggen

die onverdoofd in batterijen leggen

door Aar Noordam

... De initiatiefwet van de Partij voor de Dieren tegen het onverdoofd ritueel slachten is afgelopen week aangenomen. ...

Quid pro quo

2011-07-09T11:20:00.001+03:00

Tom Janssen, one of my favorite Dutch cartoonists, on Mr Mladic's capture by the Serbian authorities.

Key to the E.U.

Gedichten.nl (1)

2011-07-09T11:02:00.004+03:00

Op de website gedichten.nl kwam ik een paar alleraardigste zogenaamde snelsonetten tegen die direct of indirect over het debat rond het verbod op kosher slachten betrekking hebben. Ik zal ze hier posten, zoals ze op de website staan, d.w.z. incl. de informatie die de (snel)dichter er bij vermeld heeft. Alle hier geposte gedichten werden in juni en april op de gedichtenwebsite gepubliceerd.

Valse vrienden

Het korps kan wel een paar agenten missen

want ach, er is al zoveel blauw op straat

en voor een valse dierenvriend, u raadt

het al, blijft het naar complimentjes vissen.

Gelukkig neemt de politiek het op

voor stemvee met én zonder voddenkop.

door Alexandra van de Pol

... Wilders' woordenboek: "stemvee" = de stemgerechtigde moslimgemeenschap in Nederland / "kopvod" = hoofddoek. Op aandringen van de PVV worden in totaal 500 agenten - gedwongen! - bij de reguliere politie weggekaapt om dienst te doen als animal cop, terwijl er nu al een nijpend tekort is aan politieagenten én dierenmishandeling allang wordt opgespoord. Wel respect voor dieren, maar niet voor mensen. ...

Tom Janssen over de BV Rutte

2011-07-09T10:56:00.000+03:00

Na een spotprent bij het begin van het circus rond Dominique Strauss-Kahn werd de website van een van mijn favoriete karikaturisten, Tom Janssen, lange tijd niet bijgewerkt. Inmiddels zijn er gelukkig weer veel ijzersterke cartoons bijgekomen. Hieronder een greep uit de recente spotprenten die Janssen aan het kabinet Rutte gewijd heeft.

Israel en de flotilla

2011-07-06T13:36:00.004+03:00

Het volgende artikel staat vandaag in het Friesch Dagblad.

Laat maar varen

Je moet al gauw een week of drie volkomen van de buitenwereld zijn afgesloten om niet te weten dat er wederom een flotilla naar Gaza wordt voorbereid. Het woord flotilla maakte tot zo'n jaar geleden geen deel uit van de dagelijkse woordenschat van de gemiddelde wereldburger. De Hebreeuwse vertaling van het woord is mashat. Ook hier kun je al een tijd geen nieuwsuitzending bekijken of beluisteren, of krant openslaan, zonder dat je hoort, ziet of leest hoe het er met de mashat voorstaat, en hoe goed of slecht de Israëlische autoriteiten zich er op voorbereiden. Gaat dit artikel ook over de flotilla? Hooguit indirect. De vraag of die paar boten een oprechte en noodzakelijke hulpactie voor de arme mensen in Gaza vormen, of een steunbetuiging aan Hamas of een demonstratie tegen Israël zijn, of een combinatie van van alles en nog wat, boeit mij niet echt. Ik richt me hier op de Israëlische kant van het verhaal. De manier waarop Israël met het hele mashat-gebeuren omgaat is symptomatisch voor de wijze waarop dit land zich blindstaart op marginale gebeurtenissen en ontwikkelingen, waarbij het de hoofdzaken uit het oog verliest.

Er is door Israël al enorm veel energie, mankracht, en geld verspild aan de flotilla. Het enige resultaat tot nu toe is dat de anti-Israël lobby makkelijk punten heeft kunnen scoren en dat Israël de afgelopen weken nog meer negatieve publiciteit heeft gekregen dan tegenwoordig gebruikelijk is. Afgezien van die verspilling is er echter iets ernstigers aan de hand. Terwijl de boten en bootjes zich in Griekenland en elders opmaken voor de reis naar Gaza en de confrontatie met Israëls marine, gebeuren er in Israël zelf en daarbuiten dingen die werkelijke Israëlische aandacht te kort lijken te komen, mede door alle poeha rond de mashat.

Diverse landen in de regio zijn sterk aan het veranderen, ten goede dan wel ten kwade. Khadaffi en de zijnen liggen onder NAVO-vuur. Egypte is niet echt stabiel, en dat koning Abdullah van Jordanië tot in lengte van dagen de relatieve rust in zijn land – én de vrede met Israël – kan bewaren is verre van vanzelfsprekend. Het Syrische regime wankelt en probeert op bloedige wijze zijn burgers onder de duim te houden. Er is al gesuggereerd dat de belangrijkste bondgenoot van Damascus in Libanon, Hezbollah, erover denkt om een derde, al dan niet beperkte, Libanonoorlog te ontketenen, onder andere om de binnenlandse druk op president Assad te verminderen. Nu vorige week ook nog eens aanklachten tegen Hezbollah-kopstukken zijn ingediend in verband met de moord, zes jaar geleden, op Libanons premier Hariri, moet je er helemaal niet gek van opkijken als binnen afzienbare tijd Hassan Nasrallah weer de lont in het Libanese kruitvat zal werpen. Israël zal het in dat geval razend druk krijgen, en echt niet alleen aan zijn noordgrens. Ook het aanstaande – of, als je Israëls officiële denktrant volgt, dreigende – uitroepen van een Palestijnse staat is iets wat om serieuze aandacht vraagt. Hetzelfde geldt voor Iran, dat buiten het licht van de internationale schijnwerpers (die immers gericht zijn op Libië, Syrië, etc.) ongestoord verder gaat met wat vrijwel zeker de ontwikkeling van nucleaire wapens is. Israël zou zich voor meer dan honderd procent op al die ontwikkelingen moeten kunnen richten. Daarnaast zou de Israëlische regering veel beter haar best moeten doen om het weinige diplomatiek-politieke kapitaal dat de Joodse staat nog bezit ten volle te benutten en waar mogelijk uit te breiden. De focus op de mashat, het negeren van Europese en Amerikaanse pogingen om Israël en de Palestijnse Autoriteit toch weer rond de tafel te krijgen, en de stille groei van nederzettingen in bezet gebied, helpen in dat opzicht niet. Ik heb de indruk dat momenteel Israëls trouwste bondgenoten in het Westen Griekenland en Italië zijn. Het ene land is zo goed als failliet, het andere wordt geleid door een oversexte megalomaan wiens politieke carrière niet al te lang meer kan duren.

Ook in Israël zelf zijn er veel zaken die belangrijker zijn en toch haast minder serieuze aandacht lijken te krijgen dan de flotilla. Ik doe een greep uit het aanbod. Het ziekenhuispersoneel voelt al maandenlang actie om de zorgwekkende werkdruk in de ziekenhuizen en de verpleging te verminderen. Israëls onderwijssysteem doet het zelden goed in internationale vergelijkingen. De kloof tussen de diverse socio-economische en ethnische groeperingen in de Israëlische samenleving groeit. Tenslotte lijken sommige ultra-nationaal-religieuze Israëliërs, die het reguliere gezag openlijk tarten en aanvallen wanneer dat gezag hun onwelgevallige beslissingen neemt of uitvoert, meer en meer een staat binnen de staat te worden, en wordt wat nog immer een naar omstandigheden behoorlijk functionerende democratie is steeds verder uitgehold.

Volgens mij zou Israël de organisatoren van de zogenaamde hulgoederenvloot naar Gaza het zwaarste treffen door die paar boten ongestoord dat trieste stukje Midden-Oosten te laten bereiken. Hoe minder aandacht het hele gebeuren krijgt, des te minder succesvol het circus eromheen is, en des te minder Israël gezichtsverlies lijdt. De Joodse staat heeft momenteel echt belangrijkere binnen- en buitenlandse zaken om zich mee bezig te houden dan de flotilla. Bovendien is er een reële kans dat Israël binnenkort de extra goodwill en internationale steun, die de regering in Jeruzalem zou kunnen creëren door de mashat ongemoeid te laten, keihard nodig zal blijken hebben, in mogelijke gewelddadige confrontaties met Hezbollah, Hamas, en andere regionale tegenspelers.

Shay Zornitser - Commitment

2011-07-06T08:18:00.000+03:00

התחחייבות (Commitment)
Lyrics: Ehud Manor
Music: Shay Zornitser

The Very Model of a Modern U.S. President

2011-07-05T14:58:00.000+03:00

A very well done pastiche, by Ronnie Butler jr., of I Am the Very Model of a Modern Major-General, from Gilbert & Sullivan's The Pirates of Penzance. If I were an American citizen, Mr Obama still would be able to rely on my vote. And not only because I sincerely believe that each of the current alternatives would be much worse.

FokSuk

2011-07-04T15:27:00.000+03:00

Al lange tijd heb ik de spotprenten van Fokke & Sukke niet meer gelezen. Toevallig kwam ik vanmorgen op hun site langs, en vond daar deze twee geinige recente strips.

4th of July

2011-07-04T15:10:00.000+03:00

Happy Independence Day to all the American visitors of DBI. I found this picture here.

Yehuda Poliker - A Window with a View over the Mediterranean

2011-07-01T08:38:00.001+03:00

Lyrics: Yaacov Gilad
Music: Yehuda Poliker

Probably my favorite song in Hebrew, by one of my favorite artists, from the 1988 album Ashes and Dust, which has been labeled the best Israeli album of all times. Poliker and Gilad are both children of Holocaust survivors, and the songs on this album deal with that subject. This song tells about a man who writes a letter to his wife, in the years right after the Holocaust. He is waiting for her and their son to join him in a one-and-a-half-room apartment in Yafo.

Chava Alberstein - Shimri Nafshekh

2011-06-29T18:33:00.003+03:00

Lyrics: Nathan Alterman
Music: Alexander (Sasha) Argov

In naam van de vooruitgang...

2011-06-28T19:40:00.000+03:00

Ik kan er niks aan doen, ik vind dit triest. Voor de partijen die er rond voor uitkomen dat ze dierenwelzijn belangrijker vinden dan godsdienstvrijheid kan ik nog respect opbrengen, al blijf ik de discussie over de mate van dierenleed hypocriet vinden zolang 95+% van het dierenleed ongemoeid blijft. Voor de polderaars die met de populistische meute wilden meefietsen maar bang waren om als heulers met die meute te worden gezien, en die dus met een compromis kwamen dat overduidelijk geen compromis is, koester ik momenteel - waarschijnlijk zakt het nog wel een keer, ik heb me te lang met een deel van hen verbonden gevoeld om voorgoed elders mijn politieke heil te zoeken - niet veel meer dan een vorm van ~~minachting~~ aversie. De drie PvdAers die tegen het verbod gestemd hebben kunnen in zekere zin dapper genoemd worden. Ik heb voor de volgende verkiezingen een aardig stemalternatief op het oog, al zou het maar eenmalig zijn. Maar het lijkt me sterk dat ik de eerstvolgende keer dat ik mijn afkeer van de houding van de PvdA tijdens dit debat kan duidelijk maken, die kans niet zal benutten. Dat Wim Kortenoeven niet eens mag uitleggen waarom hij tegengestemd heeft is veelzeggend. En ja, ik kan er ook niks aan doen dat ik terug in de tijd kijk. Niet naar de bezetting, dat zou haast populistisch zijn. Maar wel na de jaren kort daarna. Ik las net nog even een artikeltje in het Historisch Nieuwsblad waarnaar ik eerder deze week verwees. Ook tijdens de meest recente discussie heb ik menige dierenvriend horen of zien zeggen wat religieuze Joden (en natuurlijk moslims, al heb ik de indruk dat de kwestie voor hen minder dringend is; bovendien spelen bij hen historische argumenten en emoties niet of nauwelijks een rol, lijkt mij, terwijl bij mij - vrijwel volkomen seculier - die juist mijn standpunt bepaald hebben) wel of niet zouden mogen eten. Vanzelfsprekend werden daarbij niet de kampen genoemd, maar de parallellen blijven te frappant om ze hier onvermeld te laten:

"Ambtenaren kwamen met het argument dat de Joden er tijdens de bezetting wel akkoord mee waren gegaan dieren bij de slacht te verdoven. Zij vonden dat “wat toen koosjer was, zulks thans ook moet zijn en dat door Joden uit overdreven orthodoxie meer verlangd wordt dan noodzakelijk”.[...]

Opperrabbijn Justus Tal wees er echter op dat de Joden tijdens de bezetting geen andere keus hadden. “In zulk een noodsituatie waarin het leven ervan afhangt hebben wij het recht ‘ja’ te zeggen,” schreef Tal. En ook: “Wie wil de handelwijze der Duitsers overnemen uit zogenaamd medeleven met de dieren?” [...] Midden jaren tachtig laaide de discussie opnieuw op. De hoofdinspecteur van de dierenbescherming in Hilversum schreef in een rapport dat het voor Joden in noodsituaties geoorloofd was niet-koosjer vlees te eten. Een verbod op ritueel slachten zou zo’n noodsituatie creëren, dus was er niets aan de hand. “Joden konden in de concentratiekampen ook geen koosjer vlees eten.” Zo werd de Shoah weer tegen de Joden gebruikt."

Zoals Evelien Gans in het artikel zegt, " De stereotiepe connectie tussen Joden en bloed is zo oud als de wereld." Helaas zal ook dit verbod daar weinig aan veranderen.

The Fools of Prophecy - The Sound of the Wheel

2011-06-28T07:40:00.005+03:00

Lyrics: taken from The Zohar
Music: Avraham Tal

The Fools of Prophecy: Yedi'a

2011-06-28T07:38:00.017+03:00

Music & Lyrics: Ro'i Levi

(I am not sure how to translate the title of the song, either as 'knowledge' ( for which normally the word 'yeda' is used ) or as 'knowing'). The group has disbanded, but its frontman, Avraham Tal, has already become quite successful as a solo artist. I don't know what the other band members are doing these days.

Halloooo (op zijn Hebreeuws: Boker tov, Eliyahu!)

2011-06-27T22:30:00.000+03:00

Volgens zijn opiniestuk op de site van de Volkskrant zijn Asher Ben Avraham (die ik verder niet ken, ik heb wel eens wat van hem online gelezen, geloof ik) de ogen eindelijk ook geopend. Hij snapt inmiddels ook dat Israel en de Joden beter af zouden zijn zonder vrienden a la PVV en Geert W. Ik beweer dat al zo'n vier jaar, zie hier bijvoorbeeld. Ik was overigens vergeten dat mijn eerste indruk van toen nog het VVD-Kamerlid Wilders verre van negatief was. In januari 2003 interviewde ik hem hier in Haifa, toen hij voor zijn toenmalige partij campagne kwam voeren onder Nederlanders in Israel.

Just ignore them

2011-06-27T17:32:00.002+03:00

I tend to agree with this Haaretz editorial, I think the best thing for Israel to do would be to let the boats pass undisturbed and hardly noticed. That would probably be the biggest possible disappointment for the organizers of the "mashat" (flotilla in Hebrew), with whom I sympathize even less than I sympathize with most members of the current Israeli government. Unfortunately, I trust this government to do once again exactly the wrong thing the wrong way at the wrong time, so I'm holding my breath the coming days.

Respect

2011-06-27T17:24:00.000+03:00

Kol HaKavod voor Tweede-Kamerlid Esmé Wiegman, die de moeite heeft genomen en de moed heeft gehad om met eigen ogen te zien wat shehita inhoudt. Ik vraag me af of ik, als ik in haar plaats was geweest, mijn werk zo trouw en serieus zou hebben kunnen doen. Als ongeveer de enige in de kamer zal zij bij het komende debat kunnen zeggen dat ze precies weet waarover ze het heeft. Tenzij ik me sterk vergis zullen de anderen het vooral van tendentieuze YouTube filmpjes en keurige rapporten van al dan niet deskundigen moeten hebben als het om kennisvergaring gaat. Bij haar hoef je blijkbaar niet bang te zijn dat ze meebazelt met de populisten, of meezwemt met de anti-religieuze stroom, zij wringt zich niet in allerlei onmogelijke bochten om het iedereen naar de zin te maken, ze is gaan kijken op de plek waar het bewuste dierenleed plaatsvindt, om te kijken waar het nu echt om draait. Nogmaals, petje af voor haar, mijn waardering en respect heeft ze.

Save us from our 'friends'

2011-06-27T11:59:00.002+03:00

Often I disagree with dr. Manfred Gerstenfeld, but in this analysis of the success of Geert Wilders and his Freedom Party, and of the consequences of that success for Jews in Holland, he hits the nail on the head, I think. Not surprisingly, most feedback nitwits on the Ynet site idolize Geert the Great. All of them use the-enemy-of-my-enemy-is-my-friend (assuming that Islam as such is the mortal enemy of Israel and the Jews, and forgetting what true friendship is all about) logic, and none of them seems to be familiar with recent developments in Holland or with the position of Jews in the Netherlands today. Nor do they seem to care about those developments or that position.

Gelijk heeft-ie

2011-06-27T11:48:00.000+03:00

Ik keek net nog even op de site van Rob Fransman, en las daar dat hij vandaag in Den Haag is, om mee te werken aan een protestuitzending van de Wereldomroep. Weer zo'n linkse hobby, zou Wilders wellicht zeggen. Wat Rob schrijft onderschrijf ik van harte:

"Dat er bezuinigd moet worden is billijk en logisch. Maar de minachting voor alles wat cultuur is van deze regering maakt me bang. De geringschatting waarmee cultuurinstellingen met een (1) pennenstreek het werken onmogelijk wordt gemaakt is huiveringwekkend. Henk en Ingrid hebben de macht en dat zullen we weten ook. Het is niet prettig om mee te maken hoe de Geenstijl-reaguurder en de Telegraaf-lezer wraak neemt op de de in zijn ogen "linkse" elite."

PS: Het is zowel interessant als triest om te zien hoe populistische tendenzen de overhand krijgen in zowel Nederland als Israel. Tegelijkertijd kun je vaststellen dat beide landen met rasse schreden achteruit gaan, zowel absoluut als in de ogen van de rest van de wereld. Zou er een verband zijn tussen deze twee ontwikkelingen? U mag het zeggen, maar ik heb een donkerbruin vermoeden.

Geen halszaak

2011-06-26T20:49:00.001+03:00

Vanmiddag kreeg ik een uitgebreide reactie van Rob Fransman op een posting van gisteren, die weer een reactie was op een posting op zijn blog. Ik heb vrijwel meteen op zijn reactie gereageerd, tussen de bedrijven door. We zijn het per saldo over meer dingen eens dan oneens, zo blijkt maar weer, dit is zeker - hij zegt het heel toepasselijk - geen halszaak voor een van ons. Zijn mail en mijn antwoord zijn hier te lezen.

PS: Nog twee kanttekeningen, en dan houd ook ik het voorlopig voor gezien wat dit onderwerp betreft (dat is geen belofte, maar een voornemen; heel misschien zal ik nog reageren op een mail van PvdA-kamerlid Dijsselbloem, maar alleen als ik daar tijd voor vind en puf voor zal hebben). Ik had niet moeten schrijven dat het ons niet echt raakt. Preciezer is, denk ik, dat het ons niet direct treft, omdat we geen van beiden strikt kosher eten. Het verbod raakt meer dan alleen het (ultra)orthodoxe deel van de Joodse gemeenschap(pen) in Nederland, mede omdat de campagne voor het verbod (kijk naar sommige online commentaren) echt niet alleen door dierenvrienden en tegenstanders van religieuze rigiditeit is gevoerd. Dat Arnon Grunberg, Arnold Heertje, en Ronnie Naftaniel - geen van allen echt frum, als ik me niet vergis - het direct of indirect voor de koshere slacht hebben opgenomen is veelzeggend in dit opzicht. Ten tweede, wat ik schrijf over historische veranderingen is een beetje ongelukkig geformuleerd, vanuit het perspectief van een historicus. Ik hoop dat mijn bedoeling duidelijk is.

Five years

2011-06-25T11:33:00.001+03:00

Five years ago Gilad Shalit was kidnapped from an army post inside Israel, and taken to Gaza. I sincerely hope that he will return home soon, but I don't have high hopes. It reminds me a bit of the Palestinian/Arab-Israeli conflict: we all know what the outcome and the price will be, it is just a matter of time before we have a leader who feels strong enough and is willing to pay that price. All the suffering that people have to go through until then is in vain, I often think. But maybe I am just being naive, or dumb.

Misverstand?

2011-06-25T11:17:00.001+03:00

Rob Fransman schrijft dat hij het 'totaal oneens' is met mij. Dat vind ik jammer, we zijn het over veel dingen vaak redelijk eens, maar volgens mij heeft hij ten onrechte de indruk dat ik tegen een verbod ben om religieuze redenen. Ik schaar mij niet 'van harte achter het protest dat de Joodse orthodoxie liet horen'. Allereerst zijn mensen als Arnon Grunberg, Arnold Heertje en Ronnie Naftaniel, om maar een paar namen te noemen van mensen die zich tegen het verbod hebben uitgesproken, niet echt Joods orthodox. Voor mij geldt hetzelfde, ik ben geheel seculier. Anders zou ik ook niet op zaterdag op mijn blog schrijven :-) Ik kan me goed vinden in Robs cynische toon over het debat. Ik denk dat het enige serieuze meningsverschil tussen Rob en mij daarin bestaat dat ik geloof dat de historische context van een verbod op kosher slachten een legitiem argument is, mits dat niet op hysterische wijze misbruikt wordt. Het enige precedent van zo'n verbod in de moderne geschiedenis vond plaats in de jaren 1940-1945, ik denk dus dat je het niemand kwalijk kunt nemen als dat verband gelegd wordt. Voor mij is het een van de belangrijkste redenen om het verbod af te wijzen. In een commentaar op een eerdere posting gaf ik kort aan wat de redenen zijn waarom ik tegen een verbod (in de huidige vorm, op de huidige wijze) ben:

1) historisch: een verbod op kosher slachten is van oudsher een middel dat tegen de Joden is gebruikt; lang niet alle voorstanders van een verbod hebben de pest aan Joden maar zo goed als iedereen die de pest aan Joden heeft steunt of initieert op een gegeven moment zo'n verbod. Doet me denken aan Freek de Jonge in de campagne tegen de kruisraketten, in de jaren tachtig. Hij keek met zijn schele ogen (nog scheler dan de mijne) recht in de camera en vroeg ons: "Heb je gezien wie er voor is?".

2) emotioneel: zie de vorige reden, en wederom de Holocaust, sorry; een verbod op onverdoofd slachten was een van de allereerste maatregelen die de Nazis namen waar ze ook maar aan de macht kwamen. Ook toen werden dierenliefde, vooruitgang, wetenschap e.d. als argumenten voor een verbod aangevoerd. Zie het stuk van Amanda Kluveld waar ik in mijn vorige posting naar verwees.

3) principieel: aangezien dit een maatregel betreft die slechts een miniem percentage van alle geslachte dieren zou 'helpen', lijkt het mij eerlijker en zinvoller om met een wetsvoorstel te komen dat allereerst de LEVENSomstandigheden van ALLE dieren verbetert. Als men daarna of zelfs in het kader daarvan de rituele slacht wil beperken of verbieden kan niemand daar tegen inbrengen dat het schijnheilige symboolpolitiek betreft die, bewust of onbedoeld, slechts twee kwetsbare minderheden treft die de laatste tien jaar toch al in her verdomhoekje zitten. By the way, ik ben niet echt overtuigd door de zogenaamde wetenschappelijke bewijzen waar tegenstanders van koshere slacht mee wapperen. Net zomin als ik erg onder de indruk ben van de al dan niet wetenschappelijke bewijzen van de pleitbezorgers van de koshere slacht. Het is een beetje lood om oud ijzer, we hebben het in beide gevallen over een bloederige business en over dierenleed. En nog dit: dat hier en daar de indruk wordt gewekt dat (orthodoxe) Joden moedwillig dieren onnodig zouden laten lijden vind ik net zo fout als dat sommige mensen suggereren dat werkelijk principiele voorstanders van een verbod, zoals Marianne Thieme zelf, door antisemitisme geleid zouden worden.

Met dank aan Amanda

2011-06-25T10:39:00.001+03:00

Net als tijdens de vorige ronde van het debat rond het dreigende verbod op de 'onverdoofde slacht' (*), toen ze duidelijk maakte waarom zo'n verbod vooral Joden treft en het verband met de jaren 1933-45 legde zonder daar vals hysterisch over te doen, geeft Amanda Kluveld ook nu weer goed aan waar hem de schoen wringt.

(*): Het lijkt wel alsof iedereen denkt dat er bij de 'gewone' slacht een bevallige zuster heel lief een kapje over de mond van de koe/kip/geit of het schaap/varken doet en zegt "Loei/kakel/blaat/knor maar tot tien, dan ga je lekker slapen", en bij koshere slacht meteen denkt aan een bebaarde Jood met een bebloed schort, een bot zwaard en een wrede grijns op zijn gezicht. Het is opvallend genoeg veel moeilijker om gedetailleerde beschrijvingen te vinden van de reguliere slachtprocedure dan van de koshere slachtwijze. Hetzelfde geldt voor filmpjes. Hoe zou dat toch komen?

Ik moet als het over dierenleed gaat steeds weer denken aan de gevangenisscene in Monty Python's Life of Brian. Misschien kakelen of loeien de kosher of halal geslachte kippen, koeien enz. hun 'gewoon' geslachte collega's wel toe "Lucky Bastards!", je weet het nooit. We hebben het in beide gevallen over dierenleed. Diervriendelijke slacht is een oxymoron, en hetzelfde geldt voor 'diervriendelijke partijen' (een term gebruikt door een kamerlid in een mail naar mij) zolang die partijen het niet aandurven (lees: weten dat het electoraal onhaalbaar is) om veel grovere en veel grootschaliger misstanden in de vleesproducerende industrie aan te pakken. Dus reageren ze zich af op twee minderheden die dezer dagen in het eens zo tolerante Nederland toch al niet op al teveel sympathie hoeven te rekenen.

Geen plagiaat

2011-06-22T22:50:00.000+03:00

Toen ik de uitdrukking 'uitstel van executie' gebruikte had ik dit nog niet gelezen. Ik ben trouwens bang dat Marianne Thieme gelijk heeft wanneer ze zegt dat dit geen compromis is. Leuk geprobeerd, maar het resultaat maakt niemand blij of tevreden, heb ik het idee, vrijwel iedereen is teleurgesteld of boos. Een echt - en zeker een goed - compromis zou alle betrokkenen anders gestemd hebben. Maar goed, nogmaals, ik wacht (het lezen van) de definitiefe tekst af. Zoals gezegd, de komende vijf, zes dagen heb ik wat andere dingen aan mijn hoofd.